POLACY W KOALICJI ANTYHITLEROWSKIEJ
2. Korpus Polski
Atak Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 r. spowodował, że ZSRR już nie występował jako wróg Polski, ale jako potencjalny sojusznik. Z inicjatywy dyplomacji brytyjskiej doszło zawarcia 30 lipca 1941 roku porozumienia zwanego układem Sikorski-Majski. Układ był cczęściowo korzystny dla Polski bowiem: przywracał stosunki dyplomatyczne obu krajów, anulowywał postanowienia układu Ribbentrop,umożliwiał utworzenie na terytorium ZSRR wojska polskiego, a przede wszystkim zwalniał na zasadach amnestii Polaków z więzień i obozów pracy. Nie udało się uzyskać od ZSRR potwierdzenia nienaruszalności granicy wschodniej. Układ umożliwił jednak powstanie armii polskiej w ZSRR, a to było najważniejsze w tamtym momencie dla Polski. Dowódcą wojska polskiego w ZSRR został gen. Władysław Anders. Od samego początku organizacji wojsk polskich w ZSRR, władze radzieckie nie tylko nie pomagały, ale wręcz przeszkadzały utrudniając zaopatrzenie i uzbrojenie jednostek. Spowalniano dotarcie Polaków z obozów pracy do wojska polskiego, a także odmawiano wyjaśnienia sprawy losu zaginionych polskich oficerów. W efekcie podjęto decyzję w porozumieniu z Brytyjczykami o ewakuacji wojska polskiego do Iranu. Na Bliskim Wschodzie armia polska z ZSRR została połączona z innymi polskimi jednostkami. W ten sposób powstał 2. Korpus Polski, który m.in. przez Palestynę, Egipt dotarł do Włoch, aby tam wziąć udział w walkach z Niemcami na linii Gustawa. Podczas przełamywania frontu Polacy wsławili się w 1944 roku zdobywając klasztor na Monte Cassino i otwierając aliantom drogę na Rzym.Walki o klasztor przyniosły Polakom wiele ofiar, ale pokazały również męstwo i ofiarność polskiego żołnierza. Szlak bojowy 2. Korpusu Polskiego zakończył się w Bolonii, skąd następnie żołnierze trafili do Wielkiej Brytanii. Wraz z nimi na wyspach wylądował również Miś Wojtek, którego połączona z Polakami historia zaczęła się na terenie Iranu.
Słabość i porażki wojsk włoskich w Afryce Północnej skutkowała całkowitą utratą Libii. Mussoliniemu przybyły z pomocą niemieckie jednostki afrykańskie, tzw. Afrika Korps. Połączona ofensywa wojsk niemieckich i włoskich spowodowała wycofanie sił brytyjskich z Libii do Egiptu, w Libii alianci utrzymali się jedynie w porcie w Tobruku, którego broniły oprócz jednostek brytyjskich, czeskich, także polskie. Owymi polskimi siłami była Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich pod wodzą gen. Stanisława Kopańskiego (na zdjęciu). Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich powstała w kontrolowanej przez Francję Syrii w 1940 roku na rozkaz gen. Władysława Sikorskiego. Gdy Francja uległa pod naporem Niemiec, jednostka przeszła na terytorium brytyjskiej Palestyny. Miała trafic na Bałkany, lecz ostatecznie wysłano ją do Tobruku. Polacy nazywani "szczurami Tobruku" stacjonowali od sierpnia do grudnia 1941 roku, gdy twierdza została odblokowana przez Brytyjczyków. W 1942 roku Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich dalej walczyła w Afryce, aby później utworzyć z niej 3. Dywizję Strzelców Karpackich. W takim składzie wzięła ona następnie udział z 2. Korpusem Polskim gen. Andersa w walkach we Włoszech m.in. o Monte Cassino.
Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich powstała we Francji. Na jej czele stał gen. Zygmunt Szyszko-Bohusz. Pierwotnym celem brygady było wsparcie dla Finów w wojnie zimowej z ZSRR. Ostatecznie po ataku Niemców na Danię i Norwegię, wysłano tą jednostkę wraz z wojskami brytyjskimi i francuskimi do walki o strategiczny port Narvik.
Sprzymierzonym udało się zdobyć port, lecz trudna sytuacja we Francji, spowodowała, iż korpus ekspedycyjny został wycofany z Norwegii. To umożliwiło Niemcom zajęcie portu i całego kraju. Rząd norweski wyemigrował do Wielkiej Brytanii.
