Kalendarz adwentowy religijny

KALENDARZ ADWENTOWY

GRUDZIEŃ

14

10

23

19

21

11

18

16

15

12

20

13

17

24

22

Święta Kinga pochodziła z rodziny wielodzietnej. Jej siostrami były m.in. św. Małgorzata Węgierska, Konstancja, księżna ruska, oraz bł. Jolenta[2]. Ciotką Kingi była św. Elżbieta Węgierska, szwagierką bł. Salomea, a dalszymi krewnymi św. Jadwiga Śląska i św. Agnieszka z Pragi.

Święta Kinga; ur. 5 marca 1234[a] w Ostrzyhomiu, zm. 24 lipca 1292 w Starym Sączu – węgierska królewna z dynastii Arpadów, księżna krakowska i sandomierska, a następnie zakonnica w Zakonie Świętej Klary (klarysek), dziewica, córka króla Węgier Beli IV i Marii Laskariny, żona polskiego władcy, Bolesława V Wstydliwego oraz święta Kościoła katolickiego.

Święta Wiktoria żyła na przestrzeni III i IV wieku na terytoriach rzymskich, gdzie wsławiła się jako ta, która odmówiła zamążpójścia na rzecz wiekuistego spokoju, jako nagrody za dochowaną cnotę. Łacińskie imię Wiktoria wywodzi się od imienia bogini rzymskiej Zwycięstwa, której świątynia znajdowała się na Palatynie. Wśród niewiast, które nosiły to imię najbardziej znana jest św. Wiktoria z Sabiny (pod Rzymem). Była Rzymianką, pochodzącą z patrycjuszowskiego rodu Sabinów, zamieszkującego pod Rzymem w Subiaco (w regionie Lacjum).

Św. Paweł (Paweł z Tarsu, Paweł Apostoł, Szaweł) – początkowo prześladował chrześcijan, lecz nawrócił się, gdy objawił mu się Jezus Chrystus. Nie należał do grona dwunastu apostołów, ale i tak zasłużył sobie na miano Apostoła Narodów. Szaweł, późniejszy Paweł, urodził się w Tarsie ok. 5-10 roku. Był obywatelem Rzymskim. Był początkowo gorliwym faryzeuszem, prześladującym chrześcijan jako, w jego przekonaniu, odszczepieńców. Był rzemieślnikiem z wykształcenia. Gdy miał trzydzieści lat, udał się do Damaszku, aby aresztować wyznawców Jezusa. Wówczas objawił mu się Jezus, dzięki czemu przeszedł przemianę. Szaweł prześladujący chrześcijan stał się Pawłem – gorliwym wyznawcą Jezusa.

Św. Marta z Betanii żyła w I wieku. Była siostrą Marii i Łazarza, mieszkała z nimi w Betanii (3 km od Jerozolimy). Byli oni przyjaciółmi Jezusa, który bywał u nich gościem. Jest świętą Kościoła katolickiego i prawosławnego. Marta przyszła na świat mniej więcej w tym samym czasie, co Jezus. Była siostrą Marii i Łazarza, który został wskrzeszony przez Jezusa. Jak podaje Biblia, cała trójka była bardzo oddana Jezusowi, który odwiedzał ich rodzinę w domu znajdującym się w Betanii, która była oddalona od Jerozolimy o zaledwie kilka kilometrów. Gdy Jezus gościł u nich w domu to Marta zawsze przygotowywała posiłki, natomiast jej siostra siadała u stóp Jezusa i uważnie słuchała Jego słów. Marta raz zwróciła się z prośbą do Jezusa, gdyż miała nadzieję, że zachęci On Marię, aby jej pomogła. Jezus wtedy odrzekł: “Marto, Mato, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona” (Łk 10,41-2).

Św. Tomasz z Akwinu, przyszedł na świat pod Akwinem ok. roku 1225. Zmarł 7 marca roku 1274. Był filozofem scholastycznym, teologiem, członkiem zakonu dominikanów. Należy do panteonu najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. Wychował się w klasztorze Monte Cassino. Wstąpił do zakonu dominikanów jeszcze w trakcie swych studiów na neapolskim uniwersytecie, podczas gdy rodzina jego wyboru nie akceptowała chcąc usilnie wpłynąć na jego decyzje. Kształcił się później również w Kolonii, oraz w Paryżu, gdzie przyjął swe święcenia kapłańskie. Został w ślad za tym wykładowcą w Rzymie, jak również na dworze papieża Urbana IV.

