Mahomet i powstanie islamu.
Islam podobnie jak chrześcijaństwo i judaizm jest religią monoteistyczną o zasięgu ogólnoświatowym. Jej nazwa pochodzi od arabskiego rdzenia aslam i oznacza „pogodzenie się z wolą Bożą; poddanie się Bogu”. Niektórzy sądzą, że wywodzi się od innego arabskiego słowa – salam, czyli pokój. Wyznawców islamu nazywa się muzułmanami (arab. muslim).
Powstanie islamu Okres w historii Arabów przed islamem nazywa się dżahilliją, co dosłownie oznacza „czas ciemnoty, barbarzyństwa, nieświadomości”. Mieszkańcy pustynnych obszarów Półwyspu Arabskiego wyznawali wówczas politeizm (główne bóstwa: Hubal, Al-Lat, Manat, al-Uzza). Oddawali także cześć świętym kamieniom, gajom i strumieniom oraz ciałom niebieskim. Duże znaczenie przywiązywano w tamtym okresie do wróżbiarstwa i magii. Najważniejszym centrum kultowym była Mekka. W Mekce stała świątynia o nazwie Al‑Kaba (czyli po arabsku: sześcian, kostka), ważne sanktuarium i cel pielgrzymek. Arabowie wierzyli, że świątynię zbudował biblijny patriarcha Abraham, czyli Ibrahim, i jego zrodzony z Egipcjanki o imieniu Hagar syn Izmael. Wedle Biblii Izmael był praojcem wszystkich Arabów.
Schemat meczetu w Mekce i świątyni Al-Kaba
Narodziny islamu są nierozerwalnie związane z objawieniami i działalnością Mahometa, uznawany przez muzułmanów za ostatniego proroka Bożego, znajdującego się w szeregu rozpoczętym przez Adama i kontynuowanym przez Jezusa. Przy czym Jezus odbiera w islamie wyłącznie cześć jako prorok, a nie Syn Boży; muzułmanie odrzucają także jego śmierć na krzyżu i uważają, że była to tylko śmierć pozorna.
Mahomet (Muhammad ibn Abd Allah), czyli założyciel islamu, według tradycji muzułmańskiej urodził się w 570 n.e. w Mekce. Wcześnie stracił rodziców, więc jego wychowaniem zajął się najpierw dziadek Abd al-Muttalib, a po jego śmierci chłopca wziął pod opiekę stryj Abu Talib.
Jako młodzieniec Mahomet trudnił się handlem i wiele podróżował z karawanami głównie do Syrii, dzięki czemu poznał wyznawców judaizmu oraz religii chrześcijańskiej. W wieku 25 lat ożenił się ze starszą od siebie o 15 lat wdową Chadidżą. Mahomet dzięki majątkowi żony zyskał również wysoką pozycję społeczną. Mieli kilkoro dzieci, z których wieku dorosłego dożyła jednak tylko jedna córka, Fatima.
Od imienia córki Mahometa, czyli Fatimy swoją nazwę wzięła miejscowość w Portugalii, w której w roku 1917 trojgu pastuszkom - Franciszkowi, Hiacyncie Marto oraz Łucji dos Santos objawiła się Matka Boża.
Mahomet wiele czasu spędzał w odosobnieniu, na rozmyślaniach, w grocie na górze Hira w pobliżu Mekki. Tam pewnej nocy w 610 r. doznał pierwszego objawienia, które zapoczątkowało jego prorocką misję. To wydarzenie nazywane jest Koranie „Nocą Przeznaczenia”. Objawienia, które miały być przekazywane przez archanioła Gabriela (arab. Dżibril), zaczęły się powtarzać i trwały do końca jego życia. W ten sposób Mahometowi został przekazany cały Koran. Archanioł Gabriel (arab. Dżibril) powołał go do głoszenia monoteizmu, tj. wiary w Jednego Boga. Pierwszymi zwolennikami nowej religii byli najbliżsi proroka, ok. 40 osób, w tym żona Chadidża, stryj Abu Talib, jego syn Ali i niewolnik Zajd, któremu Mahomet darował wolność. Dopiero po upływie trzech lat prorok rozpoczął publiczne głoszenie zasad nowej wiary wśród mieszkańców Mekki.
