Historia Kościoła 2

Historia Kościoła

cz. 2. Prześladowania pierwszych chrześcijan

Pierwsze wieki chrześcijaństwa to czas głoszenia Ewangelii w coraz dalszych zakątkach Cesarstwa Rzymskiego.

Na skutek głoszonej Ewangelii powstają nowe wspólnoty chrześcijańskie. Jest to czas kształtowania się doktryny chrześcijańskiej i obrzędów liturgicznych. Od trzeciego wieku pojawiają się eremici i pustelnicy. Jest to też czas wielu męczenników, którzy oddali swoje życie podczas prześladowań Kościoła.

Prześladowania pierwszych chrześcijan

Wokół prześladowań pierwszych chrześcijan narosło wiele mitów. To dlatego, że skupiając się na kulcie świętych męczenników autorzy ich historii zwykle spisywali to, co najpierw było przekazem ustnym. Podczas przekazu ustnego często dochodzi do "ubarwienia" i przesady. Dzisiaj historycy analizują przeszłość, tak aby odkryć rzeczywistą skalę prześladowań. W ten sposób wyłania się nam obraz czasu względnego spokoju i kilku faz intensywnych prześladowań. Posłuchaj filmu:

Prześladowania ze strony Żydowskich Przywódców

Czasy apostolskie

W roku 41 Herod Agryppa I aby zdobyć sympatię Żydów nasilił prześladowania chrześcijan. W czasie jego rządów apostołowie uciekli z Jerozolimy. Po jego śmierci nastał czas spokoju lecz w 62 roku, arcykapłanem został Annasz, postawił przed sądem i skazał na śmierć Jakuba Większego - lidera Kościoła Jerozolimskiego. W tym czasie apostoł Paweł był kilkakrotnie więziony, kamienowany i ostatecznie odesłany na sąd do Rzymu. Apostoł Piotr oraz inni pierwsi chrześcijanie byli także więzieni, bici i prześladowani. Szacuje się, że z rąk Żydów w zginęło ok. 2 tys. pierwszych chrześcijan. Spośród dwunastu apostołów (z wyłączeniem Judasza) jedynie Jan Ewangelista zmarł śmiercią naturalną na wygnaniu, pozostali zginęli śmiercią męczeńską.

Prześladowania za czasów Nerona

Pierwsza fala intensywnych prześladowań chrześcijan ze strony Cesarstwa Rzymskiego miała miejsce za panowania cesarza Nerona. Wyłapywani w całym Rzymie wyznawcy Chrystusa byli rzucani na pożarcie lwom na arenie cyrku Nerona, który znajdował się tuż obok miejsca, gdzie wznosi się dzisiaj bazylika św. Piotra. Piotr – pierwszy biskup Rzymu – pojmany razem z innymi kończy życie ok. 67 r. na arenie cyrku Nerona. Druga fala prześladowań nastąpiła za cesarza Domicjana (81-96 n.e.). Świadectwem tej epoki jest Apokalipsa św. Jana, która w sposób wstrząsający oddaje grozę tamtych chwil oraz trwogę świata chrześcijańskiego przed zagładą. Mniej represyjne były działania cesarza Trajana, który karał przede wszystkim każdą próbę propagowania nowej wiary, ale jednocześnie wprowadził zasadę, że w przypadku donosów na chrześcijan, rozpatrywano jedynie podpisane, natomiast anonimowe – ignorowano. To wtedy stracił życie papież Klemens, późniejszy święty, który nie zgodził się składać ofiary bogom.

(64-68 n.e.)

Marek Aureliusz Decjusz

Po raz kolejny chrześcijan poddano prześladowaniom w czasach panowania cesarza Marka Aureliusza (lata 161–180), władcy wybitnego, pragnącego reformy państwa, ale obawiającego się chrześcijaństwa jako siły, która rozsadzi imperium od wewnątrz. Nakazywał przestrzeganie obowiązku palenia kadzidełka w intencji geniuszu cesarza, nie dlatego iż wierzył, że jest bogiem. Uważał jednak kult oficjalnej religii państwowej za czynnik niezbędny, sklejający wielonarodowe i wieloreligijne imperium.

Cesarz Decjusz w połowie III wieku wydał edykt zmuszający do publicznego oddawania czci rzymskim bogom pod nadzorem komisarzy. Odmowa była karana więzieniem, torturami bądź śmiercią. Chrześcijanie chcący uniknąć prześladowań uciekali do mniejszych miejscowości, tam karani byli zasadniczo tylko ci, którzy publicznie ujawniali się jako chrześcijanie.

Prześladowania Dioklecjana

23 lutego 303 r. w Nikomedii opublikowany został pierwszy z czterech kolejnych edyktów Dioklecjana, będących próbą całkowitej likwidacji chrześcijaństwa. Nowe prawo wyjmowało chrześcijan spod prawa, wymagało od nich oddania świętych ksiąg, naczyń liturgicznych. Nakazywało także zburzenie ich świątyń oraz aresztowanie „przełożonych Kościoła”. Dla współczesnych był to szok, gdyż wcześniejsze lata jego panowania nie zapowiadały takich represji.

Zakończenie

Po tak bolesnych prześladowaniach ze strony cesarza Dioklecjana Kościół doczekał się w 313 r. praw równych innym religiom w cesarstwie. Cesarz Konstantyn wydał Edykt Mediolański

Okazało się, że Konstantyn dokonał historycznego zwrotu w polityce Rzymu. Edykt mediolański nie uprzywilejowywał chrześcijan, lecz zrównywał ich w prawie z innymi, obecnymi wówczas w imperium kultami i religiami.

Źródło części tekstów pisanych: https://www.gosc.pl/doc/1600194.Krwawa-droga-do-wolnosci