Zaburzenie stanu zdrowia i rozwoju związane z nieprawidłowym odżywianiem.
Odżywianie to niezbędna i podstawowa czynność jaką wykonuje każdy żywy organizm. Pokarm dostarcza nam wielu niezbędnych do życia składników głownie energię oraz materiał budulcowy. Nie jest więc bez znaczenia co jemy, ponieważ nieprawidłowy tryb odżywiania może prowadzić do różnych chorób i schorzeń.
Choroby wynikające z nieprawidłowego odżywiania to przede wszystkim:
Nadwaga
Otyłość
Bulimia
Niedobór masy ciała
Anoreksja
Otyłość epidemia XXI wieku
Podstawowym czynnikiem powodującym rozwój otyłości jest zaburzony bilans energetyczny – zbyt małe wydatkowanie energii oraz spożywanie nadmiernych, w stosunku do potrzeb ilości pożywienia Na rozwój masy ciała wpływają: - Ilość spożywanych pokarmów - Sposób żywienia - Skład diety
Istnieje wiele dodatkowych czynników modyfikujących kształtowanie masy ciała, m.in. wpływy genetyczne. Oddziałują one na utrzymanie masy ciała bezpośrednio poprzez wpływ na wydatkowanie energii, spontaniczną aktywność fizyczną, odczuwanie sytości i głodu, preferencje pokarmowe, a ponadto na kształtowanie określonych reakcji na bodźce stresowe.
Zasadniczą rolę w otyłości, poza czynnikami chorobowymi odgrywają
Otyłość możemy podzielić na:
Diagnostyka otyłości:
Najbardziej rozpowszechnioną metodą rozpoznawania otyłości i nadwagi jest obliczenie tzw. wskaźnika masy ciała (Body Mass Index – BMI)
Zaburzenia otyłości prowadzą do wielu powikłań
Otyłość nie leczona prowadzi do:
- Niskiej samooceny człowieka - Depresja - Brak akceptacji ze strony społeczeństwa - Izolacja społeczna - W przyszłości kłopoty z zatrudnieniem i rozwojem społecznym - Zajadanie „problemów, co prowadzi do pogłębienia się problemu
10
Zjawiska kluczowe przyczyniające się do rozwoju otyłości to:
11
Nadwaga:
Nadwaga – nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie przekraczające optymalne ilości zdrowotne.
BMI wartość prawidłowa 19-25 nadwaga 25-30 otyłość >30 skrajna otyłość >40
12
Przyczyny nadwagi:
- Nieprawidłowe odżywianie - Ograniczona aktywność fizyczna i siedzący tryb życia - stres - Uwarunkowania genetyczne - Brak równowagi hormonalnej (np. niedoczynność tarczycy)
13
Skutki nadwagi prowadzą do:
- Choroby serca - Cukrzyca - Nadciśnienie - Stłuszczenie wątroby - Żylaki kończyn - Hemoroidy
14
Jak skutecznie pozbyć się nadwagi:
Jeść więcej warzyw I owoców
Ograniczyć tłuszcze
Spożywać pokarmy nisko kaloryczne
Pić dużo wody
Spożywać dużo błonnika
Dbać o różnorodność posiłków
Porcje powinny być ograniczone
Unikać Fast foodów
Aktywność fizyczna
Unikać przekąsek
15
Niedobór masy ciała (niedożywienie)
Stan organizmu wywołany niedoborem podstawowych składników odżywczych (węglowodanów, tłuszczów, białek, witamin lub pierwiastków śladowych) spowodowany: - zmniejszonym spożyciem - upośledzonym wchłanianiem i trawieniem - zwiększonym zapotrzebowaniem - nadmierną utratą wagi
Około 815 milionów ludzi w świecie cierpi z powodu głodu 1/12 ludzi na świecie choruje z niedożywienia, w tym 160 milionów dzieci poniżej piątego roku życia Występowanie niedożywienia:Kraje trzeciego świata 25 % Szpitale 40 -70 %
16
Przyczyny niedożywienia:
- Zmniejszone spożycie pokarmów: nudności, wymioty, brak apetytu, przeszkody mechaniczne, trudności w jedzeniu, uzależnienia, zaburzenia świadomości, depresja, u chorych ze schorzeniami neurologicznymi, choroby przewlekłe. - Niedostateczne przyswajanie i wchłanianie pokarmów: zespoły złego wchłaniania, resekcje jelita. - Zwiększone zapotrzebowanie na składniki odżywcze: po dużych operacjach, po urazach i oparzeniach, u chorych z ciężkimi zakażeniami –sepsa. - Zwiększone straty składników odżywczych: przetoki przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit, cukrzyca.