Mikołaj z Miry, św. Mikołaj (gr. Άγιος Νικόλαος, łac. Sanctus Nicolaus), znany również jako Mikołaj z Bari – święty katolicki i prawosławny. Najstarsze przekazy o nim pochodzą z VI wieku. Według średniowiecznej hagiografii żył na przełomie III i IV wieku, był biskupem Miry w Licji, wsławił się cudami oraz pomocą biednym i potrzebującym. Przez wieki był jednym z najbardziej czczonych świętych na Zachodzie i Wschodzie. Największe jego sanktuarium znajduje się we włoskim Bari. Współczesna baśniowa postać Świętego Mikołaja, wzorowana na św. Mikołaju z Miry, jest wykorzystywana w kulturze popularnej w czasie świąt Bożego Narodzenia.

est. 2019

Subtitle here

Święta agata

Św. Agata, zwana Sycylijską, jest męczennicą chrześcijańską, świętą Kościoła katolickiego i prawosławnego. Przyszła na świat w Katanii na Sycylii ok. 235 roku, w znamienitym rodzie rzymskim. Wraz z chrztem towarzyszyło jej silne postanowienie służby Chrystusowi, w związku z czym ślubowała dziewictwo. W źródłach mowa o niespotykanej urodzie Agaty, co było powodem, że zwrócił na nią uwagę namiestnik Sycylii imieniem Kwincjan, na czym nie poprzestał, bowiem zaproponował jej małżeństwo. Agata odmówiła.

święta Anna

Święta Anna, Anna sprawiedliwa (cs. Prawiednaja Anna, hebr. hannah: ‘łaska’, ‘wdzięk’) – matka Marii z Nazaretu i babcia Jezusa Chrystusa, żona świętego Joachima, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego. O życiu świętej Anny, matki Maryi i babki Jezusa Chrystusa nie znajdziemy żadnych informacji w księgach Nowego Testamentu. Ewangelie kanoniczne milczą na jej temat. Jedyne informacje dotyczące życia świętej Anny pojawiają się w pismach apokryficznych, pochodzących z początków chrześcijaństwa. Najwięcej wiadomości o matce Maryi znajduje się w Protoewangelii Jakuba i Ewangelii Pseudo-Mateusza.

Św Antoni z Padwy, a właściwie Ferdynand Bulonne, urodził się w Lizbonie w 1195 roku. Św. Antoni pochodził z bogatej rodziny. Przed ukończeniem 20 roku życia wstąpił do zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna. W 1219 otrzymał święcenia kapłańskie. Rok później opuścił swój zakon i wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych. Bardzo pragnął wyjechać do Maroka. To pragnienie było spowodowane niezwykłym spotkaniem, które miało miejsce kilka lat wcześniej.Św. Antoni spotkał kilku misjonarzy, którzy zrobili na nim ogromne wrażenie. Tak jak i oni, św. Antoni chciał głosić Ewangelię, a nawet oddać za nią życie. W zakonie franciszkańskim przyjął imię Antoni. Św. Antoni miał niezwykły dar przemawiania, jego kazania gromadziły wielu ludzi.

ŚWIĘTY ANTONI

Piotr Apostoł, Szymon Piotr (łac. Petrus, gr. Πέτρος, Petros – „kamień”, „fragment skały”, od πέτρα, petra – „skała”, lub Κηφᾶς, Kefas od aram. ‏ܟܐܦܐ‎, Kefa – „skała”; cs. Sławny i wsiechwalnyj pierwowierchowny apostoł Pietr) – apostoł, ukazany w Ewangeliach jako mający pierwszeństwo wśród Dwunastu z ustanowienia Chrystusa. Pierwszy biskup Rzymu (ok. 33 – ok. 64, według innych źródeł do 67, kiedy to miał ponieść męczeńską śmierć.

