Legiony Polskie i Księstwo Warszawskie-D. Barysz

Legiony Polskie we WłoszechKsięstwo Warszawskie

Basic guide to create an awesome presentation

„Marsz, marsz, Dąbrowski, z ziemi włoskiej do Polski...” – wszyscy znamy słowa polskiego hymnu. Kim był Jan Henryk Dąbrowski i jak powstały słynne Legiony Polskie we Włoszech, którym swą pieśń poświęcił Józef Wybicki?

Nadzieje na odzyskanie niepodległości ożyly gdy z inicjatywy gen. Jana Henryka Dąbrowskiego powstały Legiony Polskie we Włoszech. 9 stycznia 1797 roku Dąbrowski podpisał umowę ze sprzymierzoną z Francją republiką Lombardii. Dąbrowski, podobnie jak pozostali założyciele Legionów (Karol Kniaziewicz, Antoni Kosiński i Józef Wybicki), dopatrywał się w tym szansy na odzyskanie przez Polskę niepodległości. Staraniami Dąbrowskiego Legiony mające zasilić Republikę Lombardzką otrzymały polskie umundurowanie, odznaki i kadrę na szczeblu oficerskim.

Legiony walczyly u boku armii francuskiej we Włoszech. W starciach zginęło bardzo wielu żołnierzy. Część legionów niepotrzebnych już Napoleonowi skierowano na wyspę San Domingo, do stłumienia antyfrancuskiego powstania. Niestety legionom nie udalo sie wywalczyć niepodleglości dla Polski, a Napoleon nie dotrzymal danego polakom słowa.

Był to smutny koniec pięknego snu o niepodległości Polski odzyskanej staraniami polskich Legionów wspierających Francję.

Pieśń dla Legionów napisał Józef Wybicki. Zostala ona nazwana " Mazurkiem Dabrowskiego", a od 1926 roku stala się hymnem Polski.

7 lipca 1807 Napoleon Bonaparte i Aleksander Romanow podpisali pokój w Tylży. Wskutek porozumienia cesarzy powstało Księstwo Warszawskie - namiastka państwa polskiego.

Utworzono je z ziem II i III zaboru pruskiego (car nie zgodził się na nadanie państwu nazwy "Polska"). Władcą został król Saksonii Fryderyk August Wettyn.

Koła rządzące kierowały do Napoleona prośby dotyczące ustroju Księstwa Warszawskiego chciały, by Napoleon przywrócił ustrój, który zakładała Konstytucja 3 Maja. Stronnictwa radykalne chciały dalszych reform, dalej idących. Natomiast Napoleon nie liczył się w ogóle ze stanowiskiem strony polskiej.

Dokumentem określającym status Księstwa Warszawskiego była konstytucja nadana przez Napoleona Bonaparte 22 lipca 1807 roku w Dreźnie. Ustawa zasadnicza wzorowana była na konstytucji francuskiej. Zakładała ona zniesienie podziału stanowego w społeczeństwie i równość wszystkich obywateli wobec prawa. Nie zakładała jednak uwłaszczenia chłopów i zniesienia pańszczyzny. Mieszczanie otrzymali prawo do sprawowania urzędów państwowych i prawa nabywania ziemi. Księstwo mialo własną armię, na jej czele stanął książę Józef Poniatowski.

W 1812 roku Napoleon ogłosił drugą wojnę polską – Wielka Armia ruszyła na Rosję. Około stutysięczne wojsko wystawiło Księstwo Warszawskie w nadziei, że wyprawa doprowadzi do oswobodzenia zajętych przez zaborcę terenów i pełne odrodzenie Polski. Tak się jednak nie stało. Napoleon poniósł klęskę, która stała się początkiem jego końca. Księstwo Warszawskie przestało istnieć wskutek postanowień kongresu wiedeńskiego. Z jego ziem stworzone zostało połączone z Rosją unią personalną Królestwo Polskie oraz podległe Prusom Wielkie Księstwo Poznańskie.