17
Skutki niedożywienia:
- Omdlenia - Zmniejszenie odporności - Zmniejszenie objętości mózgu - Anemia - Choroby serca - Brak energii - Niskie ciśnienie - Wypadanie włosów - Problemy ze skórą - Łamliwość kości - W skrajnych przypadkach prowadzi do śmierci
18
Leczenie niedożywienia:
Leczenie niedożywienia polega głównie na zastosowaniu odpowiedniej diety. Początkowo powinna być ona niskoenergetyczna, a pokarmy mieć postać płynno- papkową. Następnie należy stopniowo zacząć wprowadzać produkty bardziej kaloryczne, obfitujące przede wszystkim w białko, najlepiej pochodzenia zwierzęcego (jest niezbędne do budowy i odbudowy tkanek, enzymów, hormonów, białek osocza) i węglowodany. Te ostatnie powinny mieć wysoką wartość energetyczną, ale małą objętość (np. cukier - najlepiej cukier trzcinowy, miód, dżemy). Poza tym należy ograniczyć ilość dostarczanych tłuszczów, ponieważ ich nadmiar u osoby niedożywionej i wychudzonej powoduje brak apetytu. Nie należy spożywać za dużo pokarmów typu fast-food, czy też słonych przekąsek – chipsów, paluszków, krakersów. Aby pobudzić łaknienie, potrawy powinny być doprawiane przyprawami poprawiającymi apetyt, takimi jak bazylia, papryka ostra, mięta, kminek. Posiłki powinny być małe, ale spożywane często - nawet 6-8 razy dziennie.
19
Inaczej jadłowstręt psychiczny. Choroba ta niewątpliwie jest o podłożu psychicznym. Nazwa pochodzi od słowa „an” – brak i „orexis” – apetyt z języka greckiego. Największe zagrożenie zachorowaniem dotyczy wieku od 12 do 20 roku życia. Anoreksja dotyczy przede wszystkim kobiet. Jednak statystyki pokazują, że zaburzenie dotyka coraz większej ilości mężczyzn. Obniża się także przeciętny wiek osób chorujących – coraz częściej pojawiają się przypadki u dziewczynek w wieku poniżej 12 lat. Chorzy powinni być pod kontrolą psychiatry.
Anoreksja
20
Przyczyną anoreksji jest:
Choroba zaczyna się zupełnie niewinnie. W okresie dojrzewania dziewczyna postanawia sprostać wymaganiom środowiska i dąży do perfekcji swojego ciała. Niejednokrotnie wpływ środowiska wymusza zmianę siebie, by osiągnąć upragnioną akceptację. Jednak dążenie do odpowiedniej wagi nie przynosi rezultatów, w związku z czym, odchudzanie przemienia się w obsesję. Pojawia się stopniowe ograniczanie ilości spożywanych pokarmów, rzadziej dzieje się to nagle, bez powolnej zmiany przyzwyczajeń.
21
Początkowo osoba taka odczuwa zadowolenie, czuje się dobrze, uprawia jakiś wyczerpujący sport, który staje sie jej obsesją w równym stopniu, jak niejedzenie. Chorą charakteryzuje wręcz pedantyczne podejście do posiłków - każdy produkt jest skrupulatnie odmierzany, drobiazgowo dzielony i spożywany w bardzo wolnym tempie. Znamienne jest, że w początkowym etapie ani chora, ani rodzina nie są w stanie zauważyć nieprawidłowości, natomiast później jedynie chora żyje w przekonaniu o swoim zdrowiu.
Świadoma walka z głodem, a szczególnie ograniczenie tłuszczów i węglowodanów, przy dobrym apetycie i dobrym stanie ogólnym, spowodowane nietolerowaniem wizerunku własnego ciała i sylwetki. Głód jest coraz słabiej odczuwalny, a postępujące wychudzenie daje poczucie władzy nad sobą i otoczeniem, uczucia lekkości sprawia zadowolenie, chodź w miarę spadku ciężaru ciała pojawia się lęk, czy nie je za dużo. Dlatego głodowanie zostaje wzmocnione zarówno psychologicznie jak i fizjologicznie.
