Ogniwa galwaniczne, od Galvaniego, Volty po ogniwo Leclanchego.

Ogniwa galwaniczne od Galvaniego, Volty po ogniwo Leclanchego.

Luigi Galvani

1737-1798

Luigi Galvani – włoski fizyk, lekarz, fizjolog, tercjarz franciszkański. Odkrył istnienie zjawisk elektrycznych w tkankach zwierzęcych, przez co zwrócił uwagę uczonych na nową dziedzinę wiedzy, nazwaną później elektrochemią.

Pod koniec XVII w. profesor anatomi Luigi Galvani przypadkiem zauważył, że wypreparowany mięsień żaby kurczy się, gdy w pobliżu przeskakuje iskra elektryczna, a jednocześnie ktoś dotyka żaby metalowym ostrzem. Rozpoczął więc systematyczne badania i odkrył, że udko kurczy się także bez iskier, gdy dotkniemy go dwoma rożnymi metalami połączonymi ze sobą. Galvani sądził, że przewody powodują rozładowanie ładunków elektrycznych zgromadzonych w tkankach żaby.

Ogniwa galwaniczne

Ogniwo galwaniczne – układ złożony z dwóch elektrod zanurzonych w elektrolicie (dwa półogniwa). Źródłem różnicy potencjałów elektrod są reakcje chemiczne, zachodzące między elektrodami a elektrolitem. Gdy przez ogniwo nie płynie prąd (ogniwo otwarte), różnica potencjałów jest równa sile elektromotorycznej (SEM). Zamknięcie obwodu elektrycznego umożliwia przepływ ładunków i pojawienie się nadnapięcia, wskutek polaryzacji elektrod.

Alessandro Volta

Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta – włoski fizyk, wynalazca, konstruktor, fizjolog, hrabia, tercjarz franciszkański.

Ogniwo Volty

Ogniwo Volty – ogniwo galwaniczne, w którym elektrodami są płytki cynkowe i miedziane, zanurzone w wodnym roztworze elektrolitu.

Georges Leclanché

1893-1882

Georges Leclanché – francuski chemik. W 1866 roku wynalazł węglowo-cynkowe ogniwo Leclanchégo, będące obecnie najpopularniejszym ogniwem galwanicznym występującym powszechnie w handlu np. jako popularne tzw. baterie paluszki (o napięciu 1,5 V) lub baterie płaskie (o napięciu 4,5 V) – trzy ogniwa połączone szeregowo.

Ogniwo Leclanchégo

Ogniwo Leclanchégo – najpopularniejsze nieładowalne ogniwo galwaniczne występujące powszechnie w handlu np. jako popularne tzw. baterie okrągłe (różnej wielkości, oznaczane symbolami R3/AAA, R6/AA (tzw. paluszek), R10, R14, R20 (o napięciu 1,5 V) lub baterie płaskie (o napięciu 4,5 V – trzy ogniwa R12 połączone szeregowo). Istnieją również baterie 9V złożone z sześciu ogniw - 6F22. Powszechnie (i błędnie) używana nazwa bateria wynika z tego, że kiedy upowszechniał się sprzęt z zasilaniem bateryjnym, wymagane były napięcia możliwe do uzyskania jedynie z kilku ogniw (czyli baterii). Wtedy też najpopularniejszą formą, w jakiej spotykano ogniwa, była wspomniana bateria płaska.

Bateria cynkowa 1 - metalowe wieczko (+) 2 - grafitowy pręt (dodatnia elektroda) 3 - cynkowy pojemnik (ujemna elektroda) 4 - tlenek manganu(IV) 5 - wilgotna pasta chlorku amonu (elektrolit) 6 - metalowe denko (-)

Dziękuje za uwage!

Kuba Dutkiewicz

źródło informacji: internet, podręcznik