Zgodnie z naukami Mahometa istnieje jeden Bóg, stwórca świata i człowieka. Wszystkich ludzi czeka po śmierci sąd − z poglądem tym łączy się idea zmartwychwstania zmarłych: ludzie dobrzy znajdą się w raju, a źli − w piekle, przy czym dobro i zło będzie osądzane wedle uczynków. Wszyscy ludzie powinni się poddać całkowicie woli Boga, co jest jednoznaczne z praktykowaniem oraz zostać muzułmanami, to znaczy uznać Mahometa za ostatniego z proroków. Mojżesz i Jezus są poprzednikami Mahometa, czyli pełnoprawnymi prorokami. Muzułmanie uważają, że dopiero udzielone Mahometowi proroctwa spisane w Koranie miały zawierać pełnię nieskażonej prawdy o Bogu i człowieku. W nauczaniu Mahometa łączyły się tradycje judaizmu i chrześcijaństwa.
Początkowo jego nauki nie wzbudzały większego sprzeciwu. Zmieniło się to jednak kiedy Mahomet zaczął otwarcie potępiać wielobóstwo oraz sprzeciwiał sie czczeniu bożków w sanktuarium Al-Kaaby, co zdawało się zagrażać dochodom płynącym z pielgrzymek do tej świątyni. Również poglądy społeczne Mahometa spotkały się z otwartą dezaprobatą ludzi bogatych – w islamie wszyscy są równi, a dzielenie się swoim bogactwem z biednymi (jałmużna, czyli zakat) jest jednym z podstawowych obowiązków muzułmanina.
Stąd też arystokracja Mekki zwróciła się przeciwko Mahometowi. W wyniku prześladowań część pierwszych muzułmanów przeniosła się do Etiopii. Była to tzw. „mała hidżra”. Sam Mahomet nie był jednak bezpośrednio zagrożony, ponieważ chroniły go m.in. wpływy stryja Abu Taliba i żony Chadidży. Dopiero po ich śmierci prorok zdecydował się na emigrację do pobliskiego miasta Jatribu (późniejszej Medyny) – w 622 r. Mahomet wraz ze swoimi zwolennikami przeniósł się do Medyny, gdzie ludność była zdecydowanie przychylniej nastawiona do głoszonych przez niego zasad nowej wiary. To wydarzenie, nazywane hidżrą, w siedemnaście lat później zostało przez kalifa Omara ustanowione jako oficjalny początek ery muzułmańskiej. Kalendarz wszystkich muzułmanów na świecie rozpoczyna się 16 lipca 622 roku − w dniu, w którym doszło do trwającej kilka miesięcy ucieczki.
622 r. - ucieczka Mahometa z Mekki do Medyny. Wydarzenie to, zwane hidżrą, zostało ustanowione jako oficjalny początek ery muzumańskiej.
W okresie medyńskim Mahomet ostatecznie zerwał z judaizmem i chrześcijaństwem, nadając islamowi odrębną tożsamość: dniem świątecznym stał się piątek zamiast soboty; zaczęto modlić się w kierunku Mekki zamiast Jerozolimy; trąby i gongi wzywające na modlitwę zastąpiło śpiewne nawoływanie („azzan”), zaś miesiącem postu ustalono ramadan. Ponadto od tej pory muzułmanie zamiast trzy razy dziennie jak Żydzi, modlą się pięć razy dziennie.
W Medynie Mahomet z natchnionego proroka przekształcił się w polityka i prawodawcę. Zorganizował pierwszą w historii gminę muzułmańską (ummę), której stał się zwierzchnikiem. Pragnął jednak, aby to Mekka stała się główną stolicą islamu. Rozpoczął się trudny okres walk o przejęcie władzy w mieście w wyniku czego doszło do kilkuletnich walk z mieszkańcami Mekki wyznającymi politeizm.
Muzułmanie odcięli ich od możliwości handlu z Syrią, napadając na ich karawany. Ostatecznie po wielu bitwach i przymierzach Mekka uległa dziesięciotysięcznej armii Mahometa, który osiągnął swój główny cel i opanował miasto 11 stycznia 630 r. Nakłonił jego mieszkańców do przyjęcia nowej wiary, czyli monoteizmu. Zabito kilku najbardziej zagorzałych wrogów proroka, jednak poza tym nie było aktów przemocy. Mahomet wkroczył do sanktuarium Al-Kaaby, gdzie zniszczył i porozbijał setki posągów pogańskich bóstw (pozostawiając tylko czarny kamień) i ogłosił Kaabę miejscem świętym dla wyznawców islamu, do którego muzułmanie mogli teraz swobodnie pielgrzymować.
