Ziele na kraterze

Ziele na kraterze opowieścią o ...

start

Melchior Wańkowicz

Kim był jeden z najbardziej znanych reportażystów w polskiej literaturze międzywojnia i okresu powojennego? Aby dowiedzieć się więcej, klikaj w poniższe ikonki.

Ziele na kraterze ukazało się po raz pierwszy w Nowym Jorku w 1951 r. Pisane „po i przed wybuchem kraterów”, w obliczu całkowitego załamania się dotychczasowych form życia i tragicznej śmierci córki w Powstaniu Warszawskim, jest próbą rekonstrukcji, ocalenia przeszłości — i kładką wysuniętą w przyszłość, ku nowym nieśmiałym jeszcze pędom następnego ziela na następnym dziejowym kraterze. Jest poza tym książką o rodzinie, która była szkołą obywatelstwa, świadomości społecznej i patriotycznej, ale także wspólnym, radosnym, barwnym uczestnictwem w życiu. A także książką o Polsce — z ducha tradycji, klimatu, obyczaju. Autor tak oto wyraża cel i sens tego swoistego „curriculum vitae”, zamkniętego w 40 fascynujących rozdziałach: „Chciałbym, (...) aby czytający przez moje dzieje ujrzeli dzieje swych domów i rodzin, i żeby wspomnienie tym wywołane rozdarło na chwilę nieznośny osad życia”.

Gdzie, kiedy, kto - świat przedstawiony

List, który nigdy nie został przeczytany!

Język powieści

Już wiecie, że "Ziele na kraterze" mówi o losach Melchiora Wańkowicza i jego najbliższego otoczenia. Ma więc cechy powieści autobiograficznej. Uwaga na pułapkę! Nie dajcie się zmylić. Nie jest to równoznaczne z tym, że wszystko, co zostało opisane jest zgodne z faktami. Niektóre fargmenty zostały przeinaczone, dostosowane do całości fabuły. Nie można tej książki traktować więc jako źródła historycznego, raczej pewną wizję samego Melchiora Wańkowicza.

Znaczenie tytułu

Tytuł "Ziele na kraterze" zbudowany jest na zasadzie kontrastu, czyli zestawienia dwóch pojęć o zupełnie odmiennym znaczeniu bądź budzących odległe skojarzenia.

Do przeczytania kolejnym razem!