Chrześcijaństwo religią panującą
Klasa 6
Dzień dobry, przed nami temat przedstawiający rozwój chrześcijaństwa w Cesarstwie Rzymskim.
Cesarz
Wszyscy mieszkańcy Cesarstwa Rzymskiego czcili cesarza jako Boga. Tylko Żydzi byli zwolnieni z tego obowiązku. Kult cesarza jednoczył cały naród pod względem religijnym i państwowym. We wszystkich miastach rzymskich stały pomniki cesarza i świątynie mu poświęcone.
Chrześcijanie odróżniali się sposobem życia od pogan. Źaden chrześcijanin podczas uroczystości poświęconych cesarzowi nie udawał się do cyrku czy teatru. Rzymianie twierdzili, że chrześcijanie odmawiają sobie rozrywek, o co jednak naprawdę chodziło, wiedziało niewielu. Chrześcijanie gromadzili się w domach i tworzyli społeczność. Można było na nich polegać, nie kłamali, nie kradli, dotrzymywali obietnic, opłacali uczciwie pracownika, pomagali biednym.
Przeczytaj rozmowę Winicjusza z Petroniuszem, która znajduje się w podręczniku na stronie 113 i 114.
Rozmowa ta ukazuje różne opinie na temat chrześcijan. Przyporządkuj pozytywne i negatywne opinie o chrześcijanach na następnej stronie prezentacji i uzupełnij tabelki na stronie 115 w podręczniku.
Negatywne opinie
Pozytywne opinie
Nie składają ofiaty cesarzowi
Są porządnymi obywatelami
Modlą się za cesarza
Wszystko ustalają jedynie między sobą
Piją ludzką krew.
Są uczciwi, dotrzymują słowa
Troszczą się o starszych
Chrześcijanie są państwem dla siebie samych
Troszczą się o siebie nawzajem
Chrześcijanie w założonych przez Pawła zborach spotykali się każdego dnia w czyimś domu. Każdy przynosił do jedzenia tyle, ile mógł. Wszyscy otrzymywali na znak wspólnoty posiłek, podczas którego wspominali śmierć Jezusa. Witali się pocałunkiem. Wspólnie śpiewali, czytali Pisma. Niejednokrotnie na takie spotkania przybywano z narażeniem życia, bo był to czas prześladowań.
W 64 r. n.e cesarz Neron oskarżył chrześcijan o podpalenie Rzymu.
Info
Prześladowania
Pierwsze wielkie prześladowania miały miejsce za czasów cesarza Nerona, który w 64 r. spalił Rzym, a winą za podpalenie obarczył chrześcijan. Wielu chrześciijan zostało rozerwanych przez zwierzęta, ukrzyżowanych czy spalonych.
64 r. n.e Neron
Chrześcijański teolog Tertulian mówił, że jeśli Nil był zbyt suchy, jeśli następowało trzęsienie ziemi, czy klęska głodu, za każdym razem wołano - Chrześcijanie na pożarcie lwom!
200 r. n.e
Podczas panowania Decjusza obywatele mieli udowadniać wierność bogom. Rzymianie obawiali się kary i zemsty bogów, więc składali wiele ofiar. Kto tego nie czynił, miał być prześladowany, czy nawet uśmiercony. Kiedy wydano edykt, wszyscy byli wstrząśnięci. Wielu chrześcijan z lęku przed cierpieniem składało ofiary. Byli tacy, którzy zaprzeczali, że są chrześcijanami. Wielu jednak składało swoim życiem świadectwo o Zmartwychwstałym
Decjusz
Za czasów Dioklecjana nastąpiła odnowa kultu cesarza. Chrześcijanie utracili prawo do ochrony, zniszczono budynki kościelne, pisma kościelne spalono, nabożeństwa zostały zakazane. Duchowni byli aresztowani i zmuszani do składania ofiary, byli mordowani lub zsyłani na przymusowe roboty.
