Pedagogika społeczno-personalistyczna copy copy

pedagogika społeczno-personalistyczna

Aleksander Kamiński

"urodzony" wychowawca

- twórca koncepcji pedagogiki społeczno-personalistycznej

Twierdził, że istotą wychowania jest wyzwolenie, uczłowieczenie człowieka, dopomaganie jego korzystnemu rozwojowi i chęci pracy.

Nawiązywał do pedagogiki personalistycznej S. Hessena, której cechą było ujmowanie jednostki w rozwoju, w procesie dorabiania się osobowości, w dialektycznym związku ze społeczeństwem i tradycją. Warunkiem powodzenia w życiu każdego człowieka jest poznanie właściwości swego charakteru oraz wyzyskiwanie w walce życiowej jego dobrych stron, liczenie się z jego stronami ujemnymi.

Wpływ doświadczeń harcerskich

Z doświadczeń harcerskich wyniósł cechy i zachowania takie jak:-umiłowanie wolności ludzkiej, -sprawiedliwość społeczna, -samowychowanie moralne, - religijność, -walkę o siłę duchową oraz kondycję zdrowotną

W dziedzinie harcerstwa autorytetem był dla niego Andrzej Małkowski, założyciel harcerstwa na ziemiach polskich. Ideą życiową Kamińskiego było to, że harcerzem zostaje się na całe życie.

Jako popularyzator ustroju demokratycznego eksponuje takie jego zalety jak:

Wolność

Równość

Parlamentaryzm

– polega na takiej organi-zacji politycznej społeczeń-stwa, która: ujawnia poglądy polityczne obywateli, oddaje władzę w ręce tych grup politycznych, za którymi wypowie się większość obywateli, zapewnia kontrolę nad rządem i jego odpowiedzialność

– polegającą na tym, że wszyscy obywatele państwa demokraty-cznego bez różnicy narodowości, warstwy społecznej, przynależno-ści partyjnej są równi wobec prawa.

– polegającą na tym, że państwo demokratyczne zapewnia obywatelom swobodę słowa, druku i stowarzyszeń.

Kamiński postrzegał rozwój człowieka, odwołując się do teorii trójdzielności duszy Platonaoraz piramidy społecznej.

Biologiczna (przyrody) – wychowanie sprowadza się do pielęgnowania czyli hodowania niezdolnej jeszcze do samodzielnego życia osoby. Celem pielęgnacji jest zapewnienie istocie ludzkiej normalnego rozwoju organizmu psychofizycznego. Społeczna (prawa) – rozwój społeczny polega na kolejnym wrastaniu w grupy społeczne, których członkiem staje się jednostka oraz na przyswajaniu sobie w tych grupach odpowiednich ról społecznych. Duchowa (autonomiczna) – rozwój kulturalny to wrastanie w wartości kultury materialnej i duchowej przez przyswajanie pożądanych modeli kultury ( np. higieny, dobrej roboty, wartościowego czytelnictwa, patriotyzmu). Sprzyja temu upowszechnienie wartości kultury, kształcenie i samokształcenie, umiejętność dokonania właściwego wyboru na „rynku kultury”.

Takie ujęcie zakresu wychowania zawiera cztery ważne według Kamińskiego konsekwencje:

1. Dotyczy ono człowieka we wszystkich fazach jego życia, wymaga nowych środków oddziaływania, ludzie wchodzą w nowe relacje, wychowanie jest korzystne w całym toku ludzkiego życia.

2. Rozszerzenie kręgów wychowania intencjonalnego poza tradycyjne środowisko wychowawcze.

3. Rozszerzone pojmowanie wychowawcy, powstawanie nowych zawodów wymagających kwalifikacji wychowawczych.

4. Nasilenie aktywności samokształceniowej

Cel :

Sensem edukacji jest wykształcenia samoświadomych, autonomicznych indywiduów. Nie ma tutaj "dopasowania" wychowanka do otoczenia lecz przygotowanie do krytycznego (dzielnego) myślenia, do refleksyjnego nastawienia wobec społecznie obowiązujących norm.

Wymiary wychowania w pedagogice Kamińskiego.

Moralny

- np. odwaga

Społeczny

– służba, bezinteresowność, poświęcenie itp.

Polityczny

- obywatelskie zaangażowanie

Intrapersonalny

-stymulacja do samokształcenia i pracy nad sobą

DEMOKRETYCZNE KIEROWNICTWO WYCHOWAWCZE. Cechy wychowawcy:

1. Nie stawia siebie ponad ani poza młodzieżą, lecz wśród niej. 2. Jest czynny razem z młodymi i wśród młodych. 3. Doradza – nie narzuca, inspiruje i sprawdza, a nie wykonuje czegoś za młodzież. 4. Kontroluje, gdyż wie, że młodzież lubi być kontrolowana przez tych, którzy jej przewodzą. 5. To człowiek, który chce wychowywać i nigdy ten, który jest do wychowywania zmuszany.

"Pragnę wyrazić myśl zasadniczą: dobry system i dobra metoda to oczywiście doniosłe narzędzie wychowawcze, ale uruchamia je żywy człowiek, wychowawca, instruktor. Wychowawcy nie przejmującemu się swym zadaniem niewiele dopomoże dobry system, natomiast wychowawca z zapałem będzie miał dobre osiągnięcia nawet operując kiepską metodą."

"Wychowanie – niepoparte miłością do wychowanka jest bez wartości. Dziecko czy młodzieniec ma pod tym względem niezawodną intuicję. Potrafi nieomylnie wyczuć miłość, obojętność lub niechęć. Biada wychowawcy, który przyszedł do dzieci z chłodnym sercem"

A. Kamiński

Twierdził, że doświadczenia z harcerstwa można wykorzystać w pracy dydaktyczno wychowawczej szkoły.

Główne założenia jego koncepcji to między innymi

cztery sposoby organizowania lekcji.

LISTA UMIEJĘ- TNOŚCI

ATMOSFERA WYCHO- WAWCZA

ZABAWY DYDAKTY- CZNE

ZAJĘCIA W GRUPACH

Koncepcja pedagogiczna Aleksandra Kamińskiego miała głównie na celu wychowanie człowieka autonomicznego zdolnego do samokształcenia i samoświadomości.

"Miałem w sobie coś z artysty – mam na myśli „żyłkę twórczości”. Wprawdzie lubiłem się uczyć, lubiłem meblować głowę, ale nie mniej lubiłem ekspresję i eksperymentowanie, pociągały mnie bardzo innowacje zapewniające większą efektywność wychowawczą. Myślę, że właśnie dzięki temu pociągowi ku twórczości, ku eksperymentowaniu zawdzięczam swe sukcesy wychowawcze w kształtowaniu zuchowej gałęzi harcerstwa, opracowaniu metody harcerskiej w nauczaniu i wychowywaniu szkolnym, w ujęciu samorządu młodzieży jako metody wychowawczej"

Bibliografia:1. Śliwerski Bogusław , Współczesne teorie i nurty wychowania, Kraków 1998, Oficyna Wydawnicza 3. Katarzyna Olbrycht, Ruch zuchowy Aleksandra Kamińskiego. Wymiar pedagogiczny w: Polska Myśl Pedagogiczna 3/2017 2. Aleksander Kamiński, O co mi w pracy wychowawczej szło, za: Janowski, Być dzielnym, 219. 3. Impuls.http://www.petea.home.pl/apan/files/user_files2/harcerstwo%20na%20strone/14_aleksander%20kaminski.%20urodzony%20wychowawca.pdf