22
Mimo złego obchodzenia się ze sobą i braku pożywienia anorektyczka długo pozostaje nadzwyczaj dynamiczna i aktywna, przez co znaczny nieraz spadek wagi nie wzbudza niepokoju otoczenia. Niedożywienie zaczyna się jednak w końcu odbijać na organizmie. Jeśli się temu nie przeciwdziała, oczy i policzki zapadają się, włosy stają się suche i coraz rzadsze, paznokcie prążkowane i łamliwe, zęby zaczynają się chwiać. Dalszy przebieg choroby bywa różny. Niekiedy dzięki korzystnym wpływom lub odnowieniom w stosunku z rodzicami anorektyczka spontanicznie zaczyna jeść i odzyskuje wagę zbliżoną do normalniej. W 70-80% obserwowanych wypadków ewolucja taka odbija się korzystnie na wadze i sposobie odżywiania się, choć w dalszym ciągu notuje się uporczywe zaburzenia psychopatologiczne w zakresie życia seksualnego i społecznego, zmiany charakteru, fobie i anomalie żywieniowe, które wymagają pomocy psychoterapeuty.
23
Leczenie anoreksji to przede wszystkim psychoterapia, często połączona z leczeniem szpitalnym i farmakologicznym. Ze względu na specyfikę zaburzenia, anoreksja wymaga długotrwałego, kompleksowego procesu terapeutycznego, obejmującego w niektórych sytuacjach także rodzinę osoby chorej.
24
Bulimia to poważne zaburzenie odżywiania. Niebezpieczne jest to, że objawy bulimii są często trudne do zauważenia nawet przez najbliższych. Bulimia sprawia, że osoba chora ma od kilku do kilkunastu w tygodniu napadów wielkiego apetytu. W międzyczasie stara się utrzymywać dietę. Bulimiczna uczta składa się zazwyczaj z potraw wysokokalorycznych pochłanianych bez opamiętania. Potem następuje ogromne poczucie winy i chora prowokuje wymioty lub nadużywa środków przeczyszczających i moczopędnych.
25
Początek jest zwykle przewlekły. W dużej mierze choroba dotyczy kobiet tudzież nastolatek. Osoby te nie akceptują swej figury, wagi, próbują ją kontrolować poprzez diety odchudzające. Przed wystąpieniem objawów bulimii objadały się a następnie stosowały głodówkę. Inne przyczyny bulimii to: konflikty rodzinne, uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu, brak akceptacji przez rówieśników, zmiana szkoły lub pracy, ciąża lub śmierć kogoś bliskiego. Kupują i gromadzą dużą ilość jedzenia. Osoba chora podczas napadu zjada olbrzymie ilości pokarmu, przy czym traci poczucie kontroli nad tym ile zjada
26
Na pierwszy rzut oka objawy bulimii mogą być niedostrzegalne, chora utrzymuje bowiem prawidłową wagę lub ma nieco nadwagi. Czasami ma lekko opuchniętą twarz. Podobnie jak anorektyczka, jest zafascynowana jedzeniem: wiele czyta na ten temat, zna na pamięć tabelę kalorii różnorodnych produktów. Nieraz po wspólnym obfitym posiłku chodzi do toalety i wymiotuje, zagłuszając charakterystyczny dźwięk np. włączeniem suszarki. Z reguły jednak do uczty zasiada, gdy nikogo nie ma w domu albo w nocy, by uniknąć przyłapania na gorącym uczynku. Dlatego choroba przez bardzo długi czas może pozostawać niezauważona.
27
Bulimiczki często zgłaszają się do lekarza po wielu latach wyniszczającej choroby. Z reguły mają większą motywację do leczenia niż anorektyczki, bo czują, że utraciły kontrolę nad jedzeniem i życiem. Ale nie jest to regułą, gdyż nierzadko trudno im jest wytrwać w leczeniu. Podstawą leczenia jest psychoterapia – zarówno indywidualna, rodzinna, jak i grupowa. Leczenie prowadzone jest w szpitalach psychiatrycznych lub na oddziałach dziennych (jeśli bulimiczka nie stosuje środków przeczyszczających i odwadniających).
28
Wnioski: - Ważne jest to co jemy, jak jemy. - Nieprawidłowe odżywianie prowadzi do wielu niebezpiecznych zaburzeń, chorób, zagrożeń życia. - Warto stosować zasady właściwego odżywiania się.
