Reportaż
Title here
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut aliquip ex ea commodo consequat.Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper
Lorem ipsum dolor sit amet consectetur
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna.
Lorem ipsum dolor sit
Lorem ipsum dolor sit amet consectetur
Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut
Diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna.
Reportaż - definicja
Gatunek publicystyczno-literacki, przedstawia rzeczywiste zdarzenie i towarzyszące mu okoliczności. Autor reportażu opowiada o zdarzeniach, których był świadkiem lub których przebieg zna z relacji świadków, dokumentów lub innych źródeł. Jako cechy tego gatunku wymienia się zarówno cechy charakterystyczne dla fikcji (literackości) jak i prasowości (dokumentarności).
O dokumentarności świadczy
O literackości świadczy
*istnienie narratora – autora reportażu, *dramaturgię i środki właściwe prozie artystycznej, *indywidualizację języka bohaterów, *plastyczność opisów, *dążenie do puenty, *selekcję faktów i *dopuszczalność czystej fikcji. Bohaterowie, zwłaszcza dłuższych reportaży, mogą być połączeniem przeżyć i doświadczeń kilku osób, przy czym prototypy te są autentyczne.
* autentyzm wydarzeń, postaci, języka, * ułożenie faktów na zasadzie tzw. związków zdarzeniowych, * dokładność, sprawdzalność nazw, dat, liczb itp., *prawda logiczna sądów, * relacja bezpośrednia, *badanie faktów.
Reportaż
Reportaż to gatunek intuicyjny, w którym zaznacza się indywidualność autora. Wplecione w tekst autentyczne wypowiedzi zachowują swoisty styl.
obrazowo opisuje ważne problemy i wydarzenia, których autor był świadkiem, uczestnikiem lub powiernikiem historii tych zdarzeń. Odpowiada na pytania: kto?, gdzie?, kiedy?, jak? i dlaczego?. Zdarzenia pozostają w związku przyczynowo – skutkowym, nie muszą być ułożone chronologicznie. Fabuła jest prosta, zwarta i przejrzysta. Styl jest komunikatywny, uwzględnia interakcje pomiędzy nadawcą i odbiorcą.
Typy reportażu ze względu na sposób i miejsce publikacji
reportaż pisany
literacki
reportaż radiowy
publicysty-czny
reportaż filmowy
foto-reportaż
przewaga elementów obrazowania literackiego, użycie odpowiednich, niebanalnych form językowych
zamieszczany w prasie (dzienniki, czasopisma, magazyny, dodatki do prasy codziennej) lub publikowany w formie książki autorskiej, w antologiach lub seriach reportażowych
gatunek filmu dokumentalnego, obiektywny, odtwarzający rzeczywistość, cechą charakterystyczną jest brak komentarza;
co najmniej trzy fotografie, wskazujące kolejno na czas zdarzenia, miejsce akcji oraz komentujące daną sytuację; brak opisu słownego.
nagrywany na nośniku dźwięku i emitowany przez rozgłośnię radiową;
przewaga elementów sprawozdawczych, zawarcie komentarza;
Temat na reportaż
Pomysł rodzi się na wiele sposobów, zarówno po długich przemyśleniach, jak i spontanicznie. Nie ma więc w tej dziedzinie reguł. Ważną natomiast cechą jest aktualność tematu, jego znaczenie, uzasadnienie jego podjęcia. Reporter opisuje coś, co chce przybliżyć, unaocznić, pokazać. Coś, co go nurtuje lub co stanowi problem, np. społeczny czy polityczny.
może być narzucony przez redakcję, w której reporter pracuje, lub może być jego własnym pomysłem.
Przedstawianie zdarzeń
Reportaż taki pisany jest z punktu widzenia autora. Jest w nim zawarte to, co on zauważy, co jemu wydaje się najważniejsze i warte opisania. Dlatego reporter nie przedstawia jedynie faktów, które się wydarzyły, ale opisuje to, co widzi i słyszy.
Zdarzenia przedstawiane są szczegółowo, czasem umieszczane są w nich wypowiedzi postaci czy opisy. Często, aby oddać atmosferę wydarzenia, reporter używa różnych środków stylistycznych, takich jak onomatopeja, animizacja, przenośnia czy porównanie44. Może także snuć własne refleksje, opisywać historie. To wszystko prowadzić ma do wzrostu napięcia akcji, czyli tzw. dramaturgii reportażowej.
Przedstawianie zdarzeń
Reportaż taki pisany jest z punktu widzenia autora. Jest w nim zawarte to, co on zauważy, co jemu wydaje się najważniejsze i warte opisania. Dlatego reporter nie przedstawia jedynie faktów, które się wydarzyły, ale opisuje to, co widzi i słyszy.
Zdarzenia przedstawiane są szczegółowo, czasem umieszczane są w nich wypowiedzi postaci czy opisy. Często, aby oddać atmosferę wydarzenia, reporter używa różnych środków stylistycznych, takich jak onomatopeja, animizacja, przenośnia czy porównanie44. Może także snuć własne refleksje, opisywać historie. To wszystko prowadzić ma do wzrostu napięcia akcji, czyli tzw. dramaturgii reportażowej.