Po podboju rodzinnego miasta Mahomet nadal mieszkał w Medynie, która wyrastała na potężny ośrodek nowej wiary. Islam zyskiwał coraz więcej zwolenników na terenie całego Półwyspu Arabskiego. Jeden po drugim upadały miejsca kultu dotychczasowych bóstw arabskich. W ten sposób Mahometowi udało się w ciągu kilku ostatnich lat życia zjednoczyć plemiona Półwyspu Arabskiego.
W ostatnim roku swego życia w 632 r. Mahomet odbył triumfalną pielgrzymkę do Mekki, ustanawiając zarazem ten zwyczaj (hadżdż). Towarzyszyło mu wtedy kilkadziesiąt tysięcy wiernych. Pielgrzymka ta została nazwana „pielgrzymką pożegnalną”. W trzy miesiące po powrocie do Medyny zmarł w wieku 63 lat u szczytu kariery politycznej i religijnej. Mahomet nie pozostawił męskiego potomka ani dyspozycji co do swego następcy. Wówczas na czele muzułmanów stanął jego teść, Abu Bakr, który przyjął tytuł kalifa, czyli następcy Proroka.
Mahomet został pochowany w Meczecie Proroka − miejscu, gdzie znajdował się jego dom w Medynie. Obok spoczywa jego córka Fatima, a nieopodal wielcy następcy Mahometa i pierwsi przywódcy muzułmanów: Abu Bakr i Umar. Medyna jest drugim po Mekce świętym miastem islamu. Trzecim jest Jerozolima.
Początkowo islam był religią narodową Arabów, która zjednoczyła rozbite plemiona. Z czasem przeszedł ewolucję i zaczął być wchłaniany przez społeczności perskie i tureckie, dotarł do Hiszpanii, Indii i Chin. Obecnie Arabowie stanowią wyłącznie około 20-25% wyznawców islamu. Muzułmanie, chociaż wyznają tę samą wiarę, dzielą się na kilka grup, przede wszystkim na sunnitów (prawowiernych; ok 90% wyznawców islamu) i szyitów (ok. 10-15% wyznawców islamu).
Obecnie islam stanowi po chrześcijaństwie (2,1 mld) drugą co do wielkości religię świata (ok. 1 mld).
Teologia islamu
Święte księgi
Wyznawcy islamu wierzą, że Mahomet otrzymał objawienie Boże, które później zostało spisane w Koranie (arab. czytanie). Koran jest zatem świętą księgą muzułmanów i zawiera wszystkie najważniejsze zasady doktrynalne. Ich rozwinięciem i uzupełnieniem jest Sunna (Tradycja), składająca się z hadisów, czyli opowieści o czynach, gestach i słowach Proroka Muhammada. Koran i Sunna stały się źródłem prawa (szariatu) i teologii islamu.
Prawo muzułmańskie ma charakter totalitarny – obejmuje wszystkie dziedziny życia wyznawcy islamu. Każdy czyn ludzki, każde zachowanie jest w nim przewidziane, sklasyfikowane i ocenione. Szariat stanowi fundamentem religii, filozofii, etyki i estetyki. Muzułmanie wierzą, że prawo islamu zostało zapisane w „umm al-kitab”, czyli Księdze-Matce znajdującej się w niebie. Święty charakter szariatu powoduje, że człowiek nie ma możliwości jego zmiany, a może uciekać się jedynie do jego interpretacji. Praktyczną wykładnią prawa zajmują się sędziowie, czyli mufti.
Pięć dogamtów islamu
5 FILARÓW ISLAMU
ZAKAT
SZAHADA
SALAT
SAUM
HADŻDŻ
Szahada brzmi: „Nie ma Boga prócz Allaha, a Mahomet jest jego wysłannikiem”. Trzykrotne publiczne wypowiedzenie tej formuły w obecności dwóch świadków jest warunkiem przyjęcia islamu. W szahadzie zawarte są dwa najważniejsze dogmaty wiary muzułmańskiej: jedność Boga i posłannictwo Mahometa. Szahada jest szeptana do ucha noworodkowi oraz wypowiadana nad grobem zmarłego muzułmanina. Jest ponadto stałą częścią modlitwy kanonicznej i często pojawia się w amuletach.