Według Ewangelii Piotr był synem Jana (Jony), a bratem Andrzeja. Pochodził z Betsaidy nad jeziorem Genezaret. Do ok. 31 roku był rybakiem w Kafarnaum w Galilei, a następnie uczniem i apostołem Jezusa. Piotrowi przypisywane jest autorstwo dwóch listów (1 P i 2 P), włączonych do kanonu Nowego Testamentu[a].

Marcin z Tours (łac. Martinus Turonensis), święty Marcin (ur. w roku 317 lub 335 w Sabarii w Panonii, zm. 8 listopada 397 w Candes nad rz. Vienne) – biskup Tours, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, Wyznawca[1]. Marcin urodził się w Sabarii, na terenie rzymskiej prowincji Panonia. W niektórych tekstach starożytnych i średniowiecznych nazwa miejscowości została przekazana jako Savaria. Historykom nie udało się ustalić dokładnego położenia Sabarii. Przez wieki kilkanaście miejscowości leżących na terenie obecnych Węgier, Chorwacji, Serbii i Austrii powoływało się na tradycję, zgodnie z którą właśnie tam urodził się św. Marcin. Za najbardziej prawdopodobne wielu uczonych przyjmuje utożsamienie Sabarii z Szombathely na Węgrzech. Współcześnie licznych zwolenników ma też miejsce, gdzie wybudowano opactwo Pannonhalma pod wezwaniem świętego[3]. Inne lokalizacje, np. Sárvár czy Sveti Martin na Muri, są uważane za wątpliwe.

Święty Marcin

Św. Julia

Julia z Korsyki, zwana również męczennicą Julią z Kartaginy, cs. Muczenica Iulija Karfaginskaja (ur. w Kartaginie, zm. ok. 440 lub 618 na płn. Korsyce) – męczennica i święta Kościoła katolickiego oraz prawosławnego. Niektórzy autorzy uważają, że należy ją utożsamiać z Julią (zm. ok. 250), męczennicą kartagińską, wspominaną 15 lipca[1] i wymienianą w liście św. Cypriana, bpa Kartaginy. Życie Julii jest bardziej znane z przekazów legendarnych niż historycznych. Urodziła się prawdopodobnie ok. 400 roku w Kartaginie. W latach jej dzieciństwa Kartagina została zdobyta przez Genzeryka i Julia dostała się do niewoli. Została sprzedana syryjskiemu kupcowi Euzebiuszowi. Euzebiusz początkowo próbował przekonać Julię do porzucenia swojej wiary, jednak widząc jej determinację nabrał wręcz szacunku do niej. Julia uczestniczyła w licznych podróżach swojego pana. Mając ok. 20 lat, w trakcie podróży do Galii, przybyli do brzegów północnej Korsyki (obecnie Górna Korsyka we Francji), w czasie gdy odbywało się pogańskie święto, zażądano od Julii, aby oddała cześć pogańskim bóstwom. Ta jednak odmówiła, choć wyrzekając się wiary chrześcijańskiej, mogła ocalić życie.

Św. Faustyna

Maria Faustyna Kowalska (właściwie Helena Kowalska; ur. 25 sierpnia 1905 w Głogowcu, zm. 5 października 1938 w Krakowie) – święta Kościoła katolickiego, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, mistyczka, stygmatyczka i wizjonerka. Znana przede wszystkim jako głosicielka kultu Miłosierdzia Bożego, nazywana apostołką Bożego Miłosierdzia oraz autorka Dzienniczka, w którym opisała swoje duchowe i mistyczne doświadczenia; zapiski mistycznych przeżyć siostry Faustyny trafiły na 20 lat do indeksu ksiąg zakazanych. Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905, jako trzecie z dziesięciorga dzieci Stanisława Kowalskiego i Marianny z domu Babel, rolników ze wsi Głogowiec. Dwa dni później została ochrzczona przez ks. Józefa Chodyńskiego[4] w kościele świętego Kazimierza w Świnicach Warckich. Jej rodzicami chrzestnymi byli Konstanty Bednarek i Marianna Szewczyk[5]. W 1914 przyjęła pierwszą komunię. Dwa lata później rozpoczęła naukę w szkole podstawowej w Świnicach Warckich. Po ukończeniu trzech klas musiała zrezygnować z dalszej edukacji, aby zwolnić miejsce młodszym dzieciom[5]. W szesnastym roku życia podjęła pracę u Leokadii i Kazimierza Bryszewskich w Aleksandrowie Łódzkim[5]. Prowadziła dom i opiekowała się ich synem[5]. Po roku służby oznajmiła rodzicom zamiar wstąpienia do zakonu.