29
30
Zaburzenia odżywiania-1
Marcelina
Created on November 25, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Fill in Blanks
View
Countdown
View
Stopwatch
View
Unpixelator
View
Break the Piñata
View
Bingo
View
Create a Secret Code
Explore all templates
Transcript
Zaburzenie stanu zdrowia i rozwoju związane z nieprawidłowym odżywianiem.
Odżywianie to niezbędna i podstawowa czynność jaką wykonuje każdy żywy organizm. Pokarm dostarcza nam wielu niezbędnych do życia składników głownie energię oraz materiał budulcowy. Nie jest więc bez znaczenia co jemy, ponieważ nieprawidłowy tryb odżywiania może prowadzić do różnych chorób i schorzeń.
Choroby wynikające z nieprawidłowego odżywiania to przede wszystkim:
Nadwaga
Otyłość
Bulimia
Niedobór masy ciała
Anoreksja
Otyłość epidemia XXI wieku
Podstawowym czynnikiem powodującym rozwój otyłości jest zaburzony bilans energetyczny – zbyt małe wydatkowanie energii oraz spożywanie nadmiernych, w stosunku do potrzeb ilości pożywienia Na rozwój masy ciała wpływają: - Ilość spożywanych pokarmów - Sposób żywienia - Skład diety
Istnieje wiele dodatkowych czynników modyfikujących kształtowanie masy ciała, m.in. wpływy genetyczne. Oddziałują one na utrzymanie masy ciała bezpośrednio poprzez wpływ na wydatkowanie energii, spontaniczną aktywność fizyczną, odczuwanie sytości i głodu, preferencje pokarmowe, a ponadto na kształtowanie określonych reakcji na bodźce stresowe.
Zasadniczą rolę w otyłości, poza czynnikami chorobowymi odgrywają
Otyłość możemy podzielić na:
Diagnostyka otyłości:
Najbardziej rozpowszechnioną metodą rozpoznawania otyłości i nadwagi jest obliczenie tzw. wskaźnika masy ciała (Body Mass Index – BMI)
Zaburzenia otyłości prowadzą do wielu powikłań
Otyłość nie leczona prowadzi do:
- Niskiej samooceny człowieka - Depresja - Brak akceptacji ze strony społeczeństwa - Izolacja społeczna - W przyszłości kłopoty z zatrudnieniem i rozwojem społecznym - Zajadanie „problemów, co prowadzi do pogłębienia się problemu
10
Zjawiska kluczowe przyczyniające się do rozwoju otyłości to:
11
Nadwaga:
Nadwaga – nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie przekraczające optymalne ilości zdrowotne.
BMI wartość prawidłowa 19-25 nadwaga 25-30 otyłość >30 skrajna otyłość >40
12
Przyczyny nadwagi:
- Nieprawidłowe odżywianie - Ograniczona aktywność fizyczna i siedzący tryb życia - stres - Uwarunkowania genetyczne - Brak równowagi hormonalnej (np. niedoczynność tarczycy)
13
Skutki nadwagi prowadzą do:
- Choroby serca - Cukrzyca - Nadciśnienie - Stłuszczenie wątroby - Żylaki kończyn - Hemoroidy
14
Jak skutecznie pozbyć się nadwagi:
Jeść więcej warzyw I owoców
Ograniczyć tłuszcze
Spożywać pokarmy nisko kaloryczne
Pić dużo wody
Spożywać dużo błonnika
Dbać o różnorodność posiłków
Porcje powinny być ograniczone
Unikać Fast foodów
Aktywność fizyczna
Unikać przekąsek
15
Niedobór masy ciała (niedożywienie)
Stan organizmu wywołany niedoborem podstawowych składników odżywczych (węglowodanów, tłuszczów, białek, witamin lub pierwiastków śladowych) spowodowany: - zmniejszonym spożyciem - upośledzonym wchłanianiem i trawieniem - zwiększonym zapotrzebowaniem - nadmierną utratą wagi
Około 815 milionów ludzi w świecie cierpi z powodu głodu 1/12 ludzi na świecie choruje z niedożywienia, w tym 160 milionów dzieci poniżej piątego roku życia Występowanie niedożywienia:Kraje trzeciego świata 25 % Szpitale 40 -70 %
16
Przyczyny niedożywienia:
- Zmniejszone spożycie pokarmów: nudności, wymioty, brak apetytu, przeszkody mechaniczne, trudności w jedzeniu, uzależnienia, zaburzenia świadomości, depresja, u chorych ze schorzeniami neurologicznymi, choroby przewlekłe. - Niedostateczne przyswajanie i wchłanianie pokarmów: zespoły złego wchłaniania, resekcje jelita. - Zwiększone zapotrzebowanie na składniki odżywcze: po dużych operacjach, po urazach i oparzeniach, u chorych z ciężkimi zakażeniami –sepsa. - Zwiększone straty składników odżywczych: przetoki przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit, cukrzyca.
