II rozbiór Polski
Konfederacja targowicka - symbol zdrady narodowej Słowo "targowica" jest w języku polskim synonimem najcięższej zdrady narodu i państwa. Przywódcy konfederacji targowickiej dążyli do podziału państwa na samodzielne prowincje i nie zamierzali poddać się prawom ustanowionym przez Konstytucję 3 Maja.
27 kwietnia 1792 podpisano akt zawiązania konfederacji targowickiej.
W Petersburgu przeciwnicy reform Sejmu Czteroletniego pod hasłem obrony zagrożonej wolności, zawiązali za zgodą Rosji konfederację przeciw królowi Stanisławowi Augustowi i Konstytucji 3 Maja. Dla zwolenników Konstytucji 3 Maja konfederacja targowicka stała się symbolem zdrady narodowej.
Trzynastu magnatów przebywających w Petersburgu zawiązało konfederację generalną koronną. Pod aktem konfederacji podpisy złożyli m.in.: generał artylerii koronnej Stanisław Szczęsny Potocki, hetman wielki koronny Franciszek Ksawery Branicki oraz hetman polny koronny Seweryn Rzewuski.
Wojna w obronie Konstytucji 3 maja 8 maja 1792 roku 98-tysięczne wojsko rosyjskie przekroczyło granice Rzeczpospolitej. Pod względem liczebności, uzbrojenia, a także doświadczenia bitewnego, wojsko polskie w obronie Konstytucji 3 Maja znacznie ustępowało armii rosyjskiej - liczyło około 65 tysięcy. Naczelne dowództwo nad wojskiem sprawował Stanisław August, frontem ukraińskim dowodził książe Józef Poniatowski, a wojskami na Litwie książe Ludwik Wirtemberski. Pod Dubienką armia Polska z Tadeuszem Kościuszko na czele odparła pięciokrotnie większą armię rosyjską.
W sytuacji wojskowej przewagi Rosjan, naciskany przez carycę, Stanisław August uznał dalszy opór za bezcelowy. 23 lipca przedstawił rosyjskie ultimatum na naradzie Straży Praw zwołanej na Zamku Królewskim. Za jego przyjęciem opowiedziało się siedem osób. Był wśród nich podkanclerzy koronny Hugon Kołłątaj, który ponaglał króla: "Dziś jeszcze, Miłościwy Panie, przystąpić potrzeba do konfederacji targowickiej, nie jutro; każdy moment jest drogi, bo krew Polaków go oblewa".
Po uzyskaniu zapewnienia o tym, że Polska nie zostanie podzielona, mając nadzieję na uratowanie choć części reform Sejmu Czteroletniego, król podjął decyzję o zakończeniu działań zbrojnych, zgłaszając przystąpienie do konfederacji.
Dla zwolenników Konstytucji 3 Maja konfederacja targowicka stała się symbolem zdrady narodowej. Podczas insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku wielu jej przywódców, m.in. hetmana wielkiego litewskiego Szymona Kossakowskiego, skazano na śmierć i infamię oraz publicznie wieszano na szubienicach. Na tych, których nie udało się schwytać, m.in. na Stanisławie Potockim, Sewerynie Rzewuskim i Franciszku Branickim, wykonano wyrok "na wizerunku" (in effigie).
23 października 1793 roku kontrolowany przez Rosjan sejm w Grodnie ratyfikował II rozbiór Polski. Wzięły w nim udział Rosja i Prusy.
Sejm w Grodnie zgodził się także na niekorzystny dla Polski traktat z Rosją, przywracający urząd Rady Nieustającej (najwyższy organ władzy administracyjnej w Polsce będący pod stałą kontrolą Katarzyny II). W wyniku II rozbioru Polski, Prusy otrzymały Wielkopolskę, Gdańsk, Toruń oraz ziemię sieradzką. Rosja zagarnęła szerokie tereny kijowszczyzny i mińszczyzny. W II rozbiorze nie wzięła udziału Austria, zajęta w tym czasie prowadzeniem wojny z Francją.
