Władze polskie
na uchodźstwie
Zagadnienia
5.Śmierć Sikorskiego
>
>
>
1.Powstanie polskiego rządu na emigracji
Daty
>
>
2. Stosunki polsko-sowieckie
Pojęcia
>
>
Postaci hist.
3.Armia Polska w ZSRS
>
>
Film
4.Sprawa katyńska
Internowanie: Najwyższe władze: prezydent, premier, rząd i Naczelny Wódz, opuściły kraj w nocy z 17 na 18 IX 1939 r., uprzednio uzyskawszy od rządu Rumunii prawo przejazdu przez jej terytorium do portu w Konstancy. Z Konstancy drogą morską władze RP miały być przetransportowane do Francji, aby kontynuować tam działalność polityczną i kierować dalszą walką z Niemcami u boku zachodnich aliantów, Władze Francji Podjęły więc w tajemnicy starania w Bukareszcie, których celem było doprowadzenie do internowania w Rumunii "niewygodnych" polskich polityków. 18 września prezydent Mościcki, marszałek Śmigły-Rydz i członkowie rządu zostali internowani i umieszczeni w różnych miejscowościach. Pozostający pod presją prezydent skorzystał z przysługującego mu na mocy Konstytucji z 1935 r. prawa i swoim następcą wyznaczył ambasadora RP w Rzymie gen. Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego. 26 września Francuzi oświadczyli, że tej nominacji nie uznają i nie będą współpracować z powołanym przez niego rządem. Mościcki, żeby nie komplikować i tak już trudnej sytuacji, ugiął się i na swego sukcesora wyznaczył przebywającego już we Francji byłego marszałka Senatu i szeroko znanego wśród Polonii prezesa Światowego Związku Polaków - Władysława Raczkiewicza. 30 września został on zaprzysiężony w Paryżu i jeszcze tego samego dnia na stanowisko premiera wyznaczył gen. Sikorskiego.
W skład rządu weszli jako Minister spraw zagranicznych został długoletni szef tego resortu - August Zaleski. Siedzibą polskich władz początkowo był Paryż, a od listopada Angers, gdzie Francuzi polskim budynkom rządowym przyznali status eksterytorialności. premier Sikorski został również Naczelnym Wodzem i obie te funkcje łączył aż do śmierci. Rząd gen. Sikorskiego 2 X 1939 r. uznały Stany Zjednoczone, a dwa dni później Wielka Brytania. Konsekwentnie opowiadał się on za prowadzeniem wojny aż do zwycięstwa. W kwestiach terytorialnych rząd RP na uchodźstwie opowiadał się za nienaruszalnością przedwojennej granicy wschodniej oraz z czasem postulował nabytki terytorialne na północy i zachodzie (Prusy Wschodnie, Gdańsk, Śląsk Opolski). Równocześnie w czasie "dziwnej wojny" organizowano polskie jednostki wojskowe we Francji, które wiosną 1940 r. liczyły ponad 80 tys. żołnierzy i w sposób aktywny wzięły udział w kampanii na Zachodzie. W czerwcu 1940 r., w obliczu klęski Francji władze RP na uchodźstwie przeniosły się do Londynu. Sikorski potwierdził wolę dalszej walki u boku Wielkiej Brytanii, podlegało mu blisko 30 tys. polskich żołnierzy i marynarzy. Żaden inny rząd na emigracji nie dysponował wówczas takimi siłami, a trudno też zapomnieć o konspiracji w okupowanym kraju.
- Po niemieckim ataku na ZSRR, w wyniku nacisków brytyjskiego premiera Winstona Churchilla doszło do nawiązania stosunków między ZSRR a rządem RP na uchodźstwie, choć od września 1939 r. nie było żadnych oficjalnych kontaktów polsko-radzieckich.
- 30 VII 1941 r. gen. Sikorski i radziecki ambasador w Londynie Iwan Majski podpisali układ o wspólnej walce przeciwko Niemcom.
Układ ze Związkiem Radzieckim
3. Armia Polska w ZSRS
14 sierpnia, podpisano w Moskwie polsko-radziecką umowę wojskową. Na czele Armii Polskiej w ZSRR, której wyposażenie miała zapewnić strona radziecka, stanął gen. Władysław Anders. Rozpoczęło się formowanie jednostek polskich, a jednym z najpoważniejszych problemów był brak kadry oficerskiej. Wedle opinii sztabu Naczelnego Wodza w ZSRR powinno przebywać co najmniej 15 tys. polskich oficerów. Polskie władze podjęły więc starania o wcielenie ich do armii Andersa. Rychło jednak okazało się, że tylko niewielka część odnalazła się w radzieckich więzieniach i po amnestionowaniu mogła stawić się do służby. Strona polska, nie przewidując tego, co się stało, zaczęła zabiegać u Sowietów o wyjaśnienie losu zaginionych oficerów, o których wiedziano, iż jesienią 1939 r. zostali osadzeni w trzech obozach: w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku.
