MIT O NARCYZIE

MIT O NARCYZIE

Według rzymskiego poety Narcyz był synem nimfy Liriope i rzecznego bożka Kefisosa. Terezjasz wywróżył chłopcu, że będzie żył dopóty, dopóki nie zobaczy swojego odbicia. Narcyz wyrósł na pięknego młodzieńca, w którym kochały się niezliczone dziewczęta i nimfy. On jednak wolał polować – nie w głowie były mu kobiety i romanse. Został za to ukarany przez boginię zemsty Nemezis. Gdy pewnego upalnego dnia, chcąc ugasić pragnienie, pochylił się nad strumieniem, w gładkiej powierzchni wody, niczym w lustrze, zobaczył swoją twarz – zakochał się bez pamięci. Zmarł z tęsknoty, zgryzoty oraz, zapewne, z głodu i pragnienia. Na jego grobie wyrósł smukły biały kwiat o żółtoczerwonym sercu, nazwany narcyzem na cześć nieszczęśnika, który stał się później symbolem próżności i egoizmu.

Artwork Narcissus by Pierre and Gilles, 2012

Antyczny mit inspirował twórców we wszystkich epokach. Stanowił artystyczne wyzwanie, by za pomocą słów, nut czy obrazów, oddać absolutną piękność młodzieńca oraz równie absolutne uczucie, jakie żywił on do siebie samego. Starożytna opowieść przetrwała w kulturze współczesnej. Jej reinterpretacje oraz ewokacje pojawiają się w sztukach plastycznych, muzyce, kinematografii, a na gruncie nauki- w psychologii i seksuologii. Popularność mitu wynika z faktu, że miłość własna okazuje się jednak bardzo ludzkim i powszechnie występującym uczuciem. Co dzień w życiu spotykamy wielu Narcyzów. Refleks narcystycznej osobowości często nosimy też w sobie. Tragiczne losy młodzieńca stanowią natomiast ostrzeżenie, że taka miłość, w wybujałej formie, może zniszczyć wszystko dookoła, a wreszcie doprowadzić do zguby kochającego oraz kochanka w jednej i tej samej osobie.

DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ!