Grecja zabytki

GRECJA

Patryk Przepiórka klasa 5

Zabytki antycznej Grecji we współczesnym świecie

SPIS TREŚCI

1. Pantenon

8. Marmaria w Delfach

2. Odeon Herodosa Attyka w Atenach

9. Tunel Eupalinosa

3. Grób Agamemnona

10. Wieża Wiatrów w Atenach

11. Wenus z Milo

4. Pałac w Knossos

5. Lwia Brama

12. Film

6. Teatr w Epidauros

7. Hefajstejon w Atenach

PANTENON

Jedna z najważniejszych budowli ateńskiego Akropolu, symbol współczesnej Grecji. Powstał w 432 r. p.n.e. jako świątynia Ateny. Jest doskonałym przykładem doryckiego stylu w architekturze i pomimo licznych zniszczeń, jakie go dotknęły, wciąż imponuje wielkością i pięknem. Wyjątkowym elementem są rzeźby, które nie tylko pełnią funkcje dekoracyjne, ale przedstawiają też historię miasta. Rzeźby tympanonów ukazują bogów, w tym patronkę świątyni Atenę oraz mitologiczną scenę sporu Ateny i Posejdona. Choć Partenon sprawia wrażenie idealnie równej budowli, niewiele w jego planach linii prostych – większość jest delikatnie zakrzywiona. Wiąże się to z zastosowaniem efektów wizualnych – wybrzuszenia na kolumnach zdają się je prostować, z kolei wybrzuszenia stopni spłaszczają je optycznie.

Odeon Herodosa Attyka w Atenach

Jedna z najważniejszych budowli ateńskiego Akropolu, symbol współczesnej Grecji. Powstał w 432 r. p.n.e. jako świątynia Ateny. Jest doskonałym przykładem doryckiego stylu w architekturze i pomimo licznych zniszczeń, jakie go dotknęły, wciąż imponuje wielkością i pięknem. Wyjątkowym elementem są rzeźby, które nie tylko pełnią funkcje dekoracyjne, ale przedstawiają też historię miasta. Rzeźby tympanonów ukazują bogów, w tym patronkę świątyni Atenę oraz mitologiczną scenę sporu Ateny i Posejdona. Choć Partenon sprawia wrażenie idealnie równej budowli, niewiele w jego planach linii prostych – większość jest delikatnie zakrzywiona. Wiąże się to z zastosowaniem efektów wizualnych – wybrzuszenia na kolumnach zdają się je prostować, z kolei wybrzuszenia stopni spłaszczają je optycznie.

Grób Agamemnona

Nie wiadomo, kto spoczywał w jednym z najsłynniejszych grobowców na świecie, jednak z pewnością był to ktoś bogaty i wysoko postawiony, dlatego wkrótce po odkryciu, miejsce to nazwano na cześć legendarnego władcy Myken, miasta, w którym ów grób się znajduje. Jego powstanie datuje się na IV w. p.n.e. – dziś jest jednym z dwóch zachowanych w Grecji obiektów tego typu. Składa się z dwóch komór – przejścia i miejsca pochówków. Wejście, do którego prowadzi długi zewnętrzny korytarz, ma wysokość ponad 5 metrów. Wewnątrz znajduje się charakterystyczna dla tutejszych grobowców kopuła pozorna, wysoka na ponad 13 metrów.

Pałac w Knossos

Inaczej nazywa się go labiryntem minotaura, gdyż to właśnie tam miał być przetrzymywany ten mityczny stwór. To jeden z najważniejszych zabytków kultury minojskiej, pochodzący sprzed około 2 tysięcy lat p.n.e. Zbudowany został ze skały gipsowej oraz łupków, a także drewnianych, cedrowych podpór. Do końca nie udało się naukowcom uzgodnić ostatecznej wersji tego, jak wyglądał w przeszłości, nie ulega jednak wątpliwości, że był budowlą imponującą – same ruiny zajmują powierzchnię ponad 17 tys. m2 . Całość wyposażona była w kanalizację. Dolny poziom pałacu stanowiły magazyny oraz pomieszczenia gospodarcze, będące siecią niewielkich pomieszczeń – to dzięki nim nasuwają się skojarzenia z labiryntem.

