Temat : Świat islamu. Ekspansja Arabów.
Po lekcji : - wyjaśniam kim był Mahomet. - opisuję najważniejsze zasady islamu. - przedstawiam główne kierunki ekspansji Arabów. -charakteryzuję wpływ islamu na kulturę europejską
Click here to edit this text
Geneza islamu. Arabowie już w czasach starożytnych zamieszkiwali Półwysep Arabski. Była to ludność semicka zajmująca się rolnictwem, pasterstwem i handlem. Początkowo religia Arabów miała charakter politeistyczny ( kult świętych kamieni). Nie stworzyli jednolitego i spójnego systemu religijnego. Podstawą organizacyjną społeczności arabskiej były plemiona złożone z rodów, których członkowie zachowywali lojalność wobec wspólnoty. Niektóre plemiona stworzyły niewielkie królestwa. W kulturze arabskiej ten okres określa się mianem dżahilijja ( arab. "czas nieświadomości"), a za jego koniec uważa się narodziny islamu. W VII wieku w świecie arabskim doszło do kryzysu gospodarczego i rozpadu więzi rodowych. Przyczyniły się do tego zarówno rywalizacja plemion, jak i długotrwałe wojny między Persją i Bizancjum, w które zaangażowały się niektóre plemiona. Pojawiło się wówczas wielu kaznodziejów i wędrownych nauczycieli religijnych. Jednym z nich był MAHOMET - twórca islamu.
Write a title here
Mahomet i jego nauki
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam
Około 570 roku w Mekce przyszedł na świat Mahomet. Na początku VII wieku Mahomet zaczął doznawać niezwykłych wizji podczas samotnych rozmyślań. Wierzył, że w ten sposób poznaje wolę Boga, czyli Allacha, i stał się jego Prorokiem. Publiczne ogłoszenie takiego przekonania mogło jednak skutkować oskarżeniem o uleganie demonom − dżinom lub szejtanom (od tego drugiego określenia pochodzi polskie słowo „szatan”) − dlatego w ciągu kilku kolejnych lat Mahomet dzielił się objawieniami tylko z najbliższą rodziną. Wspierany przez żonę zaczął w końcu głosić swoje proroctwa.
Zgodnie z naukami Mahometa istnieje jeden Bóg, stwórca świata i człowieka. Wszystkich ludzi czeka po śmierci sąd − z poglądem tym łączy się idea zmartwychwstania zmarłych: ludzie dobrzy znajdą się w raju, a źli − w piekle, przy czym dobro i zło będzie osądzane wedle uczynków. Wszyscy ludzie powinni się poddać całkowicie woli Boga, co jest jednoznaczne z praktykowaniem islamu (takie jest znaczenie tego terminu), oraz zostać muzułmanami, to znaczy uznać Mahometa za ostatniego z proroków. Mojżesz i Jezus są poprzednikami Mahometa, czyli pełnoprawnymi prorokami. Choć Żydzi i chrześcijanie zaliczani byli do Ludów Księgi, zawierającej boskie objawienia Biblii, dopiero udzielone Mahometowi proroctwa spisane w Koranie miały zawierać pełnię nieskażonej prawdy o Bogu i człowieku. W nauczaniu Mahometa łączyły się tradycje judaizmu i chrześcijaństwa.
Rozwój islamu
Podboje Arabów
W latach trzydziestych VII wieku, w ciągu mniej więcej dziesięciu lat, Arabowie zajęli Palestynę (wraz z Jerozolimą) i Egipt, pozbawiając Bizancjum strategicznych dostaw zboża. Podbili też Mezopotamię, Armenię i samą Persję. Opanowali również wyspy Rodos i Cypr. W drugiej połowie VII wieku rozpoczęli podboje w głębi Azji Mniejszej.
Następnie Arabowie podporządkowali sobie północną Afrykę Bizantyjczyków, skąd potem podbili Hiszpanię. Dotarli nawet do południowej doliny Indusu, na tereny dzisiejszego Pakistanu i Afganistanu.