17
Skutki niedożywienia:
- Omdlenia - Zmniejszenie odporności - Zmniejszenie objętości mózgu - Anemia - Choroby serca - Brak energii - Niskie ciśnienie - Wypadanie włosów - Problemy ze skórą - Łamliwość kości - W skrajnych przypadkach prowadzi do śmierci
18
Leczenie niedożywienia:
Leczenie niedożywienia polega głównie na zastosowaniu odpowiedniej diety. Początkowo powinna być ona niskoenergetyczna, a pokarmy mieć postać płynno- papkową. Następnie należy stopniowo zacząć wprowadzać produkty bardziej kaloryczne, obfitujące przede wszystkim w białko, najlepiej pochodzenia zwierzęcego (jest niezbędne do budowy i odbudowy tkanek, enzymów, hormonów, białek osocza) i węglowodany. Te ostatnie powinny mieć wysoką wartość energetyczną, ale małą objętość (np. cukier - najlepiej cukier trzcinowy, miód, dżemy). Poza tym należy ograniczyć ilość dostarczanych tłuszczów, ponieważ ich nadmiar u osoby niedożywionej i wychudzonej powoduje brak apetytu. Nie należy spożywać za dużo pokarmów typu fast-food, czy też słonych przekąsek – chipsów, paluszków, krakersów. Aby pobudzić łaknienie, potrawy powinny być doprawiane przyprawami poprawiającymi apetyt, takimi jak bazylia, papryka ostra, mięta, kminek. Posiłki powinny być małe, ale spożywane często - nawet 6-8 razy dziennie.
19
Inaczej jadłowstręt psychiczny. Choroba ta niewątpliwie jest o podłożu psychicznym. Nazwa pochodzi od słowa „an” – brak i „orexis” – apetyt z języka greckiego. Największe zagrożenie zachorowaniem dotyczy wieku od 12 do 20 roku życia. Anoreksja dotyczy przede wszystkim kobiet. Jednak statystyki pokazują, że zaburzenie dotyka coraz większej ilości mężczyzn. Obniża się także przeciętny wiek osób chorujących – coraz częściej pojawiają się przypadki u dziewczynek w wieku poniżej 12 lat. Chorzy powinni być pod kontrolą psychiatry.
Anoreksja
20
Przyczyną anoreksji jest:
Choroba zaczyna się zupełnie niewinnie. W okresie dojrzewania dziewczyna postanawia sprostać wymaganiom środowiska i dąży do perfekcji swojego ciała. Niejednokrotnie wpływ środowiska wymusza zmianę siebie, by osiągnąć upragnioną akceptację. Jednak dążenie do odpowiedniej wagi nie przynosi rezultatów, w związku z czym, odchudzanie przemienia się w obsesję. Pojawia się stopniowe ograniczanie ilości spożywanych pokarmów, rzadziej dzieje się to nagle, bez powolnej zmiany przyzwyczajeń.
21
Początkowo osoba taka odczuwa zadowolenie, czuje się dobrze, uprawia jakiś wyczerpujący sport, który staje sie jej obsesją w równym stopniu, jak niejedzenie. Chorą charakteryzuje wręcz pedantyczne podejście do posiłków - każdy produkt jest skrupulatnie odmierzany, drobiazgowo dzielony i spożywany w bardzo wolnym tempie. Znamienne jest, że w początkowym etapie ani chora, ani rodzina nie są w stanie zauważyć nieprawidłowości, natomiast później jedynie chora żyje w przekonaniu o swoim zdrowiu.
Świadoma walka z głodem, a szczególnie ograniczenie tłuszczów i węglowodanów, przy dobrym apetycie i dobrym stanie ogólnym, spowodowane nietolerowaniem wizerunku własnego ciała i sylwetki. Głód jest coraz słabiej odczuwalny, a postępujące wychudzenie daje poczucie władzy nad sobą i otoczeniem, uczucia lekkości sprawia zadowolenie, chodź w miarę spadku ciężaru ciała pojawia się lęk, czy nie je za dużo. Dlatego głodowanie zostaje wzmocnione zarówno psychologicznie jak i fizjologicznie.