Dziękuję
II rozbiór polski D. Barysz
dorabar11
Created on May 4, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
Explore all templates
Transcript
II rozbiór Polski
Konfederacja targowicka - symbol zdrady narodowej Słowo "targowica" jest w języku polskim synonimem najcięższej zdrady narodu i państwa. Przywódcy konfederacji targowickiej dążyli do podziału państwa na samodzielne prowincje i nie zamierzali poddać się prawom ustanowionym przez Konstytucję 3 Maja.
27 kwietnia 1792 podpisano akt zawiązania konfederacji targowickiej. W Petersburgu przeciwnicy reform Sejmu Czteroletniego pod hasłem obrony zagrożonej wolności, zawiązali za zgodą Rosji konfederację przeciw królowi Stanisławowi Augustowi i Konstytucji 3 Maja. Dla zwolenników Konstytucji 3 Maja konfederacja targowicka stała się symbolem zdrady narodowej.
Trzynastu magnatów przebywających w Petersburgu zawiązało konfederację generalną koronną. Pod aktem konfederacji podpisy złożyli m.in.: generał artylerii koronnej Stanisław Szczęsny Potocki, hetman wielki koronny Franciszek Ksawery Branicki oraz hetman polny koronny Seweryn Rzewuski.
Wojna w obronie Konstytucji 3 maja 8 maja 1792 roku 98-tysięczne wojsko rosyjskie przekroczyło granice Rzeczpospolitej. Pod względem liczebności, uzbrojenia, a także doświadczenia bitewnego, wojsko polskie w obronie Konstytucji 3 Maja znacznie ustępowało armii rosyjskiej - liczyło około 65 tysięcy. Naczelne dowództwo nad wojskiem sprawował Stanisław August, frontem ukraińskim dowodził książe Józef Poniatowski, a wojskami na Litwie książe Ludwik Wirtemberski. Pod Dubienką armia Polska z Tadeuszem Kościuszko na czele odparła pięciokrotnie większą armię rosyjską.
W sytuacji wojskowej przewagi Rosjan, naciskany przez carycę, Stanisław August uznał dalszy opór za bezcelowy. 23 lipca przedstawił rosyjskie ultimatum na naradzie Straży Praw zwołanej na Zamku Królewskim. Za jego przyjęciem opowiedziało się siedem osób. Był wśród nich podkanclerzy koronny Hugon Kołłątaj, który ponaglał króla: "Dziś jeszcze, Miłościwy Panie, przystąpić potrzeba do konfederacji targowickiej, nie jutro; każdy moment jest drogi, bo krew Polaków go oblewa".
Po uzyskaniu zapewnienia o tym, że Polska nie zostanie podzielona, mając nadzieję na uratowanie choć części reform Sejmu Czteroletniego, król podjął decyzję o zakończeniu działań zbrojnych, zgłaszając przystąpienie do konfederacji.
Dla zwolenników Konstytucji 3 Maja konfederacja targowicka stała się symbolem zdrady narodowej. Podczas insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku wielu jej przywódców, m.in. hetmana wielkiego litewskiego Szymona Kossakowskiego, skazano na śmierć i infamię oraz publicznie wieszano na szubienicach. Na tych, których nie udało się schwytać, m.in. na Stanisławie Potockim, Sewerynie Rzewuskim i Franciszku Branickim, wykonano wyrok "na wizerunku" (in effigie).
23 października 1793 roku kontrolowany przez Rosjan sejm w Grodnie ratyfikował II rozbiór Polski. Wzięły w nim udział Rosja i Prusy.
Sejm w Grodnie zgodził się także na niekorzystny dla Polski traktat z Rosją, przywracający urząd Rady Nieustającej (najwyższy organ władzy administracyjnej w Polsce będący pod stałą kontrolą Katarzyny II). W wyniku II rozbioru Polski, Prusy otrzymały Wielkopolskę, Gdańsk, Toruń oraz ziemię sieradzką. Rosja zagarnęła szerokie tereny kijowszczyzny i mińszczyzny. W II rozbiorze nie wzięła udziału Austria, zajęta w tym czasie prowadzeniem wojny z Francją.
Dziękuję