Panowanie Mieszka i Bolesława

Panowanie Mieszka i Bolesława

INDEX

Daty panowania

Video

zjazd

wydarxenia

Mapa

następca

tekst

Thanks!

Gracias

Mieszko I 960-992

bolesław Chrobry992-1025

Bolesław I Chrobry (Wielki) (ur. 967, zm. 17 czerwca 1025) – władca Polski z dynastii Piastów w latach 992-1025, książę Polski od 992 i pierwszy koronowany król Polski (od 1025), w latach 1003–1004 także książę Czech jako Bolesław IV. Był synem Mieszka I, księcia Polski i Dobrawy, czeskiej księżniczki. Objął rządy w 992, wypędzając krótko potem swoją macochę Odę i przyrodnich braci.

Życie przed objęciem władzy 3 Lata panowania 3.1 Zjazd gnieźnieński 3.2 Zajęcie Miśni, Milska, Łużyc i interwencja w Czechach 3.3 Wojna polsko-niemiecka 1002-1018 3.4 Wyprawa kijowska

Święty Wojciech

Po śmierci Mieszka I w 992 roku władzę w państwie przejął jego najstarszy syn Bolesław, zwany Chrobrym. Staropolski przydomek „Chrobry” oznacza człowieka dzielnego, mężnego. Z inicjatywy Bolesława Chrobrego w 997 roku została zorganizowana misja chrystianizacyjna.

ej celem było nawrócenie na chrześcijaństwo pogańskiego plemienia Prusów, które mieszkało na wschód od ujścia Wisły, czyli na dzisiejszej Warmii i Mazurach. Misją kierował pochodzący z Czech biskup Wojciech. Prusowie zamordowali misjonarza. Bolesław Chrobry wykupił jego ciało i pochował je w Gnieźnie. Wkrótce papież ogłosił Wojciecha świętym.

Najważniejsze wydarzenia i postanowienia zjazdu gnieźnieńskiego: Powołanie podległej bezpośrednio papieżowi Metropolii Gnieźnieńskiej, z Gaudentym na czele (bratem Świętego Wojciecha), utworzenie biskupstw w Krakowie (biskup Poppon), Wrocławiu (biskup Jan), Kołobrzegu (biskup Reinbern).

Postanowienia

zjazd w Gnieżnie

dążenie księcia Bolesława Chrobrego do zwiększenia swego znaczenia wśród państw chrześcijańskich – szukanie przez cesarza Ottona III sojuszników dla realizacji programu cesarstwa uniwersalistycznego (cztery królestwa – Galia, Germania, Italia, Słowiańszczyzna – zjednoczone pod berłem cesarza rzymskiego) – pretekstem do zjazdu była pielgrzymka Ottona III do grobu św. Wojciecha (misjonarza zabitego w czasie misji do plemion pruskich) w Gnieźnie

zjazd gnieźnieński odbył się między 7 a 15 marca 1000 roku, z okazji pielgrzymki Cesarza Ottona III do grobu św. Wojciecha. Zjazd był okazją zarówno dla Ottona III jak i Bolesława Chrobrego do wprowadzenie politycznych planów w życie, ale również do pozyskania ważnego sojusznika.

Skutki – utworzenie metropolii – samodzielnej administracji kościelnej w Polsce (arcybiskupstwo w Gnieźnie, nowe biskupstwa w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu; istniejące biskupstwo w Poznaniu pozostało niezależne) – uznanie księcia polskiego za “brata i współpracownika” cesarstwa (ku niezadowoleniu możnowładców niemieckich) – ułatwienie starań o zgodę papieża na koronację króla Polski (ostatecznie dokonaną w 1025) Idea cesarstwa uniwersalistycznego upadła po przedwczesnej śmierci Ottona III.

zjazd

• Otton dał Bolesławowi kopię włóczni św. Maurycego (symbolu władzy cesarskiej) i na chwilę włożył na głowę księcia swój diadem cesarski
• w darze gwóźdź z krzyża Pańskiego

• Bolesław dał Ottonowi relikwie ramienia św. Wojciecha i oddział 300 wojów

Polska w czasach Bolesława Chrobrego,

Gracias

Wojny I wojna polsko-niemiecka - 1002-1007

Bolesław w toku walk wewnętrznych na terenie Niemiec zdobył Łużyce i Milsko z Miśnią nad Łabą. 24 lipca 1002 roku na zjeździe państwowym w Niemczech Henryk II przyznał Bolesławowi na prawach lennych Łużyce i Milsko (Marchię Miśnieńską otrzymał Guncelin - „brat” Bolesława). W 1003 roku w związku z nieporozumieniami wśród Przemyślidów Bolesław wkroczył do Pragi i zajął Czechy, Morawy oraz Słowację. Henryk II wypowiedział Polsce wojnę w związku z tym, że Bolesław nie złożył mu hołdu z Czech. W 1004 roku zajął Pragę i osadził na jej tronie Jaromira, a po dłuższym oblężeniu Budziszyna złamał opór Polaków i zajął ten gród. Latem 1005 roku w czasie drugiej wielkiej wyprawy Henryka II na Polskę wojska niemieckie, wspomagane wojskami czeskimi i wieleckimi, przekroczyły Odrę w okolicach Krosna i dotarły pod Poznań. Został zawarty pokój, na mocy którego Bolesław stracił większość zdobytych ziem (w tym Pomorze Zachodnie).

II wojna polsko-niemiecka - 1007-1013

Kiedy Bolesław umocnił pozycję Polski, zagrożony władca Niemiec wypowiedział mu wojnę. Chrobry uprzedził go i pierwszy wyruszył do ataku, zajmując Milsko i Łużyce. Dalsze działania zbrojne, zarówno podejmowane przez polską, jak i niemiecką stronę nie przyniosły wyraźnych rezultatów. Na mocy pokoju zawartego w Merseburgu (1013 rok) cesarz zgodził się na utrzymanie Łużyc i Milska przez Bolesława, ale jako lenna niemieckiego. Syn Chrobrego – Mieszko – poślubił wówczas córkę palatyna reńskiego – Rychezę.

III wojna polsko-niemiecka -1015-1018

Po wypowiedzeniu wojny przez Niemców - 8 lipca 1015 roku - kampania Henryka II doprowadziła go do klęski, nie zdołał przekroczyć dobrze przygotowanej na ataki Odry. Kolejna kampania niemiecka zaplanowana została równocześnie z uderzeniem na Polskę księcia kijowskiego – Jarosława (okolice Brześcia). Bolesław szybko pokonał najeźdźcę ze wschodu. Odparł również atak niemiecki, skierowany w kierunku Odry (Poznań, Gniezno). Pokój zawarty został w Budziszynie w 1018 roku. Na jego mocy Polska zyskała Milsko i Łużyce. Cesarz zobowiązał się również do osadzania margrabiów przyjaznych Polsce w Miśni i obiecał posiłki w związku z planowaną wyprawą Bolesława na Kijów. Chrobry zrzekł się praw do Czech, a Henryk II potwierdził zwolnienie Polski z płacenia trybutu. Traktat potwierdzono małżeństwem Chrobrego z Odą, siostrą Hermana, margrabiego Miśni.

Wyprawa na Kijów

Wyprawa kijowska − nazwa wyprawy Bolesława I Chrobrego, która odbyła się w 1018 roku. Jej głównym celem było osadzenie na tronie wielkoksiążęcym w Kijowie zięcia Bolesława, Świętopełka.