Wygnanie babilońskie

Katecheza

Wygnanie babilońskie

W latach 587–538 przed Chrystusem elita narodu wybranego została deportowana w okolice Babilonu przez króla Nabuchodonozora II. Izraelici odebrali to wygnanie jako wezwanie do nawrócenia. Wolność przywrócił im perski król Cyrus II Wielki, który podbił Babilon. Niewola ta jest symbolem grzechu, którego każdy chrześcijanin powinien unikać.

Izraelici wiedzieli o tym, że może ich spotkać coś złego. Przestrzegali ich przed tym prorocy. To oni zapowiadali, że jeśli Izraelici nie zaczną na nowo żyć prawem Dekalogu, wtedy ściągną na siebie nieszczęście. Izraelici zrozumieli, że nieszczęście niewoli ściągnęli na siebie sami, porzucając Boże prawo, które wskazywało im drogę do szczęśliwego życia. Za tę naukę zapłacili tęsknotą i łzami. Niezwykle obrazowo opowiada o tym Psalm 137.

Prezentacja

Przyczyny niewoli babilońskiej Tragedia narodu wybranego rozpoczęła się już po śmierci króla Salomona (931 r. p. Ch). Królestwo Izraela rozpadło się na dwie części: Północne (Izraelskie), które już w 721 r. zostało zniszczone i podbite przez Asyrię oraz Południowe (Judzkie), które przetrwało ponad 130 lat dłużej. Po śmierci króla Salomona naród wybrany popadał w wielkie zepsucie moralne. Oddawano cześć nie tylko Bogu Jahwe, ale także bożkom obcych państw: Baalowi i Asztarte – „Królowej nieba”, której nawet składano ofiary z ludzi.

Przyczyny niewoli babilońskiejW Królestwie Południowym reformę religijną i polityczną próbowali przeprowadzić król Jozjasz i prorok Jeremiasz. Kiedy upadała Asyria wycofująca się z Królestwa Północnego stać ich było nawet na zbrojne wystąpienie przeciwko wojskom egipskim. Miało to dać Izraelitom względny spokój i szansę na zjednoczenie królestwa. Na niewiele się jednak zdało. Od roku 604 król babiloński – Nabuchodonozor II, którego ambicją było podporządkowanie sobie całego Bliskiego Wschodu, zaczął oblegać Jerozolimę. Ostatecznie zniszczył on miasto, zbezcześcił świątynię, a najznamienitszych Izraelitów uprowadził w okolice Babilonu w roku 587.

Nawrócenie w niewoli Rozpoczął się czas niewoli, a dla Żydów czas fundamentalnej refleksji nad własną wiarą i historią. Na wygnaniu działali prorocy (Ezechiel, Daniel, Nahum) , którzy wzywali naród wybrany do nawrócenia i powrotu do Bożego prawa. Izraelici zaczęli tworzyć kanon Pisma Świętego umieszczając w nim: Pięcioksiąg, Księgi Jozuego, Sędziów, Samuela i Królewskie oraz wypowiedzi proroków. Zwracano szczególną uwagę na Bożą sprawiedliwość, budując przekonanie, że dosięga ona wszystkich, tak indywidualnie, jak i całych narodów. Naród wybrany zaczął rozumieć, że niewola babilońska jest konsekwencją odejścia od Prawa Bożego zawartego przede wszystkim w Dekalogu.

Powrót do ojczyzny Niewola babilońska, która w istocie była deportacją kilku tysięcy osób z elity żydowskiej, skończyła się w roku 538 przed Chr. Wolność ofiarował Żydom Cyrus II Wielki – król Persji, która podbiła Babilon i pozwoliła Izraelitom na powrót do ojczyzny. Czas wygnania w Babilonii był dla Narodu Wybranego czasem pokuty i oczyszczenia. Żydzi uświadomili sobie, że byli niewierni Bogu i nie słuchali ostrzeżeń proroków. Żałowali za swoje grzechy i na nowo uwierzyli Bogu oraz Jego zbawczej miłości.

Czasami nam także wydaje się, że wymagania, które stawiają nam rodzice, nauczyciele, ale także Pan Bóg są bardzo ciężkie i mamy trudności z ich przestrzeganiem. One jednak są dla naszego dobra.

Puzzle

931

931