Św. Franciszek

Franciszek z Asyżu, właśc. włos. Giovanni di Pietro di Bernardone, nazywany Biedaczyną z Asyżu ur. 1181 lub 1182 w Asyżu, zm. 3 października 1226 w Porcjunkuli koło Asyżu – założyciel zakonu franciszkanów, a pośrednio także klarysek i tercjarzy, misjonarz, mistyk średniowieczny, stygmatyk, święty Kościoła katolickiego, uważany za patrona ekologii. Franciszek z Asyżu przyszedł na świat w rodzinie bogatego kupca, sukiennika umbryjskiego Pietro di Bernardo di Moricone. Jego matka, Pika, pochodząca z Pikardii, nadała mu na chrzcie imię Jana (Chrzciciela albo Ewangelisty), które ojciec zmienił na Francesco, prawdopodobnie będąc pod ogromnym wrażeniem Francji, w której zawarł korzystne umowy handlowe. Niektóre źródła podają, że Franciszek miał brata o imieniu Anioł. Pierwsze lata swojego życia spędził w Asyżu, uczęszczał tam do parafialnej szkoły przy kościele św. Jerzego, gdzie zdobył podstawowe wykształcenie.

Jan Ewangelista, Jan Apostoł, Jan Teolog, grec. Ιωάννης, cs. Apostoł i ewangielist Ioann Bogosłow (zm. ok. 100 w Efezie) – jeden z dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa, syn Zebedeusza i Salome, brat Jakuba Większego (Starszego) Apostoła. Według starodawnej tradycji chrześcijańskiej stał za napisaniem Ewangelii i Apokalipsy św. Jana oraz 3 listów w Nowym Testamencie, choć według współczesnej egzegezy ostatecznej redakcji mogli dokonać już jego uczniowie. Święty Kościoła katolickiego, anglikańskiego, ewangelickiego, ormiańskiego, koptyjskiego i prawosławnego. Wymieniany jest w Modlitwie Eucharystycznej (Communicantes) Kanonu rzymskiego. Pochodził z Galilei, prawdopodobnie z Betsaidy. Był synem Zebedeusza i Salome i młodszym bratem Jakuba. W chwili powołania przez Jezusa pomagał ojcu w rybactwie nad Jeziorem Galilejskim (Genazaret, Kinneret). Powołany został wraz ze swym bratem Jakubem oraz z Piotrem i Andrzejem. Jan Apostoł był najpierw uczniem św. Jana Chrzciciela. Za radą mistrza został uczniem Jezusa

Św. Jan

Św. Józef

Józef z Nazaretu, hebr. יוֹסֵף, cs. Prawiednyj Iosif Obrucznik, Sprawiedliwy – małżonek Marii z Nazaretu, tradycyjnie nazywany jej Oblubieńcem, opiekun Świętej Rodziny, święty Kościoła powszechnego, uznany za patrona chrześcijańskich małżeństw, rodzin oraz ludzi pracy i dobrej śmierci, częstokroć porównywany do Abrahama. Głównymi źródłami wiedzy o świętym Józefie są Ewangelie, ale mówią o nim także niektóre apokryfy, np. Protoewangelia Jakuba, Ewangelia Tomasza, Historia Józefa Cieśli. Ewangelie Mateusza i Łukasza podają dwa różne rodowody Józefa; według obu Józef wywodził się z rodu króla Dawida z pokolenia Judy. Według tradycji katolickiej Mateusz (rozdz. 1) podaje rodowód św. Józefa, a Łukasz (rozdz. 3) rodowód Maryi. Kościół katolicki ukazuje św. Józefa jako wzór takich cnót, jak posłuszeństwo Bogu, wiara, pracowitość, męstwo, sprawiedliwość, czystość, piękna miłość, skromność, ubóstwo, milczenie, opanowanie i inne. Por. ks. Jan Berthier "Kult i naśladowanie Świętej Rodziny"; święty Józef jest wzorem męstwa i paradygmatem ojcostwa. Na jego temat wydawane jest wiele publikacji.

