Filozofia romantyzmu

FILOZOFIA ROMANTYZMU

Filozofia epoki romantyzmu O światopoglądzie każdej epoki decyduje wiele czynników. Główny problem, który usiłują rozwikłać filozofowie, to tajemnica bytu – jak powstał człowiek i świat, w którym żyje. Jak go poznajemy i w jakim stopniu poznanie jest możliwe, co je ogranicza. Filozofia zajmuje się także etyką, czyli nauką o wartościach. W poszukiwaniu prawdy filozofowie budują teorie zawikłane, które inspirują często artystów, nazywają i systematyzują ich przeczucia i lęki. Tak było także w romantyzmie. Oświeceniowy model racjonalnego humanizmu nie sprawdził się. Filozofia romantyczna przeciwstawiła oświeceniowej wizji człowieka kierującego się jedynie rozumem koncepcję człowieka, który nie tylko rozumuje, ale także odczuwa. To, co filozofia oświecenia skrzętnie wyparła – zło historii, ludzkie cierpienie, tajemnice niedostępne ludzkiemu poznaniu – romantyzm umieścił w centrum swojego światopoglądu. Nie nastąpiło to na drodze prostego zastąpienia racjonalizmu irracjonalizmem, a optymizmu pesymizmem. Romantyczna filozofia uznała istnienie przeciwieństw. Dlatego możemy w niej odnaleźć i kult siły, i kult słabości, i heroizm, i szaleństwo, a bohaterowie romantyczni żyją w ciągłym napięciu, bo istnienie jest dla nich dramatem.

GEORG WILHELM HEGEL

(1770-1831)

twórca najpełniejszego systemu idealistycznego.

+info

Johann Gotlieb Fichte

(1762-1814)

zwolennik filozofii czynu

+info

Friedrich Wilhelm Joseph Schelling

(1775-1854)

najbardziej charakterystyczna postać filozofii epoki romantyzmu.

+info

Dziękuję za uwagę