Metody pozyskiwania informacji
Szczególnym sposobem zdobywania informacji jest swoisty rodzaj obserwacji, zwany w socjologii „obserwacją uczestniczącą”. Może być ona prowadzona z ukryciem lub też bez ukrywania tożsamości dziennikarza.
Metody pozyskiwania informacji
Często reporterzy stosują tzw. prowokację dziennikarską. Polega ona na udawaniu kogoś innego w celu zdobycia materiału. I tak dziennikarze dają się np. zamknąć w zakładzie dla umysłowo chorych lub w więzieniu, aby opisać panujące tam realia. Przebierają się m.in. za konduktorów PKP, śmieciarzy, niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich, żebraków czy dozorców, wchodzą w różne środowiska, np. hippisów, sekt, organizacji. Obserwują świat z danego punktu widzenia, od kuchni, w miejscu, w którym traktowani są jak ktoś inny niż dziennikarz. Przykładem może być dziennikarz „Gazety Wyborczej”, który w przebraniu żebraka sprawdzał, ile może zarobić dziennie lub reporterka „Teleekspresu”, która jeździła na wózku inwalidzkim, aby wczuć się w sytuację ludzi niepełnosprawnych.
Konstrukcja reportażu
Budując charakterystyczne dla reportażu napięcie, aby oddać atmosferę sytuacji oraz wzbudzić w odbiorcy emocje, reporter nie posługuje się zasadą właściwą informacji. Nie obowiązują tutaj żadne reguły, kompozycja zależy od autora. Reportaż może więc zacząć się od opisu, cytatu, anegdoty, pytania czy tła historycznego. Może też zaczynać się od końca, mieszać czas przeszły z przyszłym czy monolog bohatera z narracją. Na początku musi więc pojawić się jakiś element przykuwający uwagę, pierwsza kartka ma służyć rozbudzeniu zainteresowania w czytelniku. W dalszej części reportażu należy pielęgnować to zainteresowanie aż do eleganckiego zakończenia. Ostatnie zdanie tekstu powinno być niebanalne, zapadać w świadomość, pozostawiając w świadomości wyjątkowe uczucie.
Język reportażu
Pisz tak, jak mówisz, ale poprawnie językowo.Jak mówi reportażysta Maciej Siembieda: „Reportaż przyjmie przymiotnik i przysłówek, ucieszy się z metafory, zaakceptuje grę słów i barwny, soczysty język”
Reportaż WDZ VIII
ecz
Created on November 2, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Audio tutorial
View
Pechakucha Presentation
View
Desktop Workspace
View
Decades Presentation
View
Psychology Presentation
View
Medical Dna Presentation
View
Geometric Project Presentation
Explore all templates
Transcript
Reportaż
Title here
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut aliquip ex ea commodo consequat.Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper
Lorem ipsum dolor sit amet consectetur
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna.
Lorem ipsum dolor sit
Lorem ipsum dolor sit amet consectetur
Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut
Diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna.
Reportaż - definicja
Gatunek publicystyczno-literacki, przedstawia rzeczywiste zdarzenie i towarzyszące mu okoliczności. Autor reportażu opowiada o zdarzeniach, których był świadkiem lub których przebieg zna z relacji świadków, dokumentów lub innych źródeł. Jako cechy tego gatunku wymienia się zarówno cechy charakterystyczne dla fikcji (literackości) jak i prasowości (dokumentarności).
O dokumentarności świadczy
O literackości świadczy
*istnienie narratora – autora reportażu, *dramaturgię i środki właściwe prozie artystycznej, *indywidualizację języka bohaterów, *plastyczność opisów, *dążenie do puenty, *selekcję faktów i *dopuszczalność czystej fikcji. Bohaterowie, zwłaszcza dłuższych reportaży, mogą być połączeniem przeżyć i doświadczeń kilku osób, przy czym prototypy te są autentyczne.
* autentyzm wydarzeń, postaci, języka, * ułożenie faktów na zasadzie tzw. związków zdarzeniowych, * dokładność, sprawdzalność nazw, dat, liczb itp., *prawda logiczna sądów, * relacja bezpośrednia, *badanie faktów.
Reportaż
Reportaż to gatunek intuicyjny, w którym zaznacza się indywidualność autora. Wplecione w tekst autentyczne wypowiedzi zachowują swoisty styl.
obrazowo opisuje ważne problemy i wydarzenia, których autor był świadkiem, uczestnikiem lub powiernikiem historii tych zdarzeń. Odpowiada na pytania: kto?, gdzie?, kiedy?, jak? i dlaczego?. Zdarzenia pozostają w związku przyczynowo – skutkowym, nie muszą być ułożone chronologicznie. Fabuła jest prosta, zwarta i przejrzysta. Styl jest komunikatywny, uwzględnia interakcje pomiędzy nadawcą i odbiorcą.