Rezultat podbojów, którymi dowodzili najbliżsi towarzysze Mahometa, zainspirowani jego wiarą i charyzmą, był zdumiewający. Wyznawcy Allacha w krótkim czasie wyrośli na światową potęgę. Po raz pierwszy od mniej więcej półtora tysiąca lat Morze Śródziemne przestało być wewnętrznym morzem Greków i Rzymian, ośrodkiem wspólnej grecko‑rzymskiej kultury i sposobu życia. Na wybrzeżach Egiptu i Afryki Północnej, zamiast greki i łaciny, uniwersalnym językiem rządzących elit i coraz większej części mieszkańców stał się język arabski. Kultura arabska otworzyła się na dziedzictwo kultury antycznej, na tradycje hellenistyczne, bizantyjskie, indyjskie i – zwłaszcza – perskie. Odegrała w ten sposób zasadniczą rolę jako pośrednik idei i wynalazków.
Przyczyny sukcesu podbojów arabskich
Info
In
Ucieczka do Medyny. Pięć filarów islamu
Mahomet został pochowany w Meczecie Proroka − miejscu, gdzie znajdował się jego dom w Medynie. Obok spoczywa jego córka Fatima, a nieopodal wielcy następcy Mahometa i pierwsi przywódcy muzułmanów: Abu Bakr i Umar. Medyna jest drugim po Mekce świętym miastem islamu. Trzecim jest Jerozolima.
Wurzelgnohm, Wikimedia Commons, licencja: CC 0
Większość mieszkańców Mekki zignorowała nauki Mahometa, często z nich szydząc, ale mimo to Mahomet powoli pozyskiwał zwolenników, zwłaszcza wśród ludzi znajdujących się niżej w hierarchii społecznej i obcokrajowców. Zjednywało ich odrzucenie przez islam podziałów społecznych oraz dążenie do równości i sprawiedliwości. Kiedy Mahomet zaczął otwarcie potępiać wielobóstwo, zwrócili się przeciw niemu lokalni przywódcy.
Mahomet wraz z grupą zwolenników opuścił Mekkę i w 622 roku znalazł schronienie w Medynie. Jej mieszkańcy zazdrościli Mekce pozycji i bogactwa. Z większą sympatią odnosili się też do idei monoteizmu, ponieważ były tu silne wpływy mniejszości żydowskiej.
Hidżra, czyli ucieczka Mahometa, jest w tradycji arabskiej początkiem ery. Kalendarz wszystkich muzułmanów na świecie rozpoczyna się 16 lipca 622 roku − w dniu, w którym doszło do trwającej kilka miesięcy ucieczki. Wielkie znaczenie hidżry polega też na tym, że ówcześni towarzysze Mahometa zostali po jego śmierci przywódcami muzułmańskiej wspólnoty, tzw. ummy, która przyjęła islam.
Fundamentem muzułmańskiej pobożności i podstawą życia wspólnoty stało się wyznawanie wiary w jedynego Boga i jego Proroka, pięciokrotna modlitwa w ciągu dnia, obowiązkowy post w świętym miesiącu zwanym ramadanem, udzielanie jałmużny i co najmniej jedna w życiu pielgrzymka do Mekki. Zasady te stanowią do dziś pięć filarów islamu.
Kiedy wspólnota okrzepła, doszło do kilkuletnich walk z mieszkańcami Mekki wyznającymi politeizm. Muzułmanie odcięli ich od możliwości handlu z Syrią, napadając na ich karawany. Ostatecznie Mekka uległa dziesięciotysięcznej armii Mahometa. W Al‑Kabie zniszczono setki posągów pogańskich bóstw. Muzułmanie mogli teraz swobodnie do niej pielgrzymować. Sam Mahomet pozostał jednak w Medynie, która wyrastała na potężny ośrodek nowej wiary. Islam zyskiwał coraz więcej zwolenników na terenie całego Półwyspu Arabskiego. Jeden po drugim upadały miejsca kultu dotychczasowych bóstw arabskich. W ten sposób Mahometowi udało się w ciągu kilku ostatnich lat życia zjednoczyć plemiona Półwyspu Arabskiego. W jedynej, uroczystej pielgrzymce Mahometa do Mekki w 632 roku towarzyszyło mu kilkadziesiąt tysięcy wiernych. Prorok zmarł zaraz potem po krótkiej chorobie.