Św. Natalia

Św. Natalia – pod tym imieniem znamy św. Natalię z Nikomedii oraz św. Natalię z Kordoby. Istniała także św. Natalia z Tuluzy, jednak prośba o aprobatę jej kultu została oddalona. Św. Natalia i jej mąż św. Adrian byli poganami, którzy pobrali się na rok przed ich męczeńską śmiercią. Był to początek IV wieku. Mieszkali w Nikomedii (współcześnie Izmit w Turcji) za panowania cesarza Maksymiana, który ogłosił nagrodę dla tych, którzy dostarczą informację o chrześcijanach. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. W jaskini w pobliżu Nikomedii schwytano dwudziestu czterech chrześcijan. Torturowano ich i nakłaniano do oddania czci bożkom, aby później postawić ich przed pretorem w celu spisania imion i zeznań. Dowódcą pretorii był św. Adrian, który obserwował z jaką odwagą ci ludzie znoszą cierpienia za swoją wiarę.

Amalberga Gandawska, również: Amalberga z Temse lub Amelia z Temse (ur. ok. 741, zm. 772) – zakonnica, święta Kościoła katolickiego. Amelia urodziła się w Ardem koło obecnego Luksemburga. Wraz z bratem Rodienem została wychowana w bardzo religijnym domu. Była znana z religijności. Nastoletnia Amelia została siostrą benedyktynką w opactwie przy Munsterbilsen. Jej piękno i cnota przyciągnęły Pepina, króla Franków i jego syna Karola, znanego później jako Karol Wielki. Karol zabiegał o jej względy przez kilka lat. Dopiero po incydencie, gdy złamał jej rękę, pogodził się z religijnym powołaniem Amelii. Amelia pojechała do Temse nad Schelde, gdzie ufundowała kościół poświęcony Marii. Najczęściej przedstawiana jest z Biblią w ręku lub z krzyżem, a czasami z rybą przy stopie. Jest oficjalnie patronką rolników i rybaków. Często jest wzywana przez młodych, walczących ludzi, by pomogła w dochowaniu wierności Chrystusowi. Jest również proszona o pomoc przez ludzi szukających uzdrowienia przy obrażeniach rąk i ramion.

Św. Amalberga

Wojciech Sławnikowic lub Adalbert z Pragi (cz. Vojtěch Slavníkovec, niem. Adalbert; ur. ok. 956 w Libicach, zm. 23 kwietnia 997 w pobliżu grodu Cholin w Prusach[a]) – czeski książę z roku Sławnikowiców, duchowny katolicki, biskup Pragi, benedyktyn, misjonarz do Prus, męczennik, święty Kościoła katolickiego, patron Polski, Czech i Węgier. Wojciech urodził się w Libicach, które wówczas rywalizowały z Pragą w budowie ponadplemiennego scentralizowanego państwa czeskiego. Był szóstym z siedmiu synów Sławnika – pana na Libicach z rodu Sławnikowiców skoligaconego z saską dynastią Ottonów i Strzeżysławy – być może z rodu Przemyślidów. Jedna z legend mówi, że początkowo rodzice chcieli by syn został rycerzem. Jednak, gdy Wojciech ciężko zachorował, złożyli śluby, że gdy wyzdrowieje, poślą go do zakonu[2]. Imię Adalbert (pod którym jest znany w krajach zachodnich) przybrał podczas bierzmowania na cześć swego mentora, arcybiskupa Magdeburga, Adalberta, pod którego opiekę został oddany w 972. W Magdeburgu, wraz z towarzyszem Radłą i młodszym bratem Radzimem, pobierał nauki w szkole Oktryka, jednej z najlepszych w ówczesnych Niemczech. Poznał łacinę, niemiecki, a w Magdeburgu nauczył się także języka Lutyków (Wieleci). W 981, po śmierci swego mentora, wrócił do Czech jako subdiakon. W tym też roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk praskiego biskupa Dytmara (Dětmar, Thietmar), a po jego śmierci od 3 kwietnia 983 – w wieku 27 lat – stanął na czele diecezji praskiej mimo nieosiągnięcia wieku episkopalnego (30 lat). Wobec konfliktów z wiernymi wywoływanymi bezkompromisową postawą wobec religii przodków ok. 989 Wojciech opuścił Pragę i wyjechał do Rzymu gdzie zrzekł się urzędu biskupa Pragi.

