Dziady IV - ćwiczenia

Dziady cz. IV

Analiza i interpretacja

START

Historia miłosna Gustawa i Maryli

Przedstaw w punktach historię miłości Gustawa i Maryli.

Maryla Wereszczakówna

Gustaw jako bohater werterowski

Na podstawie schematu cech bohatera werterowskiego udowodnij, że Gustawa można uznać za taki typ postaci.

+info

w. 130-177, 1052-1058

Gorączka miłosnych uniesień

Na podst. frag. IV cz. Dziadów odpowiedz na pytania:

1. Dlaczego Cierpienia młodego Wertera i Żywot Heloizy Gustaw nazywa książkami zbójeckimi i do czego skłoniła go ich lektura?
2. Jak doszło do tego, że Gustaw się zakochał?
3. Jak Gustaw określa udział kobiety w procesie zakochania?

+info

Obraz kobiety

w. 310-317 555-556 580-586 960-968

3. Przedstaw obraz kobiety wyłaniający się z przytoczonych fragmentów IV części Dziadów.

+info

Zapoznaj się z przytoczonymi fragmentami utworu i określ stosunek romantyków do małżeństwa.

Przeanalizuj wypowiedzi Gustawa dotyczące rozstania kochanków i uzupełnij tabelę.

O dziatki, wy się ze mnie śmiać nie powinniście! Słuchajcie, znałem pewną kobietę za młodu, Tak jak ja nieszczęśliwą, z takiego powodu! Miała takąż sukienkę i na głowie liście, Gdy weszła do wsi, cała wieś nawałem, Urągając się z jej biedy, Pędzi, śmieje się, wykrzyka, Podrzyźnia, palcem wytyka: Ja się raz tylko, raz tylko zaśmiałem! Kto wie, jeśli nie za to?... słuszne sądy Boże! Lecz któż mógł przewidzieć wtedy, Że ja podobną sukienkę włożę? Ja byłem taki szczęśliwy!

a) Określ przyczynę nieszczęścia kobiety, o której mówi Gustaw. b) Dlaczego kobieta była dziwnie ubrana, miała na głowie liście i wzbudzała powszechną wesołość? c) Co oznacza, że Gustaw włożył podobną sukienkę?

Jak trup samotny, obok weselnego tłumu, Leżałem na zroszonej gorzkim płaczem darni: Sprzeczność ostatnich w świecie pieszczot i męczarni! Przebudzony, ujrzałem krwawy promyk wschodu. Czekałem chwilę: już nigdzie blasku ani szumu. Ach, ta chwila jak piorun, a jak wieczność długa! Na strasznym chyba sądzie taka będzie druga! (po pauzie z wolna) Wtem anioł śmierci wywiódł z rajskiego ogrodu!

D) Czego świadkiem był Gustaw i jaką reakcję to w nim wzbudziło?

A ty sercem oziębłym, obojętną twarzą, Wyrzekłaś słowo mej zguby I zapaliłaś niecne ogniska, Którymi łańcuch wiążący nas pryska, Które się wiecznym piekłem między nami żarzą, Na moje wieczne męczarnie! Zabiłaś mię, zwodnico! Nieba cię ukarzą, Sam ja... nie puszczę bezkarnie, Idę, zadrżyjcie, odmieńce! (dobywa sztylet i z wściekłą ironią) Błyskotkę niosę dla jasnych panów! Ot, tym wina utoczę na ślubne toasty... Ha! wyrodku niewiasty! Śmiertelne ścisnę wokół szyi twojej wieńce! Idę jak moję własność do piekła zagrabić

E) Jak zakończył się związek Gustawa? Co było skutkiem rozstania?

Język miłości

Nazwij środki stylistyczne i uwzględnij ich funkcję, opisując treść monologu Gustawa.

+info

Na próżno! jedna tylko iskra jest w człowieku, Raz tylko w młodocianym zapala się wieku Odtąd wszystkich spraw moich, chęci, myśli panią, Ach, odtąd dla niej tylko, o niej, przez nią, za nią! Jej pełne dotąd jeszcze wszystkie okolice: Tu po raz pierwszy boskie obaczyłem lice, Tu mnie pierwszej rozmowy uczciła wyrazem, Tutaj na wzgórku, Russa czytaliśmy razem Każde wzruszenie moje natychmiast ją wzruszy, Każdy przyostry wyraz zadraśnie; Od cienia smutku mego jej wesołość gaśnie: Tak znaliśmy nawzajem czucia naszej duszy, Co jedno pomyśliło, już drugie odgadło. Całą istnością połączeni ścisło, Spojrzawszy tylko na twarzy zwierciadło, Serce nasze w czystym widzieliśmy stoku, Jakie tylko uczucie na mych oczach błysło, Natychmiast lotem promyka Aż do jej serca przenika, I na odwrót błyszczy w oku. Ach tak! tak ją kochałem!

Prawdziwe uczucie jest możliwe tylko raz w życiu, w młodości.

Kochana kobieta jest powodem podejmowania wszelkich działań. Gustaw wspomina różne miejsca tylko dlatego, że miały wcześniej związek z ukochaną – przestrzeń jest postrzegana przez pryzmat miłości.

Romantyczna miłość oznacza duchową jedność kochanków.

O nie! nas Bóg urządził ku wspólnemu życiu, Jednakowa nam gwiazda świeciła w powiciu, Równi, choć różnych zdarzeń wykształceni ciekiem, Postawą sobie bliscy, jednostajni wiekiem, Ten sam powab we wszystkim, toż samo niechcenie, Też same w myślach składnie i w czuciach płomienie. Gdy nas wszędzie tożsamość łączy niedościgła, Bóg osnuł przyszłe węzły Czyliż niewinna miłość wiecznej godna męki? Ten sam Bóg stworzył miłość, który stworzył wdzięki. On dusze obie łańcuchem uroku Powiązał na wieki z sobą! Wprzód, nim je wyjął ze światłości stoku, Nim je stworzył i okrył cielesną żałobą, Wprzódy je powiązał ze sobą! Chyba tam! gdy nad podłym wzbijemy się ciałem, Złączy się znowu jedność, dusza z duszą zleje

Zakochani są sobie przeznaczeni decyzją Boga, który stworzył odpowiadające sobie natury.

Zawiedzione nadzieje w miłości to wieczna męka; miłość jest tworem Boga, który związał ludzi na wieki poprzez zauroczenie.

Połączenie kochanków, którzy nie mogą wieść wspólnego życia na ziemi, dokona się po ich śmierci.

Nie wiesz, jaki tu żar płonie, Mimo deszczu, mimo chłodu, Zawsze płonie! Nieraz chwytam śniegu, lodu, Na gorącym cisnę łonie; I śnieg tonie, i lód tonie, Z piersi moich para bucha, Ogień płonie! Stopiłoby kruszce i głazy, Gorszy niż ten tysiąc razy, (pokazując kominek) Milion razy! I śnieg tonie, i lód tonie, Z piersi moich para bucha, Ogień płonie!

Miłość jest niezwykle namiętnym, żarliwym uczuciem; potrafi spalić, zniszczyć człowieka, nie daje wytchnienia.

THANKS