Władzę w Oslo przejęło norweskie ugrupowanie faszystowskie, na czele którego stanął Vidkun Quisling , który stał się symbolem kolaboracji w Europie.
1 Dywizja Pancerna
1. Dywizja Pancerna gen. Stanisława Maczka walczyła we Francji, gdzie pod Falaise stoczyła wygrany z Niemcami bój zakończony zwycięstwem. Z Francji Polacy podążyli następnie przez terytorium Belgii, Holandii i Niemiec, gdzie w Wilhelmshaven przyjęli kapitulację niemieckiej głównej bazy Kriegsmarine, czyli marynarki III Rzeszy.
Po zajęciu Polski przez Niemców podczas września 1939 roku, wielu polskich pilotów przedostało się do Francji, aby tam walczyć. Gdy jednak i ten kraj upadł pod naporem niemieckim, Polacy zaczęli wycofywać się na terytorium Wielkiej Brytanii. Brytyjskie dowództwo wobec braków własnej kadry potrzebowało doświadczonych pilotów do obrony przed inwazją Hitlera.
Od sierpnia 1940 roku, gdy Niemcy przystąpili do ataku na wyspy brytyjskie tzw. bitwa o Anglię, zaczęły powstawać nad Tamizą kolejne jednostki powietrzne - dywizjony myśliwskie oraz bombowe. Jednym z pierwszych był 303. Dywizjon Myśliwski "Warszawski" im. Tadeusza Kościuszki. W sumie zaś powstało 9 dywizjonów myśliwskich oraz 4 bombowe. Polacy wraz z Brytyjskimi Królewskimi Siłami Powietrznymi (RAF) odpierali ataki lotnictwa niemieckiego Luftwaffe. Wyszkolenie pilotów, szybsze i zwrotniejsze samoloty oraz radary zaowocowały w październiku 1940 roku zwycięstwem aliantów nad Niemcami podczas bitwy o Anglię. Po klęsce inwazji na Anglię, Niemcy całkowicie zaprzestali dalszej realizacji desantu na wyspy. Od tej pory polscy piloci sprawdzali się w nalotach na Niemcy i terytoria przez nich okupowane biorąc udział w nalotach na niemieckie miejscowości, ale także ubezpieczając desant wojsk sprzymierzonych w Normandii
303 Dywizjon Myśliwski "Warszawski" i inne
1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i Wojsko Polskie u boku ZSRS
Przygotowania do powstania polskiej jednostki wojskowej podległej ZSRR rozpoczęli Sowieci już w roku 1940. To wtedy właśnie pierwsi oficerowie chcący współpracować z ZSRR zostali włączeni do Armii Andersa. Po ewakuacji Andersa z wojskiem z terenów ZSRR, Sowieci rozpoczęli tworzenie nowych struktur sobie tylko podporządkowanych. Oficjalnie zaś podlegać miały skomunizowanemu Związkowi Patriotów Polskich. Sformowane oddziały nosiły nazwę 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Od samego początku Józef Stalin chciał wykorzystać podczas walk jednostkę polską. Z tego powodu skierował ją na front przeciwko Niemcom. Wzięła ona udział w bitwie pod Lenino, ale poniosła tak duże straty, że musiała zostać wycofana z walki. 1. Dywizją Piechoty dowodził płk Zygmunt Berling Jednostki polskie podległe Sowietom w dalszym ciągu rozbudowywano jako 1. Armię Wojska Polskiego. Po wkroczeniu na ziemie polskie do armii Berlinga włączono oddziały partyzantki komunistycznej tzw. Gwardii Ludowej i przemianowano na Wojsko Polskie na czele którego stanął gen. Michał Rola-Żymierski (na zdjęciu poniżej). Latem prowadzono przymusową mobilizację i wcielenie do 2. Armii Wojska Polskiego. W ten sposób Sowieci operowali dwoma jednostkami polskimi. 1. Armia walczyła z Niemcami o Wał Pomorski, natomiast 2. Armia pod wodzą Karola Świerczewskiego (na zdjęciu poniżej) podążyła na Łużyce i do Czech.