SZAHADA
WYZNANIE WIARY
Modlitwa w islamie nie jest rozmową z Bogiem, ale oddaniem Mu czci, okazaniem pokory i uwielbienia. Początkowo muzułmanie odmawiali ją 3 razy dziennie, ale po konflikcie z Żydami Mahomet wprowadził zwyczaj pięciokrotnego odmawiania modlitwy w ciągu doby. Stąd wyróżnia się: modlitwę poranną, południową, popołudniową, po zachodzie słońca oraz modlitwę nocną. Modlitwy nie trzeba odprawiać w meczecie, lecz można to uczynić w każdym rytualnie czystym miejscu (czystość wyznacza tradycja). Modlić się należy na dywaniku lub macie, na które wchodzi się bez butów. Przed odmówieniem salat należy dokonać także ablucji (oczyszczenia) za pomocą wody bądź piasku. Z formułami modlitewnymi skorelowane są pewne postawy ciała i gesty (np. pokłon, czołobicie).
SALAT
MODLITWA
Zakat jest jałmużną obowiązkową dla każdego wyznawcy islamu, który ma majątek, w przeciwieństwie do sadaka – ofiary dobrowolnej. Zakat ma wyłącznie formę pieniężną i daje się go raz w roku. Oficjalnie pobierany jest w Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Pakistanie, Sudanie i Libii. Środki uzyskane z zakatu wydatkowane są w sposób ściśle określony przez Koran (m.in. na biednych, niewolników, więźniów, podróżnych, prowadzenie świętej wojny). Idea zakatu wiąże się w islamie z koncepcją oczyszczenia. Jest także formą podziękowania Bogu za bogactwa, jakie pozwolił człowiekowi zgromadzić.
ZAKAT
JAŁMUŻNA
Post trwa przez miesiąc ramadan (dziewiąty miesiąc kalendarza lunarnego), od wschodu do zachodu słońca. Obejmuje on zakaz jedzenia, picia, palenia tytoniu oraz odbywania stosunków seksualnych. Po modlitwie wieczornej zaczyna się życie normalnym trybem i zakazy przestają obowiązywać. Jeśli ktoś nie może odbyć postu (np. z powodu choroby, ciąży), powinien odrobić go w innym okresie. Obok postu obowiązkowego w ramadanie muzułmanin może odbyć także post dobrowolny w wybranym przez siebie czasie.
SUAM
POST
Hadżdż, czyli pielgrzymka do Mekki (dokładniej do świątyni Al-Kaaby), odbywa się w ostatnim miesiącu lunarnym, między 8 a 10 dniem. Obowiązkiem warunkowym pielgrzymki jest to, że osoba, która udaje się na pielgrzymkę, musi być zdrowa na ciele i umyśle, dojrzała i musi mieć na nią fundusze. Jeśli ktoś nie spełnia warunków, to nie musi także spełniać obowiązku. Niemniej pielgrzymkę powinno się odbyć chociaż raz w życiu. Hadżdż uważana jest za manifest wiary i umocnienie równości wszystkich wiernych bez względu na pochodzenie (stąd też jednakowe stroje wszystkich pielgrzymów). Ponad 2 miliony ludzi ze wszystkich stron świata odwiedza Mekkę każdego roku. Sam zwyczaj pielgrzymowania do świątyni Al-Kaaby datuje się jeszcze na czasy przedislamskie.
HADŻDŻ
PIELGRZYMKA DO MEKKI
Symbole islamu
Półksiężyc (arab. hilal) wraz z gwiazdą stanowi symbol religii muzułmańskiej od XIX wieku. Wcześniej pojawiał się na monetach oraz sztandarach Imperium Osmańskiego. Był zatem świeckim symbolem władzy muzułmańskich przywódców (kalifów). Dopiero z czasem upowszechnił się jako symbol władzy religijnej. Obecnie znajduje się na flagach państwowych m.in. Algerii, Azerbejdżanu, Libii, Pakistanu, Turcji, Tunezji.
Szahada, które zawiera podstawowy dogmat islamu: La ilaha illa Llah wa Muhammad rasul Allah, co oznacza „Nie ma Boga prócz Allaha, a Mahomet jest jego wysłannikiem”.
Kaligraficzny zapis tego wyznania stanowi prastary fundamentalny symbol islamu, podobnie jak samo imię Allaha.
Flaga Arabii Saudyjskiej Flaga Afganistanu
Szahada widniejąca na fladze np. Arabii Saudyjskiej czy Afganistanu. Miecz na fladze Arabi Saudyjskiej symbolizuje straż nad świętymi miejscami islamu.