Typy reportażu ze względu na sposób i miejsce publikacji
reportaż pisany
literacki
reportaż radiowy
publicysty-czny
reportaż filmowy
foto-reportaż
przewaga elementów obrazowania literackiego, użycie odpowiednich, niebanalnych form językowych
zamieszczany w prasie (dzienniki, czasopisma, magazyny, dodatki do prasy codziennej) lub publikowany w formie książki autorskiej, w antologiach lub seriach reportażowych
gatunek filmu dokumentalnego, obiektywny, odtwarzający rzeczywistość, cechą charakterystyczną jest brak komentarza;
co najmniej trzy fotografie, wskazujące kolejno na czas zdarzenia, miejsce akcji oraz komentujące daną sytuację; brak opisu słownego.
nagrywany na nośniku dźwięku i emitowany przez rozgłośnię radiową;
przewaga elementów sprawozdawczych, zawarcie komentarza;
Temat na reportaż
Pomysł rodzi się na wiele sposobów, zarówno po długich przemyśleniach, jak i spontanicznie. Nie ma więc w tej dziedzinie reguł. Ważną natomiast cechą jest aktualność tematu, jego znaczenie, uzasadnienie jego podjęcia. Reporter opisuje coś, co chce przybliżyć, unaocznić, pokazać. Coś, co go nurtuje lub co stanowi problem, np. społeczny czy polityczny.
może być narzucony przez redakcję, w której reporter pracuje, lub może być jego własnym pomysłem.
Przedstawianie zdarzeń
Reportaż taki pisany jest z punktu widzenia autora. Jest w nim zawarte to, co on zauważy, co jemu wydaje się najważniejsze i warte opisania. Dlatego reporter nie przedstawia jedynie faktów, które się wydarzyły, ale opisuje to, co widzi i słyszy.
Zdarzenia przedstawiane są szczegółowo, czasem umieszczane są w nich wypowiedzi postaci czy opisy. Często, aby oddać atmosferę wydarzenia, reporter używa różnych środków stylistycznych, takich jak onomatopeja, animizacja, przenośnia czy porównanie44. Może także snuć własne refleksje, opisywać historie. To wszystko prowadzić ma do wzrostu napięcia akcji, czyli tzw. dramaturgii reportażowej.
Przedstawianie zdarzeń
Reportaż taki pisany jest z punktu widzenia autora. Jest w nim zawarte to, co on zauważy, co jemu wydaje się najważniejsze i warte opisania. Dlatego reporter nie przedstawia jedynie faktów, które się wydarzyły, ale opisuje to, co widzi i słyszy.
Zdarzenia przedstawiane są szczegółowo, czasem umieszczane są w nich wypowiedzi postaci czy opisy. Często, aby oddać atmosferę wydarzenia, reporter używa różnych środków stylistycznych, takich jak onomatopeja, animizacja, przenośnia czy porównanie44. Może także snuć własne refleksje, opisywać historie. To wszystko prowadzić ma do wzrostu napięcia akcji, czyli tzw. dramaturgii reportażowej.
Metody pozyskiwania informacji
Szczególnym sposobem zdobywania informacji jest swoisty rodzaj obserwacji, zwany w socjologii „obserwacją uczestniczącą”. Może być ona prowadzona z ukryciem lub też bez ukrywania tożsamości dziennikarza.
Metody pozyskiwania informacji
Często reporterzy stosują tzw. prowokację dziennikarską. Polega ona na udawaniu kogoś innego w celu zdobycia materiału. I tak dziennikarze dają się np. zamknąć w zakładzie dla umysłowo chorych lub w więzieniu, aby opisać panujące tam realia. Przebierają się m.in. za konduktorów PKP, śmieciarzy, niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich, żebraków czy dozorców, wchodzą w różne środowiska, np. hippisów, sekt, organizacji. Obserwują świat z danego punktu widzenia, od kuchni, w miejscu, w którym traktowani są jak ktoś inny niż dziennikarz. Przykładem może być dziennikarz „Gazety Wyborczej”, który w przebraniu żebraka sprawdzał, ile może zarobić dziennie lub reporterka „Teleekspresu”, która jeździła na wózku inwalidzkim, aby wczuć się w sytuację ludzi niepełnosprawnych.
Konstrukcja reportażu
Budując charakterystyczne dla reportażu napięcie, aby oddać atmosferę sytuacji oraz wzbudzić w odbiorcy emocje, reporter nie posługuje się zasadą właściwą informacji. Nie obowiązują tutaj żadne reguły, kompozycja zależy od autora. Reportaż może więc zacząć się od opisu, cytatu, anegdoty, pytania czy tła historycznego. Może też zaczynać się od końca, mieszać czas przeszły z przyszłym czy monolog bohatera z narracją. Na początku musi więc pojawić się jakiś element przykuwający uwagę, pierwsza kartka ma służyć rozbudzeniu zainteresowania w czytelniku. W dalszej części reportażu należy pielęgnować to zainteresowanie aż do eleganckiego zakończenia. Ostatnie zdanie tekstu powinno być niebanalne, zapadać w świadomość, pozostawiając w świadomości wyjątkowe uczucie.
Język reportażu
Pisz tak, jak mówisz, ale poprawnie językowo.Jak mówi reportażysta Maciej Siembieda: „Reportaż przyjmie przymiotnik i przysłówek, ucieszy się z metafory, zaakceptuje grę słów i barwny, soczysty język”