Osiągnięcia cywilizacyjne i kulturowe islamu
Szczepionka
Szachy
Kawa
Chemia (destylacja)
Mydło
Spadochoron
Dywan
Wieczne pióro
Cyfra zero
Czek
Skalpel
Posiłek trzydaniowy
Łuk ostry (katedra gotycka
Pierwsza kamera (obskura)
Wiatrak
Globus ziemski (Astrolabus)
relacje z podróży
arabeski
zbiór opowieści i podań ludowych pt. Księga tysiąca i jednej nocy
Wpływ kultury arabskiej na cywilizacje łacińską i bizantyńską
Organizacja państwa
Świat arabski po Mahomecie
Zmarły Prorok nie zostawił po sobie syna ani też żadnych wskazówek co do przekazania władzy. Na jego miejsce wspólnota wybrała Abu Bakra, nadając mu tytuł kalifa, czyli „następcy”. Rozpoczęła się krótka, ale przełomowa epoka pierwszego kalifatu, czyli rządów pierwszych czterech tzw. kalifów prawowiernych. Formalnie zadaniem Abu Bakra było kierowanie codziennym funkcjonowaniem wspólnoty muzułmańskiej, kalif jednak skutecznie pokierował ekspansją islamu na Półwyspie Arabskim. Podporządkował sobie wszystkie plemiona, a ich stolicą uczynił Medynę. Abu Bakr nakazał też spisanie rozproszonych nauk Mahometa w postaci jednej księgi o nazwie Koran, oznaczającej „recytację”. Koran uzyskał znany nam dzisiaj kształt mniej więcej w połowie VII w. n.e. Uznawany jest za najpiękniejsze dzieło literatury arabskiej. Stał się także głównym źródłem muzułmańskiego prawa (szariatu). Zakazywał zabijania, samobójstwa oraz krzywdzenia bliźnich, a także kradzieży, kłamstwa i cudzołóstwa. Określał zarazem obowiązki muzułmanina: jego dobre uczynki, zwłaszcza wobec biednych i członków rodziny.
Symbolem kalifatu stał się prosty, dekoracyjny motyw półksiężyca, który często pojawiał się na arabskich monetach. W epoce nowożytnej kojarzono go raczej z islamem. W XIX wieku stał się także dla jego wyznawców symbolem islamu.
Flaga Czerwonego Półksiężyca − największej organizacji humanitarnej działającej w Turcji
domena publiczna
Podsumowanie
Bizancjum a islam
Arabowie - pojęcia. Krety
Test - Arabowie
Praca domowa Omów organizację państwa arabskiego
Świat islamu. Ekspansja Arabów.
Mariusz Czuj
Created on November 29, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
Explore all templates
Transcript
Temat : Świat islamu. Ekspansja Arabów.
Po lekcji : - wyjaśniam kim był Mahomet. - opisuję najważniejsze zasady islamu. - przedstawiam główne kierunki ekspansji Arabów. -charakteryzuję wpływ islamu na kulturę europejską
Click here to edit this text
Geneza islamu. Arabowie już w czasach starożytnych zamieszkiwali Półwysep Arabski. Była to ludność semicka zajmująca się rolnictwem, pasterstwem i handlem. Początkowo religia Arabów miała charakter politeistyczny ( kult świętych kamieni). Nie stworzyli jednolitego i spójnego systemu religijnego. Podstawą organizacyjną społeczności arabskiej były plemiona złożone z rodów, których członkowie zachowywali lojalność wobec wspólnoty. Niektóre plemiona stworzyły niewielkie królestwa. W kulturze arabskiej ten okres określa się mianem dżahilijja ( arab. "czas nieświadomości"), a za jego koniec uważa się narodziny islamu. W VII wieku w świecie arabskim doszło do kryzysu gospodarczego i rozpadu więzi rodowych. Przyczyniły się do tego zarówno rywalizacja plemion, jak i długotrwałe wojny między Persją i Bizancjum, w które zaangażowały się niektóre plemiona. Pojawiło się wówczas wielu kaznodziejów i wędrownych nauczycieli religijnych. Jednym z nich był MAHOMET - twórca islamu.