Św. Wojciech

Św. Adam

Adam Hilary Bernard Chmielowski (znany również jako święty Albert Chmielowski lub święty Brat Albert; herbu Jastrzębiec; ur. 20 sierpnia 1845 w Igołomi, zm. 25 grudnia 1916 w Krakowie) – polski zakonnik franciszkański[1], założyciel zgromadzenia albertynów i albertynek, powstaniec, malarz, święty Kościoła katolickiego, znany z pełnego poświęcenia pracy dla biednych i bezdomnych. Adam Chmielowski urodził się w Igołomi (wówczas powiat miechowski), jako najstarszy syn Józefy Borzysławskiej i Wojciecha Chmielowskiego, później naczelnika carskiej komory celnej w Szczypiornie pod Kaliszem. Przeniesiony później w 1846 ojciec trafił do granicznego miasta Słupca (jako naczelnik komory celnej), później w tym samym roku dołączyła rodzina, w tym i syn. Był pierwszym dzieckiem w rodzinie, miał troje młodszego rodzeństwa (Stanisława, Mariana i Jadwigę). Ochrzczono go 26 sierpnia 1845 w kościele pw. Narodzenia NMP w Igołomi. Był to tylko tzw. chrzest z wody, ponieważ rodzice chrzestni nie mogli być obecni ze względu na odległość. Akt chrztu został zapisany w księgach parafialnych w Igołomi[3]. 17 czerwca 1847 roku w kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie dopełniono ceremonii chrztu i sporządzono odrębną adnotację w księdze chrztów tamtejszej parafii[4]. 25 sierpnia 1853 roku Adam utracił ojca. W 1855 r. otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do szkoły w Sankt Petersburgu, gdzie rozpoczął edukację w Korpusie Kadetów. Od 1858 r., po przeprowadzce do Warszawy, kontynuował naukę w Gimnazjum Realnym Jana Pankiewicza. W 1861 r. podjął studia w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Nowej Aleksandrii (Puławy), gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z wybitnym malarzem Maksymilianem Gierymskim.

Św. Bartłomiej

Bartłomiej Apostoł, wcześniej Bartłomiej Natanael, cs. Apostoł Warfołomiej (ur. w I wieku n.e. w Kanie Galilejskiej, zm. ok. 70 w Albanopolis w Armenii) – jeden z dwunastu apostołów dwojga imion, zwany w Ewangeliach Mateusza, Marka i Łukasza Bartłomiejem (grecko-aramejskie bar-Tholomaios „syn Tolomaja-Ptolemeusza” lub „syn oracza”), a przez Jana – Natanaelem (hebr. „Bóg dał”). Wbrew apokryfom i stanowisku Augustyna z Hippony i Grzegorza Wielkiego Kościół rzymskokatolicki przyjął, że to ta sama osoba; męczennik i święty Kościoła katolickiego oraz prawosławnego[1]. Święty ten wymieniany jest w Modlitwie Eucharystycznej (Communicantes) Kanonu rzymskiego. Bartłomiej wymieniany w Ewangeliach Mateusza (Mt 10, 3 BT), Marka (Mk 3, 18), Łukasza (Łk 6, 14), a także Dziejach Apostolskich (Dz 1, 13), utożsamiany jest z pojawiającym się u Jana Natanaelem (Jan 1, 45-51; 21,2)[1]. Jeśli rzeczywiście Bartłomiej był tożsamy z Natanaelem, to wyróżniał się w gronie apostolskim dobrym wykształceniem[2]. Możliwe jest, że poprzez znajomość z Natanaelem Jezus został zaproszony na wesele w Kanie Galilejskiej[3]. Z apokryfów o św. Bartłomieju zachowały się Ewangelia Bartłomieja i Apokalipsa Bartłomieja. Znana jest jednak w dość drobnych fragmentach. Zachował się również obszerniejszy apokryf Męka Bartłomieja Apostoła. Według niego Bartłomiej miał głosić Ewangelię w Armenii, a także w Indiach, Arabii, a nawet w Etiopii. Podobno miał nawrócić brata króla Armenii, Polimpiusza. Z rozkazu króla Astiagesa pojmano Bartłomieja w mieście Albanopolis (obecne Emanstahat). Był męczony, rozpięty na krzyżu głową w dół, żywcem obdarty ze skóry, ukrzyżowany, a następnie ścięty.

