"Oskar i Pani Róża" E. E. Schmitt

"Oskar i pani Róża"

Eric Emmanuel Schmitt

"W ŻYCIU KAŻDEGO CZŁOWIEKA PRZYCHODZI TAKI MOMENT, W KTÓRYM PODEJMUJE DECYZJĘ WPŁYWAJĄCĄ NA JEGO PRZYSZŁE LOS, KIEDY NA SKRZYŻOWANIU WIELU DRÓG MUSI WYBRAĆ JEDNĄ Z NICH, NIE WIEDZĄC, DOKĄD ONA PROWADZI".

MARIO PUZO - RODZINA BORGIÓW

Sprawdź swoją wiedzę. Kliknij w obrazek.

Lekcja 1

"Oskar i pani Róża" - opowieść o życiu i umieraniu.

Lekcja 2

Oskar i przyjaciele.

Lekcja 3

Listy do Boga - o czym pisał mały Oskar?

Lekcja 4

Kilka słów o cierpieniu, śmierci i miłości.

Życie jest cudem.

Lekcja 5

"Oskar i pani Róża" - opowieść o życiu i umieraniu.

MOI DRODZY,dziś rozpoczynamy omawianie lektury, która porusza niezwykle ważne i niezwykle trudne tematy dla nas wszystkich. Skłania nas ona do refleksji nad ulotnością naszego życia. Na co dzień pochłonięci ważnymi sprawami, zabiegani, nie zastanawiamy się nad tym, co nieuchronne-nad śmiercią. Nie rozmawiamy o cierpieniu, bólu, śmierci, bo nie jest to dla nas łatwy i przyjemny temat. Czasami nie robimy tego z innego powodu-nie umiemy mówić o tym, co wydaje się być tak odległe, tak niepewne i tak bolesne.

Gatunek literacki

Świat przedstawiony

Czasy współczesne. Miejsce - szpital onkologiczny oraz dom pani Róży, którą Oskar nazywa ciocią. Bohaterowie - Oskar i jego przyjaciele ze szpitala, Pani Róża, doktor Dusseldorf, rodzice Oskara. Narrator - pierwszoosobowy, narrację w formie listów prowadzi Oskar, który jest jednocześnie bohaterem i narratorem. Przypomnienie - narrator pierwszoosobowy ma ograniczoną wiedzę o świecie przedstawionym.

utwór należy do epiki - rodzaj literackiGatunek literacki to powieść epistolarna napisana w formie listów Epistuła - z języka łacińskiego oznacza list

Najpiękniejszy fragment - moim zdaniem

Szanowny Panie Boże, Dzisiaj dobijam setki. Jak ciocia Róża. Dużo śpię, ale czuję się dobrze. Próbowałem tłumaczyć rodzicom, że życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć. Ja, który mam sto lat, dobrze wiem, o czym mówię. Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie. Musi być wyrafinowany, stać się po trosze artystą. Byle kretyn może cieszyć się życiem w wieku dziesięciu, dwudziestu lat, ale kiedy człowiek ma sto lat, kiedy już nie może się ruszać, musi uruchomić swoją inteligencję. Nie wiem, czy ich na pewno przekonałem. Odwiedź ich. Dokończ dzieła. Ja jestem już trochę zmęczony. Do jutra, całusy, Oskar.

Problematyka powieści

Tematyka powieści

wartość życia, przyjaźń, stosunki między rodzicami a dziećmi, cierpienie towarzyszące umieraniu, śmierć dziecka, przemijanie, stosunek człowieka do Boga, apetyt na życie, postawy wobec cierpienia, antidotum na lęk, znaczenie wyobraźni, siła opowiadanych historii, potrzeba radości

opowieść o ostatnich dwunastu dniach życia Oskara chorego na białaczkę

OBEJRZYJ

wypowiedź pisarza na temat książki "Oskar i pani Róża". Zanotuj ważne Twoim zdaniem informacje.

Zastanów się nad wypowiedzą autora

Dlaczego autor był przekonany, że nikt nie będzie chciał czytać jego książki?

Co łączy tę książkęz osobistymi doświadczeniami Schmitta z dzieciństwa?

Kim są we Francji "panie Róże"?

Którego z bohaterów pisarz szczególnie podziwia?

Kto zainspirował Schmitta do stworzenia postaci cioci Róży?

To już wszystkie zadania z tego tematu. Dziękuję za Twoją pracę.

Oskar i przyjaciele.

Obejrzyj zwiastun filmu opartego na utworze Érica-Emmanuela Schmitta iw jego reżyserii z 2009 roku. Czy tak wyobrażałeś sobie bohaterów?

