CZTERDZIESTOLETNIA WĘDRÓWKA. ZIEMIA OBIECANA POTOMKOM ABRAHAMA
Historia narodu wybranego na podstwie Biblii:
Wyprowadzenie Izraelitów z niewoli egipskiej.Wędrówka do Ziemi Obiecanej.Zawarcie przymierza na Górze Synaj.
Pierwsze postoje na pustyni Izraelici ruszyli w kierunku pustyni Szur. Przez trzy dni wędrowali bez wody, aż dotarli do miejscowości Mara. Tu jednak woda nie nadawała się do picia, gdyż była bardzo gorzka. Wtedy na polecenie Boga Mojżesz wrzucił do niej kawałek drewna, a woda stała się słodka. Tam Jahwe ustanowił dla narodu wybranego prawa i rozporządzenia, których wykonywanie zapewniało Izraelitom boską opiekę i przychylność.Następnie wyruszyli oni do Elim, gdzie rozbili namioty nad wielką wodą.
Pustynia szur
Mara
Elim
Przepiórki i mannaOpuściwszy Elim, wkroczyli na pustynię Sin, rozciągającą się pomiędzy Elim a Synajem. Był piętnasty dzień drugiego miesiąca wędrówki. Tam zaczęto szemrać przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, zarzucając im, że wiodą lud na zatracenie. Bóg zesłał wtedy z nieba pożywienie Izraelitom, były to przepiórki i manna. Nakazał, by zbierać je co dzień przez sześć dni, a ostatniego dnia w dwójnasób. Tak żywił lud izraelski przez czterdzieści lat, dopóki nie dotarł on do granic ziemi Kanaan.
DekalogW trzecim miesiącu wędrówki Jahwe zawarł przymierze z Izraelitami. Mojżesz otrzymał na górze Synaj dziesięć przykazań oraz kodeks religijno-moralny. Bóg nakazał, by nie czczono innych bogów, nie wykonywano ich wizerunków ani nie służono im.
Wędrówka Izraelitów przez pustynię trwała 40 lat, od piętnastego dnia pierwszego miesiąca roku, w którym opuścili egipskie miasto Ramses, do piętnastego dnia pierwszego miesiąca roku, w którym dotarli do Kaananu - ziemi obiecanej przez Boga. Czterdzieści lat to czas, w którym wymiera stare pokolenie.
Izraelici wędrowali przez pustynię, a Bóg się nimi opiekował. Otrzymywali "Chleb z nieba", codziennie go zbierali, tylko nie wolno im było robić tego w "szabat"SZABAT - Dzień obchodzony przez Izraelitów co tydzień, przeznaczony na odpoczynek i powstrzymanie się od pracy. Tego dnia oddawali cześć Panu i składali mu ofiary.Wędrówka trwała 40 lat. Szli tak długo to był dla nich czas oczyszczenia (przemiany swojego życia)
W księdze Wyjścia została opisana droga Izraelitów z Egiptu do Kanaan Wędrówka ta miała pouczyć naród wybrany o podstawowych prawdach religijnych - Jahwe jest jedynym Bogiem, którego Izraelici powinni czcić, odrzucając wszelkich obcych bogów. Nie wolno tworzyć ich wizerunków ani składać ofiar. W zamian za to Bóg otacza potomków Abrahama opieką, chroni od wrogów, obdarza błogosławieństwem, ponieważ uczynił ich swym narodem wybranym. Potwierdza to przymierze, którego zapowiedzią jest powołanie Abrahama, a ostatecznym potwierdzeniem otrzymanie przez Mojżesza tablic z dziesięciorgiem przykazań na górze Synaj. Wiele fragmentów poświęcono Bogu: trosce Boga o człowieka, jego miłosierdziu i zrozumieniu ludzkich potrzeb (słodka woda, manna, przepiórki); potrzebie wierności i ufności w Bogu. Jest tam również zawarte pouczenie, że nie wolno tracić nadziei, lecz z uporem podążać ku obranemu celowi, pokonując przeszkody i walcząc z własną słabością (motyw wędrówki).
Czterdziestoletnia wędrówka stała się dla Izraelitów elementem jednoczącym wokół jedynego Boga, szkołą słuchania Jego poleceń, nauką wierności.
Gdy Izraelici doszli do granic Kanaanu - ziemi obiecanej im przez Boga, Mojżesz wysłał 12 mężów, po jednym z każdego pokolenia, celem przeprowadzenia zwiadu i poznania nowego kraju. Wrócili po czterdziestu dniach i opowiedzieli o silnych ludziach zamieszkujących Kanaan oraz o obwarowanych murami miastach, które koczującemu ludowi wydawały się niewyobrażalnie wielkie.
Relacje zwiadowców spotęgowały zwątpienie wymęczonych wędrówką Izraelitów. Po powrocie do obozu tylko Jozue i Kaleb dodawali ludowi odwagi i wierzyli w powodzenie misji zajęcia Ziemi Obiecanej. Ich wierność została nagrodzona. Jako jedyni spośród tych, którzy wyszli z Egiptu, przekroczyli granice Kanaanu. Nawet Mojżesz utracił prawo wejścia do niej. Mógł spojrzeć na nią jedynie z pobliskiego wzgórza. Po śmierci Mojżesza Bóg nadal urzeczywistniał swój plan wobec Izraelitów
Po śmierci Mojżesza przywódcą ludu Izraelskiego został Jozue. To właśnie jemu Bóg powiedział, jak Izraelici mają przeprawić się przez Jordan i wejść do Ziemi obiecanej. Jozue posłuszny Bogu, poprowadził dalej naród Izraelski
Istotną przeszkodą w zajęciu Ziemi Obiecanej stanowiły wody Jordanu. I tu także czuwał Bóg.
Wczesnym rankiemJozue poprowadził Izraelitów nad brzeg rzeki Jordan,gdzie rozbili obóz.
Po trzech dniach przełożeni wydali rozkaz: „Gdy zobaczycie Arkę Przymierza Pana, waszego Boga, i kapłanów Lewitów niosących ją, to wy też ruszciez miejsca i idźcie za nią”.
Następnego dnia Jozue powiedział kapłanom,aby podeszli z arką do wód Jordanu.Rzeka wzbierała w czasie żniw i była trudna do przekroczenia.Bóg nakazał Jozuemu, aby powiedział kapłanom,że gdy dojdą do Jordanu, mają wejść do wody i zatrzymać się.
W momencie, gdy stopy kapłanów dotknęły wód,rzeka rozstąpiła się.Wody płynące z góry stanęły jak jeden wałw dużej odległości, obok miasta Adam.Kapłani zatrzymali się w środku koryta rzeki na suchym gruncie, a lud przeprawił się na drugą stronę.
Na polecenie Jozuego wybrano dwunastu mężczyzn, po jednym z każdego plemienia Izraela. Mieli oni podnieść ze środkaJordanu po jednym dużym kamieniu, zabrać ze sobą i złożyć w miejscu, gdzie zatrzymają się na noc.
Kiedy Izraelici przeprawili się przez rzekę, Bóg nakazał Jozuemu, aby kapłani niosący Arkę Przymierza wyszli z Jordanu.Kiedy to uczynili, wody natychmiast wróciły na swoje miejsce.
Izraelici byli teraz gotowi podjąć pierwsze wyzwanie w Ziemi Obiecanej.Przed nimi znajdowało dobrze obwarowane miastoJerycho.
Jerycho zostało zdobyte Bożym sposobem – mocą Boga, dzięki temu, że Izraelici wypełnili Boże polecenia i słuchali Jego głosu. Uczynili to, co nakazał im Bóg. Przez sześć dni jeden raz okrążali miasto przy dźwiękach siedmiu trąb, siedmiu kapłanów niosło Arkę Przymierza, po czym w ciszy wracali do swoich namiotów. Ostatniego dnia uczynili to siedmiokrotnie, po czym wznieśli okrzyk, a mury rozpadły się.Mieszkańcy Jerycha, patrząc na Izraelitów, nie spodziewali się, że zdołają zdobyć ich miasto. Na podstawie tego wydarzenia widzimy, że Bóg pomaga tym, którzy Go słuchają.
Najprawdopodobniej podbój Kanaanu pod wodzą Jozuego trwał 5 lat. Gdy życie Jozuego dobiegało końca, Bóg nakazał mu dokonanie podziału podbitych ziem. Udzielił mu w tej kwestii szczegółowych wskazówek.