Mahomet i narodziny islamu
kam.kow04
Created on December 8, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
Explore all templates
Transcript
Mahomet i powstanie islamu.
Islam podobnie jak chrześcijaństwo i judaizm jest religią monoteistyczną o zasięgu ogólnoświatowym. Jej nazwa pochodzi od arabskiego rdzenia aslam i oznacza „pogodzenie się z wolą Bożą; poddanie się Bogu”. Niektórzy sądzą, że wywodzi się od innego arabskiego słowa – salam, czyli pokój. Wyznawców islamu nazywa się muzułmanami (arab. muslim).
Powstanie islamu Okres w historii Arabów przed islamem nazywa się dżahilliją, co dosłownie oznacza „czas ciemnoty, barbarzyństwa, nieświadomości”. Mieszkańcy pustynnych obszarów Półwyspu Arabskiego wyznawali wówczas politeizm (główne bóstwa: Hubal, Al-Lat, Manat, al-Uzza). Oddawali także cześć świętym kamieniom, gajom i strumieniom oraz ciałom niebieskim. Duże znaczenie przywiązywano w tamtym okresie do wróżbiarstwa i magii. Najważniejszym centrum kultowym była Mekka. W Mekce stała świątynia o nazwie Al‑Kaba (czyli po arabsku: sześcian, kostka), ważne sanktuarium i cel pielgrzymek. Arabowie wierzyli, że świątynię zbudował biblijny patriarcha Abraham, czyli Ibrahim, i jego zrodzony z Egipcjanki o imieniu Hagar syn Izmael. Wedle Biblii Izmael był praojcem wszystkich Arabów.
Schemat meczetu w Mekce i świątyni Al-Kaba
Narodziny islamu są nierozerwalnie związane z objawieniami i działalnością Mahometa, uznawany przez muzułmanów za ostatniego proroka Bożego, znajdującego się w szeregu rozpoczętym przez Adama i kontynuowanym przez Jezusa. Przy czym Jezus odbiera w islamie wyłącznie cześć jako prorok, a nie Syn Boży; muzułmanie odrzucają także jego śmierć na krzyżu i uważają, że była to tylko śmierć pozorna.
Mahomet (Muhammad ibn Abd Allah), czyli założyciel islamu, według tradycji muzułmańskiej urodził się w 570 n.e. w Mekce. Wcześnie stracił rodziców, więc jego wychowaniem zajął się najpierw dziadek Abd al-Muttalib, a po jego śmierci chłopca wziął pod opiekę stryj Abu Talib.
Jako młodzieniec Mahomet trudnił się handlem i wiele podróżował z karawanami głównie do Syrii, dzięki czemu poznał wyznawców judaizmu oraz religii chrześcijańskiej. W wieku 25 lat ożenił się ze starszą od siebie o 15 lat wdową Chadidżą. Mahomet dzięki majątkowi żony zyskał również wysoką pozycję społeczną. Mieli kilkoro dzieci, z których wieku dorosłego dożyła jednak tylko jedna córka, Fatima.
Od imienia córki Mahometa, czyli Fatimy swoją nazwę wzięła miejscowość w Portugalii, w której w roku 1917 trojgu pastuszkom - Franciszkowi, Hiacyncie Marto oraz Łucji dos Santos objawiła się Matka Boża.
Mahomet wiele czasu spędzał w odosobnieniu, na rozmyślaniach, w grocie na górze Hira w pobliżu Mekki. Tam pewnej nocy w 610 r. doznał pierwszego objawienia, które zapoczątkowało jego prorocką misję. To wydarzenie nazywane jest Koranie „Nocą Przeznaczenia”. Objawienia, które miały być przekazywane przez archanioła Gabriela (arab. Dżibril), zaczęły się powtarzać i trwały do końca jego życia. W ten sposób Mahometowi został przekazany cały Koran. Archanioł Gabriel (arab. Dżibril) powołał go do głoszenia monoteizmu, tj. wiary w Jednego Boga. Pierwszymi zwolennikami nowej religii byli najbliżsi proroka, ok. 40 osób, w tym żona Chadidża, stryj Abu Talib, jego syn Ali i niewolnik Zajd, któremu Mahomet darował wolność. Dopiero po upływie trzech lat prorok rozpoczął publiczne głoszenie zasad nowej wiary wśród mieszkańców Mekki.