Przyjaciele Oskara

ciocia Róża

Bekon

Sandrine

Peggy Blu

Einstein

Pop Corn

Brigitte

„[…] Są koledzy, na których zawsze można liczyć, tacy jak Bekon, Einstein czy Pop Corn”

Zapoznaj się z informacjami dotyczącymi Oskara. Następnie odpowiedz na 5 pytań. Zapisz odpowiedzi w zeszycie lub na kartce.

1)

2)

Oskar - informacje.

4)

5)

AFORYZMY O PRZYJAŹNI

Zastanów się...

To już wszystkie zadania z tego tematu. Dziękuję za Twoją pracę.

Zastanów się:Kto namówił Oskara do pisania listów? W jaki sposób chłopiec zwraca się do Boga? Jakim językiem się posługuje?

Listy do Boga

Przypomnij, jaką zabawę zaproponowała pani Róża Oskarowi?

12 DNI??? CIOCIA RÓŻA WYSMYŚLIŁA LEGENDĘ O 12 PROROCZYCH DNIACH. POSŁUCHAJCIE TEJ, NIECO INNEJ HISTORII O 12 PROROCZYCH DNIACH. MOŻE WŁAŚNIE NIĄ INSPIROWAŁA SIĘ RÓŻA?

LEGENDA O 12 DNIACH "-W moim kraju, Oskarze, jest taka legenda, która mówi, że z ostatnich 12 dni w roku można odgadnąć pogodę, jaka będzie panowała przez dwanaście miesięcy nadchodzącego roku. Dziewiętnasty grudnia odpowiada styczniowi, dwudziesty grudnia to luty, i tak dalej aż do trzydziestego pierwszego, który zapowiada grudzień następnego roku. - I to jest prawda? - To jest legenda. Legenda o dwunastu proroczych dniach. Chciałabym, żebyśmy się w coś takiego pobawili. A zwłaszcza ty. Od dzisiaj będziesz bacznie obserwował każdy dzień, mówiąc sobie, że ten dzień to jakby 10 lat"

W karcie pracy zapisz, co wydarzyło się w życiu chłopca przez kolejne dni. Wydrukuj kartę lub naszkicuj w zeszycie tabelkę.

Jak myślisz, w jaki sposób propozycja pani Róży pomogła Oskarowi w jego ostatnich dniach życia?

Róża, wykorzystując legendę o dwunastu proroczych dniach sprawiła, że Oskar dożył sędziwej starości. Zabawa ta pozwoliła mu poznać najważniejsze etapy w życiu człowieka. Dzięki niej mógł poczuć się spełnionym człowiekiem i łatwiej było mu pogodzić się ze śmiercią. A czy istnieje dobry pomysł, by się z nią pogodzić?

PRACA DOMOWA

dla osób chętnych

Napisz – w imieniu Oskara - odpowiedź na ostatni list cioci Róży.

To już wszystkie zadania z tego tematu. Dziękuję za Twoją pracę.

Kilka słów o cierpieniu, śmierci i miłości.

MOI DRODZY, na dzisiejszej lekcji zajmiemy się sprawami trudnymi. Podejmiemy tematykę, która dla wielu z nas będzie niewygodna. Nie jest, bowiem łatwo rozmawiać o śmierci, cierpieniu czy uczuciach.

Cierpienie

"Serce obawia się cierpień [...] Powiedz mu, że strach przed cierpieniem jest straszniejszy niż samo cierpienie."

CIERPIENIE

Zastanów się...

Dlaczego rodzice nie rozmawiali z Oskarem na temat śmierci?

- Z czym się kojarzy dzieciństwo? - Z czym się kojarzy dorosłość? - Z czym się kojarzy starość? - Z którym z tych etapów kojarzy się umieranie? - Jakie emocje mogła wywołać w rodzicach informacja, że ich dziecko umiera? - W jaki sposób szok wpływa na zachowanie ludzi? - Jak rodzice powinni zachować się w tej sytuacji?

Zastanów się...

Zastanów się...

To już wszystkie zadania z tego tematu. Dziękuję za Twoją pracę.

ŻYCIE JEST CUDEM

Obejrzyj wykonanie ulubionego utworu Oskara – tańca śnieżynek z baletu "Dziadek do orzechów" Piotra Czajkowskiego

Scharakteryzuj nastrój widowiska, a następnie opisz w kilku zdaniach swoje wrażenia związane z utworem.

Przeczytaj uważnie słowa cioci Róży kierowane do Oskara. Przypomnij sobie, w jakiej sytuacji zostają one wypowiedziane. Postaraj się sformułować w postaci sentencji (aforyzmu) wyrażoną tam mądrość dotyczącą ludzkiego życia.

Podziel się z nim [z Bogiem] swoimi myślami. Myśli, których się nie zdradza, ciążą nam, zagnieżdżają się, paraliżują nas, nie dopuszczają nowych i w końcu zaczynają gnić. Staniesz się składem starych śmierdzących myśli, jeśli ich nie wypowiesz.