4.Sprawa katyńska
Moskwa udzielała wykrętnych odpowiedzi. Raz tłumaczono, że przebywają oni pewnie w niedostępnych jesienią i zimą obozach na dalekiej północy i wiosną 1942 r. dołączą do tworzonej Armii; innym razem mówiono, iż pewnie uciekli do Chin, co było zupełnie nieprawdopodobne Kwestię podejmował również gen. Sikorski w czasie wizyty w ZSRR
Śmierć Sikorskiego
4 VII 1943 r. w do dziś nie do końca wyjaśnionych okolicznościach zginął w Gibraltarze, wracając z inspekcji oddziałów polskich na Bliskim Wschodzie premier i Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski. Choć nie ustrzegł się on różnych błędów i potknięć, a przez historyków bywa oceniany rozmaicie, trudno zaprzeczyć, iż Polska Walcząca poniosła niepowetowaną stratę. Ani w okupowanym kraju ani w polskim Londynie nie było polityka, który mógłby wypełnić powstałą próżnię. Postanowiono więc rozdzielić kierownictwo polityczne od wojskowego. Nowym Naczelnym Wodzem został gen. Kazimierz Sosnkowski, na czele rządu stanął zaś dotychczasowy wicepremier, ludowiec Stanisław Mikołajczyk. Podobnie jak jego poprzednik starał się on polską politykę ściśle koordynować z aliantami, szukając oparcia w Churchillu oraz prezydencie Stanów Zjednoczonych Franklinie Delano Roosevelcie.
postaci historyczne
Stanisław Mikołajczyk.
gen. Kazimierz Sosnkowski
Władysław Raczkiewicz
Śmierć Sikorskiego
Daty
01
04
03
02
układ Sikorski–Majski (30 VII 1941)
katastrofa gibraltarska (4 VII 1943)
zerwanie stosunków rządu emigracyjnego z ZSRS (25 IV 1943)
powstanie rządu emigracyjnego (IX 1939)
Notatka
kl. 8 Władze polskie na uchodźstwie
Monika Piosik
Created on November 11, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Audio tutorial
View
Pechakucha Presentation
View
Desktop Workspace
View
Decades Presentation
View
Psychology Presentation
View
Medical Dna Presentation
View
Geometric Project Presentation
Explore all templates
Transcript
Władze polskie
na uchodźstwie
Zagadnienia
5.Śmierć Sikorskiego
>
>
>
1.Powstanie polskiego rządu na emigracji
Daty
>
>
2. Stosunki polsko-sowieckie
Pojęcia
>
>
Postaci hist.
3.Armia Polska w ZSRS
>
>
Film
4.Sprawa katyńska
Internowanie: Najwyższe władze: prezydent, premier, rząd i Naczelny Wódz, opuściły kraj w nocy z 17 na 18 IX 1939 r., uprzednio uzyskawszy od rządu Rumunii prawo przejazdu przez jej terytorium do portu w Konstancy. Z Konstancy drogą morską władze RP miały być przetransportowane do Francji, aby kontynuować tam działalność polityczną i kierować dalszą walką z Niemcami u boku zachodnich aliantów, Władze Francji Podjęły więc w tajemnicy starania w Bukareszcie, których celem było doprowadzenie do internowania w Rumunii "niewygodnych" polskich polityków. 18 września prezydent Mościcki, marszałek Śmigły-Rydz i członkowie rządu zostali internowani i umieszczeni w różnych miejscowościach. Pozostający pod presją prezydent skorzystał z przysługującego mu na mocy Konstytucji z 1935 r. prawa i swoim następcą wyznaczył ambasadora RP w Rzymie gen. Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego. 26 września Francuzi oświadczyli, że tej nominacji nie uznają i nie będą współpracować z powołanym przez niego rządem. Mościcki, żeby nie komplikować i tak już trudnej sytuacji, ugiął się i na swego sukcesora wyznaczył przebywającego już we Francji byłego marszałka Senatu i szeroko znanego wśród Polonii prezesa Światowego Związku Polaków - Władysława Raczkiewicza. 30 września został on zaprzysiężony w Paryżu i jeszcze tego samego dnia na stanowisko premiera wyznaczył gen. Sikorskiego.
