Syzyfowe prace - przełomowa lekcja

Przełomowa lekcja

Napisz krótką wypowiedź o roli literatury w życiu zbiorowości. Oprzyj się na lekturach: Reduta Ordona, Pan Tadeusz i Syzyfowe prace. (100 słów)

Nazwisko prowadzącego lekcję - Rodzaj i tematyka zajęć - Ogólna charakterystyka zespołu uczniowskiego - Przebieg zajęć - Opinia o metodach nauczania i ocena lekcji - Uwagi i zalecenia - Oceniający -

prof. Sztetter Lekcja języka miejscowego – przekład na język rosyjski wiersza Czajkowskiego Pająk. Uczniowie klasy 7. gimnazjum, młodzi Polacy, skutecznie poddawani dotąd rusy kacji, niezainteresowani lekcją języka miejscowego; od niedawna w klasie znajduje się nowy uczeń przeniesiony karnie z Warszawy. 1. Wejście nauczyciela do klasy, rozpoczęcie lekcji. 2. Wywołanie ucznia do odpowiedzi. 3. Poinformowanie nauczyciela o nowym koledze. 4. Rozmowa nauczyciela z Bernardem Zygierem prowadzona w j. rosyjskim. 5. Pytania nauczyciela i bezbłędne odpowiedzi ucznia z Warszawy. 6. Wypowiedź Zygiera na temat Mickiewicza. 7. Wyrecytowanie przez ucznia Reduty Ordona. Nauczyciel używa właściwego podręcznika autorstwa prof. Wierzbowskiego, zgodnego z zalecanym przez władze programem. Cel lekcji – zniechęcenie uczniów do uczenia się języka polskiego – został częściowo osiągnięty, metody nauczyciela (monotonna praca nad przekładami) użyte zgodnie z zaleceniami. Niedopuszczalne na lekcjach języka miejscowego są rozmowy z uczniami na temat polskiej literatury patriotycznej, prezentacja „wierszy polskich” zabronionych przez władze carskie! inspektor Zabielski / dyrektor Kriestoobradnikow

Video

Bernard Zygier został przeniesiony do szkoły na prowincji oraz poddany ścisłej kontroli: – obserwowano każdy jego krok, – mieszkał u Kostriulewa (gorliwego rusy katora, nauczyciela historii), – poza szkołą nie mógł spotykać się z kolegami, – w szkole codziennie był rewidowany, – upominano go surowiej niż innych i często wzywano do odpowiedzi, – początkowo nie mógł uczęszczać na lekcje języka polskiego (zezwolono mu po miesiącu)

Uczniowie i profesor byli zaskoczeni postawą Bernarda Zygiera: – walczył o prawo do uczestnictwa w zajęciach języka polskiego (dla innych uczniów były to „nudy narodowe”, on stwierdził: „przecież to nasz język ojczysty”); – poprosił nauczyciela, by jego nazwisko (Sieger) zapisał w wersji spolszczonej (Zygier); – doskonale wypowiadał się po rosyjsku (np. rozmawiając z nauczycielem o polskiej literaturze); – zawsze przygotowany do lekcji bezbłędnie odpowiadał na zadane pytania, tłumaczył wiersz, dokonywał rozbioru logicznego i gramatycznego zdań (inni uważali te ćwiczenia za nudne i lekceważyli zajęcia); – znał wiele utworów z niedawnej literatury polskiej (z okresu romantyzmu – I poł. XIX w., autorstwa Adama Mickiewicza) były to teksty patriotyczne zabronione przez carską cenzurę; – przyznał, że w Warszawie wraz z kolegami samodzielnie studiowali zabronioną literaturę; – był pewny siebie, zdecydowany, nie bał się wygłaszać swoich poglądów, mimo słabych protestów nauczyciela nie przerwał recytacji tekstu

Uczniowie bardzo przeżyli wystąpienie kolegi, świadczy o tym gwałtowna reakcja Marcina Borowicza, który przypomniał sobie swoje narodowe korzenie (opowieści powstańcze strzelca Nogi), odkrył w sobie głębokie uczucia (zdawało mu się, że nie wytrzyma, że skona z żalu). Patriotyczny wiersz obudził w uczniach uśpione uczucia, o których zapomnieli. Przytoczone w powieści fragmenty tekstu Mickiewicza podkreślały przeciwstawienie się Polaków carowi, wzywały do walki z zaborcami przez ukazanie przykładu odważnych żołnierzy walczących do ostatniej sztuki amunicji z przeważającymi siłami wroga . Postawa Zygiera pomogła młodym Polakom w odbudowaniu ich tożsamości, zainspirowała ich do działania, uświadomiła, że można być odważnym, buntować się przeciw zaborcom.