+info

Ty, Oskarku, masz drobne kości i niezbyt dużo mięśni, to fakt, ale urok to nie tylko sylwetka i mięśnie, to także zalety serca. A tych masz w sobie pełno.

+info

Ludzie boją się umierać, bo odczuwają lęk przed nieznanym. Ale właśnie, co to jest nieznane? Proponuję ci, Oskarze, żebyś się nie bał, żebyś był ufny. Spójrz na twarz Pana Boga na krzyżu: znosi cierpienie fizyczne, ale nie cierpi duchowo, bo ufa. I nawet gwoździe już mu tak nie doskwierają. Powtarza sobie: boli mnie, ale nie ma w tym nic złego. To są korzyści, które przynosi wiara. I to właśnie chciałam ci pokazać.

+info

– Czemu twój Pan Bóg, ciociu, pozwala, żeby istnieli tacy ludzie jak Peggy i ja? – Całe szczęście, że powołuje was do życia, Oskarku, bo bez was świat nie byłby taki piękny.

+info

– Co masz im do zarzucenia? – Boją się mnie. Boją się ze mną rozmawiać. A im bardziej się boją, tym bardziej mam wrażenie, że jestem potworem. Dlaczego ich tak przerażam? Jestem aż taki brzydki? Śmierdzę? Kompletnie zidiociałem? – Nie boją się ciebie, Oskarze. Boją się choroby. – Choroba jest częścią mnie. Nie muszą zachowywać się inaczej, dlatego że jestem chory, chyba że mogą kochać tylko zdrowego Oskara? – Kochają cię, Oskarze. Powiedzieli mi to. – Rozmawiasz z nimi? – Tak. Są bardzo zazdrośni o to, że się tak dobrze rozumiemy. To znaczy może nie zazdrośni. Smutni. Smutni, że im się nie udaje. […] Wiesz, Oskarze, umrzesz któregoś dnia. Ale twoi rodzice także umrą. […] Tak. Oni też kiedyś umrą. Samotnie. Ze strasznymi wyrzutami sumienia, że nie udało im się pogodzić ze swoim jedynym dzieckiem, Oskarem, którego bardzo kochali. […] Pomyśl o nich, Oskarze. Zrozumiałeś, że umrzesz, bo jesteś inteligentnym chłopcem. Nie zrozumiałeś jednak, że nie ty jeden. Wszyscy kiedyś umrzemy. Twoi rodzice. Ja. – Tak. Ale ja pierwszy. – To prawda. Ty pierwszy. Ale czy z tego powodu wszystko ci wolno? Czy wolno ci zapominać o innych?

+info

– Najciekawsze pytania wciąż pozostają pytaniami. Kryją w sobie tajemnicę. Do każdej odpowiedzi trzeba dodać „być może”. Tylko na nieciekawe pytania można udzielić ostatecznych odpowiedzi. – Chcesz powiedzieć, że dla „Życia” nie ma rozwiązania? – Chcę powiedzieć, że dla „Życia” jest kilka rozwiązań, a więc nie ma żadnego. – A ja myślę, ciociu, że dla życia nie ma innego rozwiązania niż żyć.

+info

Przeczytaj słowa Oskara z jego przedostatniego listu, świadczące o tym, że chłopiec zrozumiał, czym jest życie i czym jest śmierć.

Próbowałem tłumaczyć rodzicom, że życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć. Ja, który mam sto lat, dobrze wiem, o czym mówię. Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie. Musi być wyrafinowany, stać się po trosze artystą. Byle kretyn może cieszyć się życiem w wieku dziesięciu, dwudziestu lat, ale kiedy człowiek ma sto lat, kiedy już nie może się ruszać, musi uruchomić swoją inteligencję. Nie wiem, czy ich na pewno przekonałem. Odwiedź ich. Dokończ dzieła.

Wyjaśnij wypowiedź bohatera. Jak rozumiesz słowa Oskara, że trzeba stać się po trosze artystą, żeby docenić życie?

"Czułem, że żyję. Drżałem z rozkoszy. Co za radość żyć. Byłem zachwycony".

Książka, o której rozmawiamy, opowiada o chłopcu, który umiera, jednocześnie jest ona pochwałą życia, uczy doceniania zwykłej codzienności. Wysłuchaj utwory muzyczne, które przygotowałam. Następnie podziel się swoimi refleksjami: Który z tych utworów muzycznych wybrałbyś jako podkład do słuchowiska pt. "Oskar i pani Róża"? Uzasadnij swoje zdanie, odwołując się do treści książki i treści piosenki.

To już wszystkie zadania z tego tematu. Dziękuję za Twoją pracę.