Untitled genially

Sigmund Freud i psychoanaliza

Basic guide to create an awesome presentation

Sigmund Freud ( 1856 - 1939) – austriacki lekarz żydowskiego pochodzenia, neurolog, twórca psychoanalizy. Mimo że Freud nie był filozofem w ścisłym tego słowa znaczeniu, jego koncepcje funkcjonowania umysłu ludzkiego, odrzucające racjonalność ludzkich wyborów i zachowań na rzecz czynników irracjonalnych i emocjonalnych, wywarły ogromny wpływ na filozofów, uczonych i artystów przełomu XIX i XX wieku.

W 1917 Freud opublikował Wstęp do psychoanalizy, w którym zawarł pogląd, iż psychika człowieka składa się ze sfery świadomej i nieświadomej. Do tej drugiej wypierane są wszystkie treści, które ze względu na obowiązujące w społeczeństwie normy zachowań i zasady moralne trudno zaakceptować. Treści te związane są przede wszystkim z pragnieniem zaspokojenia popędu seksualnego. Zdaniem Freuda ujawnia się on już we wczesnym dzieciństwie, a sposób, w jaki jest wówczas tłumiony, ma decydujący wpływ na zdrowie psychiczne dorosłego człowieka.

Freud wyróżnił w psychice człowieka trzy sfery:

superego (łac. „nad-ja”, „nadjaźń”)

ego (łac. „ja”, „jaźń”)

Id (łac. „to”)

obejmujące nieświadome, pierwotne popędy

sprawujące kontrolę nad ego i związane z przyjętymi przez jednostkę normami społecznymi, etycznymi i wzorcami kulturowymi.

odpowiadające za świadome działania

Według Freuda instynkty ludzkie, zwłaszcza popęd płciowy, są w ostrym konflikcie z normami moralnymi i obyczajowymi kształtowanymi przez społeczeństwo.Co oznacza, że id i superego pozostają w nieustannym, wywołującym cierpienie konflikcie, który jest odbiciem antagonizmu natury i kultury.

Powoduje to konieczność tłumienia tych instynktów i spychania ich do nieświadomości (id). Emocje te jednak nadal silnie wpływają na świadomość człowieka (ego). Id jest w istocie prawdziwą siłą napędową wszelkich ludzkich działań, ego zaś tylko rodzajem maski czy skorupy potrzebnej do sprawnego funkcjonowania jednostki w społeczeństwie.

Mechanizm „pokrywania skorupą” zabronionych myśli i emocji nie funkcjonuje idealnie i na „skorupie” pojawiają się rysy (np. czynności pomyłkowe, celowe „zapominanie” o ważnych sprawach, dziwne sny i marzenia). W skrajnych przypadkach dochodzi do napięcia między obiema strefami psychiki, które powoduje nerwice i inne schorzenia psychiczne.

Najskuteczniejszą metodą leczenia tych schorzeń jest wydobywanie z pacjenta zepchniętych do nieświadomości treści i szukanie razem z nim sposobów na przekształcenie ich w normalnie funkcjonujące ego.

Freud w latach 80. XIX wieku wyspecjalizował się w leczeniu zaburzeń nerwicowych u młodych kobiet. Prowadził z nimi wielogodzinne rozmowy, podczas których próbował odnaleźć bezpośrednie przyczyny nerwicy. Wkrótce wywiady przekształciły się w analizowanie całego przebiegu życia pacjentek. Freud zauważył, że same rozmowy z kobietami przynosiły im wyraźną ulgę i dlatego rozpoczął systematyczne studia nad różnymi sposobami wydobywania z pacjentów wspomnień z dzieciństwa i uwalniania ich od złych emocji. Za najskuteczniejsze uznał techniki wolnych skojarzeń i analizy snów.

Obejrzyj:

Dziękuję za uwagę! Katarzyna Podsadniak-Golec