Zgodnie z naukami Mahometa istnieje jeden Bóg, stwórca świata i człowieka. Wszystkich ludzi czeka po śmierci sąd − z poglądem tym łączy się idea zmartwychwstania zmarłych: ludzie dobrzy znajdą się w raju, a źli − w piekle, przy czym dobro i zło będzie osądzane wedle uczynków. Wszyscy ludzie powinni się poddać całkowicie woli Boga, co jest jednoznaczne z praktykowaniem oraz zostać muzułmanami, to znaczy uznać Mahometa za ostatniego z proroków. Mojżesz i Jezus są poprzednikami Mahometa, czyli pełnoprawnymi prorokami. Muzułmanie uważają, że dopiero udzielone Mahometowi proroctwa spisane w Koranie miały zawierać pełnię nieskażonej prawdy o Bogu i człowieku. W nauczaniu Mahometa łączyły się tradycje judaizmu i chrześcijaństwa.
Początkowo jego nauki nie wzbudzały większego sprzeciwu. Zmieniło się to jednak kiedy Mahomet zaczął otwarcie potępiać wielobóstwo oraz sprzeciwiał sie czczeniu bożków w sanktuarium Al-Kaaby, co zdawało się zagrażać dochodom płynącym z pielgrzymek do tej świątyni. Również poglądy społeczne Mahometa spotkały się z otwartą dezaprobatą ludzi bogatych – w islamie wszyscy są równi, a dzielenie się swoim bogactwem z biednymi (jałmużna, czyli zakat) jest jednym z podstawowych obowiązków muzułmanina.
Stąd też arystokracja Mekki zwróciła się przeciwko Mahometowi. W wyniku prześladowań część pierwszych muzułmanów przeniosła się do Etiopii. Była to tzw. „mała hidżra”. Sam Mahomet nie był jednak bezpośrednio zagrożony, ponieważ chroniły go m.in. wpływy stryja Abu Taliba i żony Chadidży. Dopiero po ich śmierci prorok zdecydował się na emigrację do pobliskiego miasta Jatribu (późniejszej Medyny) – w 622 r. Mahomet wraz ze swoimi zwolennikami przeniósł się do Medyny, gdzie ludność była zdecydowanie przychylniej nastawiona do głoszonych przez niego zasad nowej wiary. To wydarzenie, nazywane hidżrą, w siedemnaście lat później zostało przez kalifa Omara ustanowione jako oficjalny początek ery muzułmańskiej. Kalendarz wszystkich muzułmanów na świecie rozpoczyna się 16 lipca 622 roku − w dniu, w którym doszło do trwającej kilka miesięcy ucieczki.
622 r. - ucieczka Mahometa z Mekki do Medyny. Wydarzenie to, zwane hidżrą, zostało ustanowione jako oficjalny początek ery muzumańskiej.
W okresie medyńskim Mahomet ostatecznie zerwał z judaizmem i chrześcijaństwem, nadając islamowi odrębną tożsamość: dniem świątecznym stał się piątek zamiast soboty; zaczęto modlić się w kierunku Mekki zamiast Jerozolimy; trąby i gongi wzywające na modlitwę zastąpiło śpiewne nawoływanie („azzan”), zaś miesiącem postu ustalono ramadan. Ponadto od tej pory muzułmanie zamiast trzy razy dziennie jak Żydzi, modlą się pięć razy dziennie. W Medynie Mahomet z natchnionego proroka przekształcił się w polityka i prawodawcę. Zorganizował pierwszą w historii gminę muzułmańską (ummę), której stał się zwierzchnikiem. Pragnął jednak, aby to Mekka stała się główną stolicą islamu. Rozpoczął się trudny okres walk o przejęcie władzy w mieście w wyniku czego doszło do kilkuletnich walk z mieszkańcami Mekki wyznającymi politeizm.
Muzułmanie odcięli ich od możliwości handlu z Syrią, napadając na ich karawany. Ostatecznie po wielu bitwach i przymierzach Mekka uległa dziesięciotysięcznej armii Mahometa, który osiągnął swój główny cel i opanował miasto 11 stycznia 630 r. Nakłonił jego mieszkańców do przyjęcia nowej wiary, czyli monoteizmu. Zabito kilku najbardziej zagorzałych wrogów proroka, jednak poza tym nie było aktów przemocy. Mahomet wkroczył do sanktuarium Al-Kaaby, gdzie zniszczył i porozbijał setki posągów pogańskich bóstw (pozostawiając tylko czarny kamień) i ogłosił Kaabę miejscem świętym dla wyznawców islamu, do którego muzułmanie mogli teraz swobodnie pielgrzymować.