Write a title here
Mahomet i jego nauki
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam
Około 570 roku w Mekce przyszedł na świat Mahomet. Na początku VII wieku Mahomet zaczął doznawać niezwykłych wizji podczas samotnych rozmyślań. Wierzył, że w ten sposób poznaje wolę Boga, czyli Allacha, i stał się jego Prorokiem. Publiczne ogłoszenie takiego przekonania mogło jednak skutkować oskarżeniem o uleganie demonom − dżinom lub szejtanom (od tego drugiego określenia pochodzi polskie słowo „szatan”) − dlatego w ciągu kilku kolejnych lat Mahomet dzielił się objawieniami tylko z najbliższą rodziną. Wspierany przez żonę zaczął w końcu głosić swoje proroctwa. Zgodnie z naukami Mahometa istnieje jeden Bóg, stwórca świata i człowieka. Wszystkich ludzi czeka po śmierci sąd − z poglądem tym łączy się idea zmartwychwstania zmarłych: ludzie dobrzy znajdą się w raju, a źli − w piekle, przy czym dobro i zło będzie osądzane wedle uczynków. Wszyscy ludzie powinni się poddać całkowicie woli Boga, co jest jednoznaczne z praktykowaniem islamu (takie jest znaczenie tego terminu), oraz zostać muzułmanami, to znaczy uznać Mahometa za ostatniego z proroków. Mojżesz i Jezus są poprzednikami Mahometa, czyli pełnoprawnymi prorokami. Choć Żydzi i chrześcijanie zaliczani byli do Ludów Księgi, zawierającej boskie objawienia Biblii, dopiero udzielone Mahometowi proroctwa spisane w Koranie miały zawierać pełnię nieskażonej prawdy o Bogu i człowieku. W nauczaniu Mahometa łączyły się tradycje judaizmu i chrześcijaństwa.
Rozwój islamu
Podboje Arabów
W latach trzydziestych VII wieku, w ciągu mniej więcej dziesięciu lat, Arabowie zajęli Palestynę (wraz z Jerozolimą) i Egipt, pozbawiając Bizancjum strategicznych dostaw zboża. Podbili też Mezopotamię, Armenię i samą Persję. Opanowali również wyspy Rodos i Cypr. W drugiej połowie VII wieku rozpoczęli podboje w głębi Azji Mniejszej. Następnie Arabowie podporządkowali sobie północną Afrykę Bizantyjczyków, skąd potem podbili Hiszpanię. Dotarli nawet do południowej doliny Indusu, na tereny dzisiejszego Pakistanu i Afganistanu. Rezultat podbojów, którymi dowodzili najbliżsi towarzysze Mahometa, zainspirowani jego wiarą i charyzmą, był zdumiewający. Wyznawcy Allacha w krótkim czasie wyrośli na światową potęgę. Po raz pierwszy od mniej więcej półtora tysiąca lat Morze Śródziemne przestało być wewnętrznym morzem Greków i Rzymian, ośrodkiem wspólnej grecko‑rzymskiej kultury i sposobu życia. Na wybrzeżach Egiptu i Afryki Północnej, zamiast greki i łaciny, uniwersalnym językiem rządzących elit i coraz większej części mieszkańców stał się język arabski. Kultura arabska otworzyła się na dziedzictwo kultury antycznej, na tradycje hellenistyczne, bizantyjskie, indyjskie i – zwłaszcza – perskie. Odegrała w ten sposób zasadniczą rolę jako pośrednik idei i wynalazków.
Przyczyny sukcesu podbojów arabskich
Info
In
Ucieczka do Medyny. Pięć filarów islamu
Mahomet został pochowany w Meczecie Proroka − miejscu, gdzie znajdował się jego dom w Medynie. Obok spoczywa jego córka Fatima, a nieopodal wielcy następcy Mahometa i pierwsi przywódcy muzułmanów: Abu Bakr i Umar. Medyna jest drugim po Mekce świętym miastem islamu. Trzecim jest Jerozolima. Wurzelgnohm, Wikimedia Commons, licencja: CC 0
Większość mieszkańców Mekki zignorowała nauki Mahometa, często z nich szydząc, ale mimo to Mahomet powoli pozyskiwał zwolenników, zwłaszcza wśród ludzi znajdujących się niżej w hierarchii społecznej i obcokrajowców. Zjednywało ich odrzucenie przez islam podziałów społecznych oraz dążenie do równości i sprawiedliwości. Kiedy Mahomet zaczął otwarcie potępiać wielobóstwo, zwrócili się przeciw niemu lokalni przywódcy. Mahomet wraz z grupą zwolenników opuścił Mekkę i w 622 roku znalazł schronienie w Medynie. Jej mieszkańcy zazdrościli Mekce pozycji i bogactwa. Z większą sympatią odnosili się też do idei monoteizmu, ponieważ były tu silne wpływy mniejszości żydowskiej.
