Kultura baroku w Polsce

Kultura polskiego baroku

Barok to główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wieku. Zamienne określenia dla baroku to : „sztuka jezuicka” , „sztuka kontrreformacyjna”.

W Polsce umowne ramy baroku to 1584r. (śmierć Jana Kochanowskiegodo 1740 lub 1764 r. (początek panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego).

Ramy czasowe baroku w Polsce.

1580 rok

Wczesny barok w polsce1580-1620 Schyłek panowania Stefana Batorego oraz część panowania Zygmunta III Wazy. Sztuka wzorowana na twórczości Berniniego,

1620 rok

Dojrzały barok w Polsce 1620 -1670 czas panowania Jana III Sobieskiego. Barok był stylem dominującym. Artyści czerpali ze wzorów włoskich i wzorów klasycystycznych,

1670 rok

Późny barok w Plsce 1670- 1764 Czas panowania władców saskich, dominowały wzory włoskie oraz rokoko (francuskie i drezdeńskie).

1764 rok

barok w polsce TO EPOKA SPRZECZNOŚCI

Barok to czasy ścierania się dwóch prądów filozoficznych – libertynizmu i mistycyzmu.

Libertynizm miał charakter laicki, co oznacza, że nie był związany z żadną religią. Jego zwolennicy sprzeciwiali się Kościołowi i ograniczaniu wolności człowieka. Akcentowali potrzebę tolerancji, wierzyli w możliwości poznawcze ludzkiego rozumu i cenili radość życia.

Mistycy kierował myśli człowieka ku Bogu i kościołow. Mistycy kładli nacisk na głębokie przeżywanie religijności: pobożne życie, modlitwę i kontemplację.

OKRES BAROKU CHARAKTERYZOWAŁ SIĘ

BAROK CECHY

* efektami, które dają wrażenie nieskończoności

* poszukiwaniem ruchu

* skłonnością do przesady i przepychu,

* wolnością, która nie oznaczała sprzeciwiania się normom, ale swobodę tworzenia

* zastosowaniem dobrego oświetlenia,

* dynamizmem i życiem

malarstwo barokowe

Na gruncie polskim malarstwo rozwijało się najintensywniej w okresie dojrzałego baroku, a więc głównie w drugiej połowie XVII wieku. Ogromną popularnością cieszyły się wtedy gatunki narodowe, występujące jedynie na ziemiach polskich, w postaci portretu sarmackiego oraz portretu trumiennego.

Rzeźby barokowe

Rzeźba była dla baroku najbardziej charakterystyczną dziedziną sztuki. Rzeźba barokowa jest wszechobecna. Można ją podzielić na dwa nurty – o charakterze dekoracyjnym, będącą uzupełnieniem architektury, oraz na rzeźbę właściwą.

Cechy rzeźby barokowej

Wzorem dla rzeźby barokowej była rzeźba antyczna. Rzeźba barokowa wyróżniała się swoją siłą ekspresji.

Jak je łączono do budynków

Materiały do rzeźb

Prekursorami nowego stylu byli żyjący w XVI wieku Włosi: Baccio Bandinelli, Benvenuto Cellini, Giambologna i Michał Anioł. W dojrzałym okresie jego największym mistrzem był Giovanni Lorenzo Bernini.

Piękno pomieszane z ogromem i bogactwem miało zadziwiać, olśniewać, onieśmielać i pokazywać potęgę Kościoła.

barokowe kościoły

Kościoły jako budowle stylu barokowego

Wnętrze kościoła barokowego- cechy

Cechy architektury baroku

architektura baroku

W architekturze świeckiej wczesnego baroku w Polsce przeplatają się formy manieryzmu z elementami nowego stylu. Największe różnice widoczne są w programie funkcjonalnym budowli. Fortyfikacje bastionowe definitywnie zastępują znane z wcześniejszych wieków mury obronne, pałacowe fasady urozmaicają ryzality.

Charakter świecki ma także: Kolumna Zygmunta III Wazy w Warszawie z 1643–1644 r. według projektu Augustyna Locciego i Constantino Tencalli

Sarmatyzm w baroku

LOREM IPSUM

Mit

Sarmatyzm powstał i rozwinął się w Polsce w końcu XVI wieku. Na sarmatyzm składa się cały światopogląd, obyczajowość oraz kultura szlachty polskiej. Możemy mówić o trwaniu tego zjawiska aż do połowy XVIII wieku, ale miało ono również później duży wpływ na myślenie Polaków.

+ info

Cechy polskiego sarmaty

+ info

strój polskiego sarmaty

DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ

Dominik Frycz klasa VI B