Jozue zebrał wszystkie pokolenia w Sychem. Przypomniał im jakie dobrodziejstwa otrzymali od Boga i wezwał by wiernie służyli Panu Bogu. "Okażcie się mężni, by strzec i wypełniać wszystko co napisane w księdze prawa Mojżesza, nie odstępujcie od niego, ani na prawo, ani na lewo.(...) I odrzegł lud Jozuemu: Panu Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego chcemy słuchać" Tak doszło do odnowienia przymierza z Izraelitami.
Dzieje narodu izraelskiego pod przewodnictwem Jozuego- wiernego współpracownika Mojżesza dowodzą, że Stwórca otacza swoją opieką tych, którzy są Mu wierni.
"Nie bój się, bo z tobą jest Pan Bóg, twój, wszedzie, gdziekolwiek pójdziesz"
To zapewnienie o Bożej obecności jest aktualne także dla współczesnego człowieka żyjącego czasami w niełatwej rzeczywistości, pełnego lęku i niepokoju.
Jezus prowadzi każdego z nas do Ziemi Obiecanej. Naszą Ziemią Obiecaną jest życie wieczne. Nie da się go osiądnąć bez wiary, bez pracy nad sobą, bez wewnętrznego oczyszczenia. Do Ziemi Obiecanej wchodzą tylko ci, którzy zaufali Panu Bogu. Potwierdza to historia Jozuego.
1. Czterdziestoletnia wędrówka Izraelitów przez pustynię do Ziemi Obiecanej jest zapowiedzią naszego oczyszczania się z grzechów. 2. Wędrówka przez pustynię jest szkołą słuchania Boga. 3. ,,Pustynia” jest miejscem doświadczenia, wyciszenia i refleksji. 4. Kanaan – kraina mlekiem i miodem płynąca. 5. Jozue – wierny współpracownik Mojżesza – wprowadza Izraelitów do Kanaanu. 6. Życie wieczne – Nowa Ziemia Obiecana z Chrystusem na wieki.
CZTERDZIESTOLETNIA WĘDRÓWKA JOZUE JORDAN JERYCHO
Mmmm
Created on November 29, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Modern Presentation
View
Terrazzo Presentation
View
Colorful Presentation
View
Modular Structure Presentation
View
Chromatic Presentation
View
City Presentation
View
News Presentation
Explore all templates
Transcript
CZTERDZIESTOLETNIA WĘDRÓWKA. ZIEMIA OBIECANA POTOMKOM ABRAHAMA
Historia narodu wybranego na podstwie Biblii:
Wyprowadzenie Izraelitów z niewoli egipskiej.Wędrówka do Ziemi Obiecanej.Zawarcie przymierza na Górze Synaj.
Pierwsze postoje na pustyni Izraelici ruszyli w kierunku pustyni Szur. Przez trzy dni wędrowali bez wody, aż dotarli do miejscowości Mara. Tu jednak woda nie nadawała się do picia, gdyż była bardzo gorzka. Wtedy na polecenie Boga Mojżesz wrzucił do niej kawałek drewna, a woda stała się słodka. Tam Jahwe ustanowił dla narodu wybranego prawa i rozporządzenia, których wykonywanie zapewniało Izraelitom boską opiekę i przychylność.Następnie wyruszyli oni do Elim, gdzie rozbili namioty nad wielką wodą.
Pustynia szur
Mara
Elim
Przepiórki i mannaOpuściwszy Elim, wkroczyli na pustynię Sin, rozciągającą się pomiędzy Elim a Synajem. Był piętnasty dzień drugiego miesiąca wędrówki. Tam zaczęto szemrać przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, zarzucając im, że wiodą lud na zatracenie. Bóg zesłał wtedy z nieba pożywienie Izraelitom, były to przepiórki i manna. Nakazał, by zbierać je co dzień przez sześć dni, a ostatniego dnia w dwójnasób. Tak żywił lud izraelski przez czterdzieści lat, dopóki nie dotarł on do granic ziemi Kanaan.
DekalogW trzecim miesiącu wędrówki Jahwe zawarł przymierze z Izraelitami. Mojżesz otrzymał na górze Synaj dziesięć przykazań oraz kodeks religijno-moralny. Bóg nakazał, by nie czczono innych bogów, nie wykonywano ich wizerunków ani nie służono im.