Po podboju rodzinnego miasta Mahomet nadal mieszkał w Medynie, która wyrastała na potężny ośrodek nowej wiary. Islam zyskiwał coraz więcej zwolenników na terenie całego Półwyspu Arabskiego. Jeden po drugim upadały miejsca kultu dotychczasowych bóstw arabskich. W ten sposób Mahometowi udało się w ciągu kilku ostatnich lat życia zjednoczyć plemiona Półwyspu Arabskiego. W ostatnim roku swego życia w 632 r. Mahomet odbył triumfalną pielgrzymkę do Mekki, ustanawiając zarazem ten zwyczaj (hadżdż). Towarzyszyło mu wtedy kilkadziesiąt tysięcy wiernych. Pielgrzymka ta została nazwana „pielgrzymką pożegnalną”. W trzy miesiące po powrocie do Medyny zmarł w wieku 63 lat u szczytu kariery politycznej i religijnej. Mahomet nie pozostawił męskiego potomka ani dyspozycji co do swego następcy. Wówczas na czele muzułmanów stanął jego teść, Abu Bakr, który przyjął tytuł kalifa, czyli następcy Proroka.
Mahomet został pochowany w Meczecie Proroka − miejscu, gdzie znajdował się jego dom w Medynie. Obok spoczywa jego córka Fatima, a nieopodal wielcy następcy Mahometa i pierwsi przywódcy muzułmanów: Abu Bakr i Umar. Medyna jest drugim po Mekce świętym miastem islamu. Trzecim jest Jerozolima.
Początkowo islam był religią narodową Arabów, która zjednoczyła rozbite plemiona. Z czasem przeszedł ewolucję i zaczął być wchłaniany przez społeczności perskie i tureckie, dotarł do Hiszpanii, Indii i Chin. Obecnie Arabowie stanowią wyłącznie około 20-25% wyznawców islamu. Muzułmanie, chociaż wyznają tę samą wiarę, dzielą się na kilka grup, przede wszystkim na sunnitów (prawowiernych; ok 90% wyznawców islamu) i szyitów (ok. 10-15% wyznawców islamu). Obecnie islam stanowi po chrześcijaństwie (2,1 mld) drugą co do wielkości religię świata (ok. 1 mld).
Teologia islamu
Święte księgi
Wyznawcy islamu wierzą, że Mahomet otrzymał objawienie Boże, które później zostało spisane w Koranie (arab. czytanie). Koran jest zatem świętą księgą muzułmanów i zawiera wszystkie najważniejsze zasady doktrynalne. Ich rozwinięciem i uzupełnieniem jest Sunna (Tradycja), składająca się z hadisów, czyli opowieści o czynach, gestach i słowach Proroka Muhammada. Koran i Sunna stały się źródłem prawa (szariatu) i teologii islamu. Prawo muzułmańskie ma charakter totalitarny – obejmuje wszystkie dziedziny życia wyznawcy islamu. Każdy czyn ludzki, każde zachowanie jest w nim przewidziane, sklasyfikowane i ocenione. Szariat stanowi fundamentem religii, filozofii, etyki i estetyki. Muzułmanie wierzą, że prawo islamu zostało zapisane w „umm al-kitab”, czyli Księdze-Matce znajdującej się w niebie. Święty charakter szariatu powoduje, że człowiek nie ma możliwości jego zmiany, a może uciekać się jedynie do jego interpretacji. Praktyczną wykładnią prawa zajmują się sędziowie, czyli mufti.
Pięć dogamtów islamu
5 FILARÓW ISLAMU
ZAKAT
SZAHADA
SALAT
SAUM
HADŻDŻ
Szahada brzmi: „Nie ma Boga prócz Allaha, a Mahomet jest jego wysłannikiem”. Trzykrotne publiczne wypowiedzenie tej formuły w obecności dwóch świadków jest warunkiem przyjęcia islamu. W szahadzie zawarte są dwa najważniejsze dogmaty wiary muzułmańskiej: jedność Boga i posłannictwo Mahometa. Szahada jest szeptana do ucha noworodkowi oraz wypowiadana nad grobem zmarłego muzułmanina. Jest ponadto stałą częścią modlitwy kanonicznej i często pojawia się w amuletach.