Elżbieta, sprawiedliwa (zm. w I wieku) – matka Jana Chrzciciela, żona kapłana Zachariasza i krewna Marii z Nazaretu, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego, koptyjskiego, ewangelicznego i ormiańskiego. Wraz z mężem mieszkała niedaleko Jerozolimy, według tradycji w miejscowości Ain Karim. Urodziła dziecko mimo podeszłego wieku po tym, jak Zachariaszowi objawił się anioł w Świątyni Jerozolimskiej. Sprawiedliwa Elżbieta zmarła czterdzieści dni po swym mężu, a św. Jan Chrzciciel, ochraniany przez Boga, przebywał na pustyni aż do dnia swego pojawienia się narodowi izraelskiemu.

Św. Elżbieta

Św. Krystyna

Krystyna z Bolseny, również Krystyna z Tyru, wł. Cristina di Bolsena, cs. Muczenica Christina, Tirskaja (ur. w Volsinii k. Bolseny lub Tyrze, zm. 24 lipca pomiędzy 287–303 w Bolsenie w Italii) – dziewica, męczennica chrześcijańska, święta Kościoła katolickiego, ormiańskiego i prawosławnego. Była córką Urbana, prefekta Bolseny, który był wrogiem chrześcijan. Obserwując heroiczną postawę wyznawców Chrystusa, sama nawróciła się na chrześcijaństwo. Kiedy dowiedział się o tym jej ojciec, uwięził ją w pałacu i na próżno namawiał ją do porzucenia wiary. Wkrótce jednak ojciec zauważył, że nic tym nie zdziała (Krystyna m.in. rozdała swoje szaty ubogim), kazał ją torturować. Dziewczynkę najpierw smagano rózgami i strącono do lochu. Kiedy to nie pomogło, była rozdzierana hakami, obracana na kole, polewana wrzącym olejem, palona na wolnym ogniu, a na końcu przywiązano jej kamień do szyi i utopiono. Istnieje też inny przekaz, według którego Krystyna zginęła w amfiteatrze miejskim, przywiązana do słupa i przeszyta strzałami. Jej śmierć nastąpiła za panowania cesarza Dioklecjana. W chwili swojej męczeńskiej śmierci święta Krystyna miała zaledwie dwanaście lat. Jej relikwie znajdują się w Bolsenie w bazylice jej poświęconej. Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest za Martyrologium Rzymskim 24 lipca.

Św. Kamila

Kamila z Carcassonne (lub Kamela, fr. Camille à Carcassonne, lub Camelle de Carcassonne, także Kamila z Tuluzy, zm. w XIII wieku) – francuska święta Kościoła katolickiego, cysterka, czczona lokalnie w miejscowości Sainte-Camelle w Langwedocji. Kamila mieszkała w Carcassonne w czasach albigensów w Hrabstwie Tuluzy[1]. Kilka kilometrów na południe od miasta, w miejscowości Ladern-sur-Lauquet, znajdował się jeden z pierwszych klasztorów cysterek, Opactwo Sainte-Marie de Rieunette, ufundowane w 1162 roku[2]. Opiekę nad nim sprawowało męskie Opactwo Sainte-Marie de Villelongue w Saint-Martin-le-Vieil, pozostające w ostrym konflikcie z albigensami[3]. W pewnym czasie siostry zostały zmuszone przez albigensów do opuszczenia klasztoru[4]. Kamila poniosła śmierć, broniąc swej czci przed napastnikami. Ścigana, wolała rzucić się do studni[5], bądź też została do niej wrzucona[4], w miejscowości leżącej około 25 kilometrów na północny zachód od Carcassonne[5].