Dioklecjan 284-305
Galeriusz 311 r. n.e
Dopiero w 311 roku, za panowania cesarza Galeriusza, chrześcijanom na nowo umożliwiono odprawianie nabożeństw.
Istniały jednak regiony, gdzie prześladowań nie było. Przez 300 lat dla chrześcijan posłuszeństwo znaczyło więcej niż posłuszeństwo cesarzowi. Były okresy prześladowań i okresy spokoju.
Mimo prób zlikwidowania chrześcijan, stale ich przybywało.. Na początku czwartego stulecia co dziesiąty mieszkaniec Cesarstwa Rzymskiego był chrześcijaninem.
Chrześcijaństwo religią panującą
Cesarz Konstantyn Wielki związał się z chrześcijaństwem. To za jego rządów w 313 r. Kościół męczenników stał się kościołem cesarstwa. Rozpoczął się zupełnie nowy etap w dziejach chrześcijaństwa.
Konstantyn Wielki 313 r. n.e
Chrześcijanie odzyskiwali utracone dobra. Cesarz Konstantyn starał się by Kościół stanowił pomoc i wsparcie w rządach.
Cesarz nie poprzestał na przywróceniu wolności religijnej chrześcijanom. W 346 r. wydał edykt nakazujący zamknięcie świątyń pogańskich i zakaz składania ofiar pod grożbą kary. Chrześcijaństwo stało się religią panującą.
392 r. n.e .
392 r. n.e .
Chrześcijaństwo religią panującą
Dla utrwalenia wiadomości rozwiąz krzyżówkę.
Dziękuję
To wszystko na dziś. Zakończmy modlitwą. Do zobaczenia.
Info
PRAWA AUTORSKIE
Lekcja ze strony:religiaewangelicka.plLekcję opracowała: Anna Iskrzycka, Elżbieta Walukiewicz,
Info
Info
Klasa 6 - Chrześcijaństwo religią panującą
Elżbieta Walukiewicz
Created on October 27, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Vaporwave presentation
View
Animated Sketch Presentation
View
Memories Presentation
View
Pechakucha Presentation
View
Decades Presentation
View
Color and Shapes Presentation
View
Historical Presentation
Explore all templates
Transcript
Chrześcijaństwo religią panującą
Klasa 6
Dzień dobry, przed nami temat przedstawiający rozwój chrześcijaństwa w Cesarstwie Rzymskim.
Cesarz
Wszyscy mieszkańcy Cesarstwa Rzymskiego czcili cesarza jako Boga. Tylko Żydzi byli zwolnieni z tego obowiązku. Kult cesarza jednoczył cały naród pod względem religijnym i państwowym. We wszystkich miastach rzymskich stały pomniki cesarza i świątynie mu poświęcone.
Chrześcijanie odróżniali się sposobem życia od pogan. Źaden chrześcijanin podczas uroczystości poświęconych cesarzowi nie udawał się do cyrku czy teatru. Rzymianie twierdzili, że chrześcijanie odmawiają sobie rozrywek, o co jednak naprawdę chodziło, wiedziało niewielu. Chrześcijanie gromadzili się w domach i tworzyli społeczność. Można było na nich polegać, nie kłamali, nie kradli, dotrzymywali obietnic, opłacali uczciwie pracownika, pomagali biednym.
Przeczytaj rozmowę Winicjusza z Petroniuszem, która znajduje się w podręczniku na stronie 113 i 114.
Rozmowa ta ukazuje różne opinie na temat chrześcijan. Przyporządkuj pozytywne i negatywne opinie o chrześcijanach na następnej stronie prezentacji i uzupełnij tabelki na stronie 115 w podręczniku.
Negatywne opinie
Pozytywne opinie
Nie składają ofiaty cesarzowi
Są porządnymi obywatelami
Modlą się za cesarza
Wszystko ustalają jedynie między sobą
Piją ludzką krew.