SZAHADA
WYZNANIE WIARY
Modlitwa w islamie nie jest rozmową z Bogiem, ale oddaniem Mu czci, okazaniem pokory i uwielbienia. Początkowo muzułmanie odmawiali ją 3 razy dziennie, ale po konflikcie z Żydami Mahomet wprowadził zwyczaj pięciokrotnego odmawiania modlitwy w ciągu doby. Stąd wyróżnia się: modlitwę poranną, południową, popołudniową, po zachodzie słońca oraz modlitwę nocną. Modlitwy nie trzeba odprawiać w meczecie, lecz można to uczynić w każdym rytualnie czystym miejscu (czystość wyznacza tradycja). Modlić się należy na dywaniku lub macie, na które wchodzi się bez butów. Przed odmówieniem salat należy dokonać także ablucji (oczyszczenia) za pomocą wody bądź piasku. Z formułami modlitewnymi skorelowane są pewne postawy ciała i gesty (np. pokłon, czołobicie).
SALAT
MODLITWA
Zakat jest jałmużną obowiązkową dla każdego wyznawcy islamu, który ma majątek, w przeciwieństwie do sadaka – ofiary dobrowolnej. Zakat ma wyłącznie formę pieniężną i daje się go raz w roku. Oficjalnie pobierany jest w Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Pakistanie, Sudanie i Libii. Środki uzyskane z zakatu wydatkowane są w sposób ściśle określony przez Koran (m.in. na biednych, niewolników, więźniów, podróżnych, prowadzenie świętej wojny). Idea zakatu wiąże się w islamie z koncepcją oczyszczenia. Jest także formą podziękowania Bogu za bogactwa, jakie pozwolił człowiekowi zgromadzić.
ZAKAT
JAŁMUŻNA
Post trwa przez miesiąc ramadan (dziewiąty miesiąc kalendarza lunarnego), od wschodu do zachodu słońca. Obejmuje on zakaz jedzenia, picia, palenia tytoniu oraz odbywania stosunków seksualnych. Po modlitwie wieczornej zaczyna się życie normalnym trybem i zakazy przestają obowiązywać. Jeśli ktoś nie może odbyć postu (np. z powodu choroby, ciąży), powinien odrobić go w innym okresie. Obok postu obowiązkowego w ramadanie muzułmanin może odbyć także post dobrowolny w wybranym przez siebie czasie.
SUAM
POST
Hadżdż, czyli pielgrzymka do Mekki (dokładniej do świątyni Al-Kaaby), odbywa się w ostatnim miesiącu lunarnym, między 8 a 10 dniem. Obowiązkiem warunkowym pielgrzymki jest to, że osoba, która udaje się na pielgrzymkę, musi być zdrowa na ciele i umyśle, dojrzała i musi mieć na nią fundusze. Jeśli ktoś nie spełnia warunków, to nie musi także spełniać obowiązku. Niemniej pielgrzymkę powinno się odbyć chociaż raz w życiu. Hadżdż uważana jest za manifest wiary i umocnienie równości wszystkich wiernych bez względu na pochodzenie (stąd też jednakowe stroje wszystkich pielgrzymów). Ponad 2 miliony ludzi ze wszystkich stron świata odwiedza Mekkę każdego roku. Sam zwyczaj pielgrzymowania do świątyni Al-Kaaby datuje się jeszcze na czasy przedislamskie.
HADŻDŻ
PIELGRZYMKA DO MEKKI
Symbole islamu
Półksiężyc (arab. hilal) wraz z gwiazdą stanowi symbol religii muzułmańskiej od XIX wieku. Wcześniej pojawiał się na monetach oraz sztandarach Imperium Osmańskiego. Był zatem świeckim symbolem władzy muzułmańskich przywódców (kalifów). Dopiero z czasem upowszechnił się jako symbol władzy religijnej. Obecnie znajduje się na flagach państwowych m.in. Algerii, Azerbejdżanu, Libii, Pakistanu, Turcji, Tunezji.
Szahada, które zawiera podstawowy dogmat islamu: La ilaha illa Llah wa Muhammad rasul Allah, co oznacza „Nie ma Boga prócz Allaha, a Mahomet jest jego wysłannikiem”.
Kaligraficzny zapis tego wyznania stanowi prastary fundamentalny symbol islamu, podobnie jak samo imię Allaha.
Flaga Arabii Saudyjskiej Flaga Afganistanu
Szahada widniejąca na fladze np. Arabii Saudyjskiej czy Afganistanu. Miecz na fladze Arabi Saudyjskiej symbolizuje straż nad świętymi miejscami islamu.