Sprawdź, co zapamiętałeś
NARWIKSamodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich05. 1940
BITWA O ANGLIĘ303 Dywizjon Myśliwski "Warszawski" i inne08. 1940
LENINO1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki 10. 1943
FALAISE1 Dywizja Pancerna 08. 1944
TOBRUKSamodzielna Brygada Strzelców Karpackich08.-09. 1940
MONTE CASINO2. Korpus Polski05. 1944
Polacy w koalicji antyhitlerowskiej
mkweglowka
Created on November 30, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
Explore all templates
Transcript
POLACY W KOALICJI ANTYHITLEROWSKIEJ
2. Korpus Polski
Atak Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 r. spowodował, że ZSRR już nie występował jako wróg Polski, ale jako potencjalny sojusznik. Z inicjatywy dyplomacji brytyjskiej doszło zawarcia 30 lipca 1941 roku porozumienia zwanego układem Sikorski-Majski. Układ był cczęściowo korzystny dla Polski bowiem: przywracał stosunki dyplomatyczne obu krajów, anulowywał postanowienia układu Ribbentrop,umożliwiał utworzenie na terytorium ZSRR wojska polskiego, a przede wszystkim zwalniał na zasadach amnestii Polaków z więzień i obozów pracy. Nie udało się uzyskać od ZSRR potwierdzenia nienaruszalności granicy wschodniej. Układ umożliwił jednak powstanie armii polskiej w ZSRR, a to było najważniejsze w tamtym momencie dla Polski. Dowódcą wojska polskiego w ZSRR został gen. Władysław Anders. Od samego początku organizacji wojsk polskich w ZSRR, władze radzieckie nie tylko nie pomagały, ale wręcz przeszkadzały utrudniając zaopatrzenie i uzbrojenie jednostek. Spowalniano dotarcie Polaków z obozów pracy do wojska polskiego, a także odmawiano wyjaśnienia sprawy losu zaginionych polskich oficerów. W efekcie podjęto decyzję w porozumieniu z Brytyjczykami o ewakuacji wojska polskiego do Iranu. Na Bliskim Wschodzie armia polska z ZSRR została połączona z innymi polskimi jednostkami. W ten sposób powstał 2. Korpus Polski, który m.in. przez Palestynę, Egipt dotarł do Włoch, aby tam wziąć udział w walkach z Niemcami na linii Gustawa. Podczas przełamywania frontu Polacy wsławili się w 1944 roku zdobywając klasztor na Monte Cassino i otwierając aliantom drogę na Rzym.Walki o klasztor przyniosły Polakom wiele ofiar, ale pokazały również męstwo i ofiarność polskiego żołnierza. Szlak bojowy 2. Korpusu Polskiego zakończył się w Bolonii, skąd następnie żołnierze trafili do Wielkiej Brytanii. Wraz z nimi na wyspach wylądował również Miś Wojtek, którego połączona z Polakami historia zaczęła się na terenie Iranu.
Słabość i porażki wojsk włoskich w Afryce Północnej skutkowała całkowitą utratą Libii. Mussoliniemu przybyły z pomocą niemieckie jednostki afrykańskie, tzw. Afrika Korps. Połączona ofensywa wojsk niemieckich i włoskich spowodowała wycofanie sił brytyjskich z Libii do Egiptu, w Libii alianci utrzymali się jedynie w porcie w Tobruku, którego broniły oprócz jednostek brytyjskich, czeskich, także polskie. Owymi polskimi siłami była Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich pod wodzą gen. Stanisława Kopańskiego (na zdjęciu). Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich powstała w kontrolowanej przez Francję Syrii w 1940 roku na rozkaz gen. Władysława Sikorskiego. Gdy Francja uległa pod naporem Niemiec, jednostka przeszła na terytorium brytyjskiej Palestyny. Miała trafic na Bałkany, lecz ostatecznie wysłano ją do Tobruku. Polacy nazywani "szczurami Tobruku" stacjonowali od sierpnia do grudnia 1941 roku, gdy twierdza została odblokowana przez Brytyjczyków. W 1942 roku Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich dalej walczyła w Afryce, aby później utworzyć z niej 3. Dywizję Strzelców Karpackich. W takim składzie wzięła ona następnie udział z 2. Korpusem Polskim gen. Andersa w walkach we Włoszech m.in. o Monte Cassino.
Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich powstała we Francji. Na jej czele stał gen. Zygmunt Szyszko-Bohusz. Pierwotnym celem brygady było wsparcie dla Finów w wojnie zimowej z ZSRR. Ostatecznie po ataku Niemców na Danię i Norwegię, wysłano tą jednostkę wraz z wojskami brytyjskimi i francuskimi do walki o strategiczny port Narvik. Sprzymierzonym udało się zdobyć port, lecz trudna sytuacja we Francji, spowodowała, iż korpus ekspedycyjny został wycofany z Norwegii. To umożliwiło Niemcom zajęcie portu i całego kraju. Rząd norweski wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Władzę w Oslo przejęło norweskie ugrupowanie faszystowskie, na czele którego stanął Vidkun Quisling , który stał się symbolem kolaboracji w Europie.