Wędrówka Izraelitów przez pustynię trwała 40 lat, od piętnastego dnia pierwszego miesiąca roku, w którym opuścili egipskie miasto Ramses, do piętnastego dnia pierwszego miesiąca roku, w którym dotarli do Kaananu - ziemi obiecanej przez Boga. Czterdzieści lat to czas, w którym wymiera stare pokolenie.
Izraelici wędrowali przez pustynię, a Bóg się nimi opiekował. Otrzymywali "Chleb z nieba", codziennie go zbierali, tylko nie wolno im było robić tego w "szabat"SZABAT - Dzień obchodzony przez Izraelitów co tydzień, przeznaczony na odpoczynek i powstrzymanie się od pracy. Tego dnia oddawali cześć Panu i składali mu ofiary.Wędrówka trwała 40 lat. Szli tak długo to był dla nich czas oczyszczenia (przemiany swojego życia)
W księdze Wyjścia została opisana droga Izraelitów z Egiptu do Kanaan Wędrówka ta miała pouczyć naród wybrany o podstawowych prawdach religijnych - Jahwe jest jedynym Bogiem, którego Izraelici powinni czcić, odrzucając wszelkich obcych bogów. Nie wolno tworzyć ich wizerunków ani składać ofiar. W zamian za to Bóg otacza potomków Abrahama opieką, chroni od wrogów, obdarza błogosławieństwem, ponieważ uczynił ich swym narodem wybranym. Potwierdza to przymierze, którego zapowiedzią jest powołanie Abrahama, a ostatecznym potwierdzeniem otrzymanie przez Mojżesza tablic z dziesięciorgiem przykazań na górze Synaj. Wiele fragmentów poświęcono Bogu: trosce Boga o człowieka, jego miłosierdziu i zrozumieniu ludzkich potrzeb (słodka woda, manna, przepiórki); potrzebie wierności i ufności w Bogu. Jest tam również zawarte pouczenie, że nie wolno tracić nadziei, lecz z uporem podążać ku obranemu celowi, pokonując przeszkody i walcząc z własną słabością (motyw wędrówki).
Czterdziestoletnia wędrówka stała się dla Izraelitów elementem jednoczącym wokół jedynego Boga, szkołą słuchania Jego poleceń, nauką wierności.
Gdy Izraelici doszli do granic Kanaanu - ziemi obiecanej im przez Boga, Mojżesz wysłał 12 mężów, po jednym z każdego pokolenia, celem przeprowadzenia zwiadu i poznania nowego kraju. Wrócili po czterdziestu dniach i opowiedzieli o silnych ludziach zamieszkujących Kanaan oraz o obwarowanych murami miastach, które koczującemu ludowi wydawały się niewyobrażalnie wielkie.
Relacje zwiadowców spotęgowały zwątpienie wymęczonych wędrówką Izraelitów. Po powrocie do obozu tylko Jozue i Kaleb dodawali ludowi odwagi i wierzyli w powodzenie misji zajęcia Ziemi Obiecanej. Ich wierność została nagrodzona. Jako jedyni spośród tych, którzy wyszli z Egiptu, przekroczyli granice Kanaanu. Nawet Mojżesz utracił prawo wejścia do niej. Mógł spojrzeć na nią jedynie z pobliskiego wzgórza. Po śmierci Mojżesza Bóg nadal urzeczywistniał swój plan wobec Izraelitów
Po śmierci Mojżesza przywódcą ludu Izraelskiego został Jozue. To właśnie jemu Bóg powiedział, jak Izraelici mają przeprawić się przez Jordan i wejść do Ziemi obiecanej. Jozue posłuszny Bogu, poprowadził dalej naród Izraelski
Istotną przeszkodą w zajęciu Ziemi Obiecanej stanowiły wody Jordanu. I tu także czuwał Bóg.
Wczesnym rankiemJozue poprowadził Izraelitów nad brzeg rzeki Jordan,gdzie rozbili obóz.
Po trzech dniach przełożeni wydali rozkaz: „Gdy zobaczycie Arkę Przymierza Pana, waszego Boga, i kapłanów Lewitów niosących ją, to wy też ruszciez miejsca i idźcie za nią”.