Hidżra, czyli ucieczka Mahometa, jest w tradycji arabskiej początkiem ery. Kalendarz wszystkich muzułmanów na świecie rozpoczyna się 16 lipca 622 roku − w dniu, w którym doszło do trwającej kilka miesięcy ucieczki. Wielkie znaczenie hidżry polega też na tym, że ówcześni towarzysze Mahometa zostali po jego śmierci przywódcami muzułmańskiej wspólnoty, tzw. ummy, która przyjęła islam.
Fundamentem muzułmańskiej pobożności i podstawą życia wspólnoty stało się wyznawanie wiary w jedynego Boga i jego Proroka, pięciokrotna modlitwa w ciągu dnia, obowiązkowy post w świętym miesiącu zwanym ramadanem, udzielanie jałmużny i co najmniej jedna w życiu pielgrzymka do Mekki. Zasady te stanowią do dziś pięć filarów islamu.
Kiedy wspólnota okrzepła, doszło do kilkuletnich walk z mieszkańcami Mekki wyznającymi politeizm. Muzułmanie odcięli ich od możliwości handlu z Syrią, napadając na ich karawany. Ostatecznie Mekka uległa dziesięciotysięcznej armii Mahometa. W Al‑Kabie zniszczono setki posągów pogańskich bóstw. Muzułmanie mogli teraz swobodnie do niej pielgrzymować. Sam Mahomet pozostał jednak w Medynie, która wyrastała na potężny ośrodek nowej wiary. Islam zyskiwał coraz więcej zwolenników na terenie całego Półwyspu Arabskiego. Jeden po drugim upadały miejsca kultu dotychczasowych bóstw arabskich. W ten sposób Mahometowi udało się w ciągu kilku ostatnich lat życia zjednoczyć plemiona Półwyspu Arabskiego. W jedynej, uroczystej pielgrzymce Mahometa do Mekki w 632 roku towarzyszyło mu kilkadziesiąt tysięcy wiernych. Prorok zmarł zaraz potem po krótkiej chorobie.
Osiągnięcia cywilizacyjne i kulturowe islamu
Szczepionka
Szachy
Kawa
Chemia (destylacja)
Mydło
Spadochoron
Dywan
Wieczne pióro
Cyfra zero
Czek
Skalpel
Posiłek trzydaniowy
Łuk ostry (katedra gotycka
Pierwsza kamera (obskura)
Wiatrak
Globus ziemski (Astrolabus)
relacje z podróży
arabeski
zbiór opowieści i podań ludowych pt. Księga tysiąca i jednej nocy
Wpływ kultury arabskiej na cywilizacje łacińską i bizantyńską
Organizacja państwa
Świat arabski po Mahomecie
Zmarły Prorok nie zostawił po sobie syna ani też żadnych wskazówek co do przekazania władzy. Na jego miejsce wspólnota wybrała Abu Bakra, nadając mu tytuł kalifa, czyli „następcy”. Rozpoczęła się krótka, ale przełomowa epoka pierwszego kalifatu, czyli rządów pierwszych czterech tzw. kalifów prawowiernych. Formalnie zadaniem Abu Bakra było kierowanie codziennym funkcjonowaniem wspólnoty muzułmańskiej, kalif jednak skutecznie pokierował ekspansją islamu na Półwyspie Arabskim. Podporządkował sobie wszystkie plemiona, a ich stolicą uczynił Medynę. Abu Bakr nakazał też spisanie rozproszonych nauk Mahometa w postaci jednej księgi o nazwie Koran, oznaczającej „recytację”. Koran uzyskał znany nam dzisiaj kształt mniej więcej w połowie VII w. n.e. Uznawany jest za najpiękniejsze dzieło literatury arabskiej. Stał się także głównym źródłem muzułmańskiego prawa (szariatu). Zakazywał zabijania, samobójstwa oraz krzywdzenia bliźnich, a także kradzieży, kłamstwa i cudzołóstwa. Określał zarazem obowiązki muzułmanina: jego dobre uczynki, zwłaszcza wobec biednych i członków rodziny.
Symbolem kalifatu stał się prosty, dekoracyjny motyw półksiężyca, który często pojawiał się na arabskich monetach. W epoce nowożytnej kojarzono go raczej z islamem. W XIX wieku stał się także dla jego wyznawców symbolem islamu.
Flaga Czerwonego Półksiężyca − największej organizacji humanitarnej działającej w Turcji domena publiczna
Podsumowanie
Bizancjum a islam
Arabowie - pojęcia. Krety
Test - Arabowie
Praca domowa Omów organizację państwa arabskiego