1 Dywizja Pancerna
1. Dywizja Pancerna gen. Stanisława Maczka walczyła we Francji, gdzie pod Falaise stoczyła wygrany z Niemcami bój zakończony zwycięstwem. Z Francji Polacy podążyli następnie przez terytorium Belgii, Holandii i Niemiec, gdzie w Wilhelmshaven przyjęli kapitulację niemieckiej głównej bazy Kriegsmarine, czyli marynarki III Rzeszy.
Po zajęciu Polski przez Niemców podczas września 1939 roku, wielu polskich pilotów przedostało się do Francji, aby tam walczyć. Gdy jednak i ten kraj upadł pod naporem niemieckim, Polacy zaczęli wycofywać się na terytorium Wielkiej Brytanii. Brytyjskie dowództwo wobec braków własnej kadry potrzebowało doświadczonych pilotów do obrony przed inwazją Hitlera. Od sierpnia 1940 roku, gdy Niemcy przystąpili do ataku na wyspy brytyjskie tzw. bitwa o Anglię, zaczęły powstawać nad Tamizą kolejne jednostki powietrzne - dywizjony myśliwskie oraz bombowe. Jednym z pierwszych był 303. Dywizjon Myśliwski "Warszawski" im. Tadeusza Kościuszki. W sumie zaś powstało 9 dywizjonów myśliwskich oraz 4 bombowe. Polacy wraz z Brytyjskimi Królewskimi Siłami Powietrznymi (RAF) odpierali ataki lotnictwa niemieckiego Luftwaffe. Wyszkolenie pilotów, szybsze i zwrotniejsze samoloty oraz radary zaowocowały w październiku 1940 roku zwycięstwem aliantów nad Niemcami podczas bitwy o Anglię. Po klęsce inwazji na Anglię, Niemcy całkowicie zaprzestali dalszej realizacji desantu na wyspy. Od tej pory polscy piloci sprawdzali się w nalotach na Niemcy i terytoria przez nich okupowane biorąc udział w nalotach na niemieckie miejscowości, ale także ubezpieczając desant wojsk sprzymierzonych w Normandii
303 Dywizjon Myśliwski "Warszawski" i inne
1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i Wojsko Polskie u boku ZSRS
Przygotowania do powstania polskiej jednostki wojskowej podległej ZSRR rozpoczęli Sowieci już w roku 1940. To wtedy właśnie pierwsi oficerowie chcący współpracować z ZSRR zostali włączeni do Armii Andersa. Po ewakuacji Andersa z wojskiem z terenów ZSRR, Sowieci rozpoczęli tworzenie nowych struktur sobie tylko podporządkowanych. Oficjalnie zaś podlegać miały skomunizowanemu Związkowi Patriotów Polskich. Sformowane oddziały nosiły nazwę 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Od samego początku Józef Stalin chciał wykorzystać podczas walk jednostkę polską. Z tego powodu skierował ją na front przeciwko Niemcom. Wzięła ona udział w bitwie pod Lenino, ale poniosła tak duże straty, że musiała zostać wycofana z walki. 1. Dywizją Piechoty dowodził płk Zygmunt Berling Jednostki polskie podległe Sowietom w dalszym ciągu rozbudowywano jako 1. Armię Wojska Polskiego. Po wkroczeniu na ziemie polskie do armii Berlinga włączono oddziały partyzantki komunistycznej tzw. Gwardii Ludowej i przemianowano na Wojsko Polskie na czele którego stanął gen. Michał Rola-Żymierski (na zdjęciu poniżej). Latem prowadzono przymusową mobilizację i wcielenie do 2. Armii Wojska Polskiego. W ten sposób Sowieci operowali dwoma jednostkami polskimi. 1. Armia walczyła z Niemcami o Wał Pomorski, natomiast 2. Armia pod wodzą Karola Świerczewskiego (na zdjęciu poniżej) podążyła na Łużyce i do Czech.
Sprawdź, co zapamiętałeś
NARWIKSamodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich05. 1940
BITWA O ANGLIĘ303 Dywizjon Myśliwski "Warszawski" i inne08. 1940
LENINO1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki 10. 1943
FALAISE1 Dywizja Pancerna 08. 1944
TOBRUKSamodzielna Brygada Strzelców Karpackich08.-09. 1940
MONTE CASINO2. Korpus Polski05. 1944