Następnego dnia Jozue powiedział kapłanom,aby podeszli z arką do wód Jordanu.Rzeka wzbierała w czasie żniw i była trudna do przekroczenia.Bóg nakazał Jozuemu, aby powiedział kapłanom,że gdy dojdą do Jordanu, mają wejść do wody i zatrzymać się.
W momencie, gdy stopy kapłanów dotknęły wód,rzeka rozstąpiła się.Wody płynące z góry stanęły jak jeden wałw dużej odległości, obok miasta Adam.Kapłani zatrzymali się w środku koryta rzeki na suchym gruncie, a lud przeprawił się na drugą stronę.
Na polecenie Jozuego wybrano dwunastu mężczyzn, po jednym z każdego plemienia Izraela. Mieli oni podnieść ze środkaJordanu po jednym dużym kamieniu, zabrać ze sobą i złożyć w miejscu, gdzie zatrzymają się na noc.
Kiedy Izraelici przeprawili się przez rzekę, Bóg nakazał Jozuemu, aby kapłani niosący Arkę Przymierza wyszli z Jordanu.Kiedy to uczynili, wody natychmiast wróciły na swoje miejsce.
Izraelici byli teraz gotowi podjąć pierwsze wyzwanie w Ziemi Obiecanej.Przed nimi znajdowało dobrze obwarowane miastoJerycho.
Jerycho zostało zdobyte Bożym sposobem – mocą Boga, dzięki temu, że Izraelici wypełnili Boże polecenia i słuchali Jego głosu. Uczynili to, co nakazał im Bóg. Przez sześć dni jeden raz okrążali miasto przy dźwiękach siedmiu trąb, siedmiu kapłanów niosło Arkę Przymierza, po czym w ciszy wracali do swoich namiotów. Ostatniego dnia uczynili to siedmiokrotnie, po czym wznieśli okrzyk, a mury rozpadły się.Mieszkańcy Jerycha, patrząc na Izraelitów, nie spodziewali się, że zdołają zdobyć ich miasto. Na podstawie tego wydarzenia widzimy, że Bóg pomaga tym, którzy Go słuchają.
Najprawdopodobniej podbój Kanaanu pod wodzą Jozuego trwał 5 lat. Gdy życie Jozuego dobiegało końca, Bóg nakazał mu dokonanie podziału podbitych ziem. Udzielił mu w tej kwestii szczegółowych wskazówek.
Jozue zebrał wszystkie pokolenia w Sychem. Przypomniał im jakie dobrodziejstwa otrzymali od Boga i wezwał by wiernie służyli Panu Bogu. "Okażcie się mężni, by strzec i wypełniać wszystko co napisane w księdze prawa Mojżesza, nie odstępujcie od niego, ani na prawo, ani na lewo.(...) I odrzegł lud Jozuemu: Panu Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego chcemy słuchać" Tak doszło do odnowienia przymierza z Izraelitami.
Dzieje narodu izraelskiego pod przewodnictwem Jozuego- wiernego współpracownika Mojżesza dowodzą, że Stwórca otacza swoją opieką tych, którzy są Mu wierni.
"Nie bój się, bo z tobą jest Pan Bóg, twój, wszedzie, gdziekolwiek pójdziesz"
To zapewnienie o Bożej obecności jest aktualne także dla współczesnego człowieka żyjącego czasami w niełatwej rzeczywistości, pełnego lęku i niepokoju.
Jezus prowadzi każdego z nas do Ziemi Obiecanej. Naszą Ziemią Obiecaną jest życie wieczne. Nie da się go osiądnąć bez wiary, bez pracy nad sobą, bez wewnętrznego oczyszczenia. Do Ziemi Obiecanej wchodzą tylko ci, którzy zaufali Panu Bogu. Potwierdza to historia Jozuego.
1. Czterdziestoletnia wędrówka Izraelitów przez pustynię do Ziemi Obiecanej jest zapowiedzią naszego oczyszczania się z grzechów. 2. Wędrówka przez pustynię jest szkołą słuchania Boga. 3. ,,Pustynia” jest miejscem doświadczenia, wyciszenia i refleksji. 4. Kanaan – kraina mlekiem i miodem płynąca. 5. Jozue – wierny współpracownik Mojżesza – wprowadza Izraelitów do Kanaanu. 6. Życie wieczne – Nowa Ziemia Obiecana z Chrystusem na wieki.