22
Mimo złego obchodzenia się ze sobą i braku pożywienia anorektyczka długo pozostaje nadzwyczaj dynamiczna i aktywna, przez co znaczny nieraz spadek wagi nie wzbudza niepokoju otoczenia. Niedożywienie zaczyna się jednak w końcu odbijać na organizmie. Jeśli się temu nie przeciwdziała, oczy i policzki zapadają się, włosy stają się suche i coraz rzadsze, paznokcie prążkowane i łamliwe, zęby zaczynają się chwiać. Dalszy przebieg choroby bywa różny. Niekiedy dzięki korzystnym wpływom lub odnowieniom w stosunku z rodzicami anorektyczka spontanicznie zaczyna jeść i odzyskuje wagę zbliżoną do normalniej. W 70-80% obserwowanych wypadków ewolucja taka odbija się korzystnie na wadze i sposobie odżywiania się, choć w dalszym ciągu notuje się uporczywe zaburzenia psychopatologiczne w zakresie życia seksualnego i społecznego, zmiany charakteru, fobie i anomalie żywieniowe, które wymagają pomocy psychoterapeuty.
23
Leczenie anoreksji to przede wszystkim psychoterapia, często połączona z leczeniem szpitalnym i farmakologicznym. Ze względu na specyfikę zaburzenia, anoreksja wymaga długotrwałego, kompleksowego procesu terapeutycznego, obejmującego w niektórych sytuacjach także rodzinę osoby chorej.
24
Bulimia to poważne zaburzenie odżywiania. Niebezpieczne jest to, że objawy bulimii są często trudne do zauważenia nawet przez najbliższych. Bulimia sprawia, że osoba chora ma od kilku do kilkunastu w tygodniu napadów wielkiego apetytu. W międzyczasie stara się utrzymywać dietę. Bulimiczna uczta składa się zazwyczaj z potraw wysokokalorycznych pochłanianych bez opamiętania. Potem następuje ogromne poczucie winy i chora prowokuje wymioty lub nadużywa środków przeczyszczających i moczopędnych.
25
Początek jest zwykle przewlekły. W dużej mierze choroba dotyczy kobiet tudzież nastolatek. Osoby te nie akceptują swej figury, wagi, próbują ją kontrolować poprzez diety odchudzające. Przed wystąpieniem objawów bulimii objadały się a następnie stosowały głodówkę. Inne przyczyny bulimii to: konflikty rodzinne, uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu, brak akceptacji przez rówieśników, zmiana szkoły lub pracy, ciąża lub śmierć kogoś bliskiego. Kupują i gromadzą dużą ilość jedzenia. Osoba chora podczas napadu zjada olbrzymie ilości pokarmu, przy czym traci poczucie kontroli nad tym ile zjada
26
Na pierwszy rzut oka objawy bulimii mogą być niedostrzegalne, chora utrzymuje bowiem prawidłową wagę lub ma nieco nadwagi. Czasami ma lekko opuchniętą twarz. Podobnie jak anorektyczka, jest zafascynowana jedzeniem: wiele czyta na ten temat, zna na pamięć tabelę kalorii różnorodnych produktów. Nieraz po wspólnym obfitym posiłku chodzi do toalety i wymiotuje, zagłuszając charakterystyczny dźwięk np. włączeniem suszarki. Z reguły jednak do uczty zasiada, gdy nikogo nie ma w domu albo w nocy, by uniknąć przyłapania na gorącym uczynku. Dlatego choroba przez bardzo długi czas może pozostawać niezauważona.
27
Bulimiczki często zgłaszają się do lekarza po wielu latach wyniszczającej choroby. Z reguły mają większą motywację do leczenia niż anorektyczki, bo czują, że utraciły kontrolę nad jedzeniem i życiem. Ale nie jest to regułą, gdyż nierzadko trudno im jest wytrwać w leczeniu. Podstawą leczenia jest psychoterapia – zarówno indywidualna, rodzinna, jak i grupowa. Leczenie prowadzone jest w szpitalach psychiatrycznych lub na oddziałach dziennych (jeśli bulimiczka nie stosuje środków przeczyszczających i odwadniających).
28
Wnioski: - Ważne jest to co jemy, jak jemy. - Nieprawidłowe odżywianie prowadzi do wielu niebezpiecznych zaburzeń, chorób, zagrożeń życia. - Warto stosować zasady właściwego odżywiania się.
29
30