Są uczciwi, dotrzymują słowa
Troszczą się o starszych
Chrześcijanie są państwem dla siebie samych
Troszczą się o siebie nawzajem
Chrześcijanie w założonych przez Pawła zborach spotykali się każdego dnia w czyimś domu. Każdy przynosił do jedzenia tyle, ile mógł. Wszyscy otrzymywali na znak wspólnoty posiłek, podczas którego wspominali śmierć Jezusa. Witali się pocałunkiem. Wspólnie śpiewali, czytali Pisma. Niejednokrotnie na takie spotkania przybywano z narażeniem życia, bo był to czas prześladowań.
W 64 r. n.e cesarz Neron oskarżył chrześcijan o podpalenie Rzymu.
Info
Prześladowania
Pierwsze wielkie prześladowania miały miejsce za czasów cesarza Nerona, który w 64 r. spalił Rzym, a winą za podpalenie obarczył chrześcijan. Wielu chrześciijan zostało rozerwanych przez zwierzęta, ukrzyżowanych czy spalonych.
64 r. n.e Neron
Chrześcijański teolog Tertulian mówił, że jeśli Nil był zbyt suchy, jeśli następowało trzęsienie ziemi, czy klęska głodu, za każdym razem wołano - Chrześcijanie na pożarcie lwom!
200 r. n.e
Podczas panowania Decjusza obywatele mieli udowadniać wierność bogom. Rzymianie obawiali się kary i zemsty bogów, więc składali wiele ofiar. Kto tego nie czynił, miał być prześladowany, czy nawet uśmiercony. Kiedy wydano edykt, wszyscy byli wstrząśnięci. Wielu chrześcijan z lęku przed cierpieniem składało ofiary. Byli tacy, którzy zaprzeczali, że są chrześcijanami. Wielu jednak składało swoim życiem świadectwo o Zmartwychwstałym
Decjusz
Za czasów Dioklecjana nastąpiła odnowa kultu cesarza. Chrześcijanie utracili prawo do ochrony, zniszczono budynki kościelne, pisma kościelne spalono, nabożeństwa zostały zakazane. Duchowni byli aresztowani i zmuszani do składania ofiary, byli mordowani lub zsyłani na przymusowe roboty.
Dioklecjan 284-305
Galeriusz 311 r. n.e
Dopiero w 311 roku, za panowania cesarza Galeriusza, chrześcijanom na nowo umożliwiono odprawianie nabożeństw.
Istniały jednak regiony, gdzie prześladowań nie było. Przez 300 lat dla chrześcijan posłuszeństwo znaczyło więcej niż posłuszeństwo cesarzowi. Były okresy prześladowań i okresy spokoju.
Mimo prób zlikwidowania chrześcijan, stale ich przybywało.. Na początku czwartego stulecia co dziesiąty mieszkaniec Cesarstwa Rzymskiego był chrześcijaninem.
Chrześcijaństwo religią panującą
Cesarz Konstantyn Wielki związał się z chrześcijaństwem. To za jego rządów w 313 r. Kościół męczenników stał się kościołem cesarstwa. Rozpoczął się zupełnie nowy etap w dziejach chrześcijaństwa.
Konstantyn Wielki 313 r. n.e
Chrześcijanie odzyskiwali utracone dobra. Cesarz Konstantyn starał się by Kościół stanowił pomoc i wsparcie w rządach.
Cesarz nie poprzestał na przywróceniu wolności religijnej chrześcijanom. W 346 r. wydał edykt nakazujący zamknięcie świątyń pogańskich i zakaz składania ofiar pod grożbą kary. Chrześcijaństwo stało się religią panującą.
392 r. n.e .
392 r. n.e .
Chrześcijaństwo religią panującą
Dla utrwalenia wiadomości rozwiąz krzyżówkę.
Dziękuję
To wszystko na dziś. Zakończmy modlitwą. Do zobaczenia.
Info
PRAWA AUTORSKIE
Lekcja ze strony:religiaewangelicka.plLekcję opracowała: Anna Iskrzycka, Elżbieta Walukiewicz,
Info
Info