Lwia Brama

Główna brama cytadeli w Mykenach jest jedyną tak dużą rzeźbą mykeńską zachowaną do dzisiaj. Swoją nazwę zawdzięcza płaskorzeźbie umieszczonej w trójkącie odciążającym. Przedstawia zwierzęta stojące po różnych stronach kolumny. Figury pozbawione głów, które mogły być wykonane z innego materiału, uważa się powszechnie za lwy, jednak niektórzy sądzą, że przedstawiają one gryfy lub sfinksy. Najprawdopodobniej przedstawione na płaskorzeźbie symbole nie są przypadkowe – ta kolumna może symbolizować bóstwo.

Teatr w Epidauros

Obiekt powstał ok 330 r. p.n.e. Imponująco wielki, największy z istniejących teatrów antycznych, ma widownię, która do dziś pomieścić może 14 tysięcy osób na 55 rzędach siedzeń. Zachowała się ona nadzwyczaj dobrze, ponieważ przez lata leżała pokryta ziemią, a odkryta została dopiero pod koniec XIX wieku. Charakterystyczną cechą tego miejsca jest akustyka, dzięki której nawet z najodleglejszych rzędów słychać każdy odgłos ze sceny i orchestry.

Hefajstejon w Atenach

Świątynia Hefajstosa i Ateny z V w. p.n.e., została wybudowana w stylu doryckim. Do dzisiaj zachowała się w doskonałym stanie. Otoczona jest wspaniałą kolumnadą, liczącą po 13 kolumn na dłuższym i 6 kolumn na krótszym boku. Obiekt jest mniej znany, a przez to mniej zatłoczony niż Partenon, choć nie odbiega od niego wyglądem i kunsztem wykonania.

Marmaria w Delfach

To teren dawnej wyroczni, na którym mieściło się sanktuarium Ateny. Znajdują się tu ruiny dawnych świątyń z VII i IV w p.n.e. oraz słynnej świątyni tolosowej – charakterystycznej okrągłej budowli, będącej współcześnie jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Grecji. Pozostałością po niej są trzy doryckie kolumny i fragment belki. Dookoła postawiono pozostałości reszty kolumn.

Tunel Eupalinosa

Podziemny akwedukt z wyspy Samos powstał w VI wieku. Jest to miejsce bardzo ciekawe, a przy tym nietypowe, gdyż stanowi jeden z niewielu zabytków techniki, wśród licznych ruin świątynnych i pałacowych. Jego długość wynosi nieco ponad kilometr, a wysokość ok 1,7 m, wzdłuż niego wykopany został rów, służący do układania rur. Do zwiedzania dostępna jest tylko jego część.

Wieża Wiatrów w Atenach

Ta 12-metrowa marmurowa budowla, w przeszłości posiadała 8-metrowy wskaźnik wiatrów. Każdej z jej ścian patronuje jeden z ośmiu bogów wiatrów – ich wizerunki widnieją na odpowiadających ich kierunkom ścianach. Spełniała też funkcje zegara – znajduje się na niej dziewięć zegarów słonecznych, a w czasach chrześcijańskich używana była jako dzwonnica. Jej pochodzenie datuje się na I lub II wiek p.n.e. i uważa się ją za jeden z najlepiej zachowanych zabytków w Atenach.

Wenus z Milo

Figura wykonana jest z marmuru paryjskiego (z wyspy Paros). Ma 2,02 metra wysokości. Półnaga bogini ma szatę opuszczoną poniżej bioder (podobnie jak Wenus wyżymająca włosy z Muzeum Watykańskiego). Lewa noga jest na czymś wsparta. Przypuszcza się, że na żółwiu. Kiedyś w lewej ręce trzymała prawdopodobnie jabłko, a kończyna była wsparta na kolumnie podtrzymującej jej ciężar. Jest to rzeźba anonimowego twórcy ze szkoły rodyjskiej z około 130–100 r. p.n.e. Została znaleziona przez greckiego wieśniaka Jorgosa 8 kwietnia 1820 roku w okolicach teatru na terenie akropolu w Adamas, głównym porcie greckiej wyspy Milos, leżącej w archipelagu Cyklad na Morzu Egejskim. . Figura jeszcze wtedy miała ręce. Według legendy straciła je, gdy statek d’Urville’a roztrzaskał się o skały w pobliżu wyspy. Markiz de Rivière sprezentował Wenus Ludwikowi XVIII. Od 1821 posąg znajduje się w Luwrze.

Zapraszam na spacer po Grecji.

Dziękujęza uwagę