W skład rządu weszli jako Minister spraw zagranicznych został długoletni szef tego resortu - August Zaleski. Siedzibą polskich władz początkowo był Paryż, a od listopada Angers, gdzie Francuzi polskim budynkom rządowym przyznali status eksterytorialności. premier Sikorski został również Naczelnym Wodzem i obie te funkcje łączył aż do śmierci. Rząd gen. Sikorskiego 2 X 1939 r. uznały Stany Zjednoczone, a dwa dni później Wielka Brytania. Konsekwentnie opowiadał się on za prowadzeniem wojny aż do zwycięstwa. W kwestiach terytorialnych rząd RP na uchodźstwie opowiadał się za nienaruszalnością przedwojennej granicy wschodniej oraz z czasem postulował nabytki terytorialne na północy i zachodzie (Prusy Wschodnie, Gdańsk, Śląsk Opolski). Równocześnie w czasie "dziwnej wojny" organizowano polskie jednostki wojskowe we Francji, które wiosną 1940 r. liczyły ponad 80 tys. żołnierzy i w sposób aktywny wzięły udział w kampanii na Zachodzie. W czerwcu 1940 r., w obliczu klęski Francji władze RP na uchodźstwie przeniosły się do Londynu. Sikorski potwierdził wolę dalszej walki u boku Wielkiej Brytanii, podlegało mu blisko 30 tys. polskich żołnierzy i marynarzy. Żaden inny rząd na emigracji nie dysponował wówczas takimi siłami, a trudno też zapomnieć o konspiracji w okupowanym kraju.
Układ ze Związkiem Radzieckim
3. Armia Polska w ZSRS
14 sierpnia, podpisano w Moskwie polsko-radziecką umowę wojskową. Na czele Armii Polskiej w ZSRR, której wyposażenie miała zapewnić strona radziecka, stanął gen. Władysław Anders. Rozpoczęło się formowanie jednostek polskich, a jednym z najpoważniejszych problemów był brak kadry oficerskiej. Wedle opinii sztabu Naczelnego Wodza w ZSRR powinno przebywać co najmniej 15 tys. polskich oficerów. Polskie władze podjęły więc starania o wcielenie ich do armii Andersa. Rychło jednak okazało się, że tylko niewielka część odnalazła się w radzieckich więzieniach i po amnestionowaniu mogła stawić się do służby. Strona polska, nie przewidując tego, co się stało, zaczęła zabiegać u Sowietów o wyjaśnienie losu zaginionych oficerów, o których wiedziano, iż jesienią 1939 r. zostali osadzeni w trzech obozach: w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku.
4.Sprawa katyńska
Moskwa udzielała wykrętnych odpowiedzi. Raz tłumaczono, że przebywają oni pewnie w niedostępnych jesienią i zimą obozach na dalekiej północy i wiosną 1942 r. dołączą do tworzonej Armii; innym razem mówiono, iż pewnie uciekli do Chin, co było zupełnie nieprawdopodobne Kwestię podejmował również gen. Sikorski w czasie wizyty w ZSRR
Śmierć Sikorskiego
4 VII 1943 r. w do dziś nie do końca wyjaśnionych okolicznościach zginął w Gibraltarze, wracając z inspekcji oddziałów polskich na Bliskim Wschodzie premier i Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski. Choć nie ustrzegł się on różnych błędów i potknięć, a przez historyków bywa oceniany rozmaicie, trudno zaprzeczyć, iż Polska Walcząca poniosła niepowetowaną stratę. Ani w okupowanym kraju ani w polskim Londynie nie było polityka, który mógłby wypełnić powstałą próżnię. Postanowiono więc rozdzielić kierownictwo polityczne od wojskowego. Nowym Naczelnym Wodzem został gen. Kazimierz Sosnkowski, na czele rządu stanął zaś dotychczasowy wicepremier, ludowiec Stanisław Mikołajczyk. Podobnie jak jego poprzednik starał się on polską politykę ściśle koordynować z aliantami, szukając oparcia w Churchillu oraz prezydencie Stanów Zjednoczonych Franklinie Delano Roosevelcie.
postaci historyczne
Stanisław Mikołajczyk.
gen. Kazimierz Sosnkowski
Władysław Raczkiewicz
Śmierć Sikorskiego
Daty
01
04
03
02
układ Sikorski–Majski (30 VII 1941)
katastrofa gibraltarska (4 VII 1943)
zerwanie stosunków rządu emigracyjnego z ZSRS (25 IV 1943)
powstanie rządu emigracyjnego (IX 1939)
Notatka