Sakrament namaszczenia chorych

Sakrament namaszczenia chorych.

Wyjaśnienie pojęć.

Choroba – w sensie ścisłym dotyczy ciała lub psychiki; w sensie szerokim, ze względu na substancjalną jedność duszy i ciała, mówi się także o „chorobach duszy” (np. bezwład moralny, zniechęcenie, poczucie bezsensu, skrupuły, agresywność, pasja niszczenia).

Cierpienie – subiektywnie dotkliwe i ciężkie doznawanie zła fizycznego (np. głód, ból) lub duchowego (np. nienawiść) albo braku wartości fizycznych lub duchowych (np. brak zamożności, kalectwo, utrata osoby ukochanej, brak sensu życia, poczucia wartości osobistej, bezpieczeństwa, sprawiedliwości), albo niedoskonałości bytu.

Sakrament namaszczenia – udziela choremu łaski Ducha Świętego. Łaska ta wspiera całego człowieka; budzi ufność w Bogu; wzmacnia chorego, by mógł mężnie znieść cierpienie, by zobaczył sens swojej choroby w historii zbawienia jako osobiste włączenie w zwycięstwo Chrystusa nad chorobą i śmiercią pochodzącymi z grzechu; budzi u chorego świadomość, że współcierpi z Chrystusem za cały Kościółi wszystkich ludzi.

Według Starego Testamentu choroba i cierpienie jest skutkiem grzechu pierworodnego, oznaką Bożego gniewu, karą za niewierność przymierzu. W Nowym Testamencie Pan Jezus potwierdził przeświadczenie starotestamentalnych autorów natchnionych na temat choroby. Uzdrowionego przy sadzawce Betesda upomina słowami: „Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło” (J 5,14b).

Uzdrowienia dokonane przez Chrystusa są nie tylko przejawem Jego miłosierdzia dla cierpiących, ale głównie znakiem Jego mesjańskiego posłannictwa i uzdrowienia duchowego – uwolnienia od mocySzatana i grzechu. Podstawą uzdrowienia i otrzymania łaski jest zawsze wiara człowieka. To nasza wiara ma moc uleczyć nas z chórob tak ciała, jak i duszy.

„Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone. Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego” (Jk 5,14-16).

Kościół, zgodnie z poleceniem zawartym w Liście św. Jakuba, wprowadził obrzęd namaszczenia oraz modlitwy kapłanów, polecające chorych cierpiącemu Chrystusowi, aby On przynosił im ulgę i zbawienie.

Liturgia sakramentu namaszczenia chorych:

1. Pozdrowienie i pokropienie chorego wodą święconą na pamiątkę chrztu.
2. Wezwanie do modlitwy za chorego i akt pokuty. Jeśli chory pragnie przyjąć sakrament pokuty i pojednania, wtedy kapłan udziela mu tego sakramentu.
3. Liturgia słowa Bożego zakończona modlitwą litanijną, stosownie do sytuacji, w jakiej znajduje się chory.
4. Włożenie rąk na głowę chorego i namaszczenie olejem czoła i rąk chorego.
5. Modlitwa Pańska.
6. Komunia święta i błogosławieństwo.

Sakramentu namaszczenia należy udzielać wiernym, którzy są słabi i z powodu choroby lub starości znajdują się w niebezpieczeństwie śmierci. Mogą go przyjąć również chore dzieci, jeżeli mają już przynajmniej ogólną świadomość dokonujących się czynności. Sakrament ten może być ponownie udzielony, jeżeli chory po jego przyjęciu powrócił do zdrowia lub jeśli w tej samej chorobie stan chorego staje się krytyczny.