Palabras
ao vento
Curvas
De pequeña, cuando íbamos a Ver en coche lleno hasta los topes, oía siempre una expresión:”agarraos que vienen curvas”. Entonces, los que estábamos próximos a las puertas buscábamos las asas laterales para poder sobrellevar aquellas curvas que se sucedían una tras otra. Nunca pensé que, muchos años después, cuando las carreteras se han convertido en corredores, autovías y autopistas, me iba a encontrar con una curva, una inmensa curva de montaña rusa. En mi cabeza resuena una y otra vez esa expresión. Pero no encontramos asideros para esta curva invisible y peligrosa.
Sábado, 18 de abril de 2020
Llevo un montón de días encerrado en casa. No solo yo, sino todo el mundo. Es por un virus que empezó en China, y ahora se ha extendido por todo el mundo. Se llama Coronavirus. Es un rollo estar todo el día encerrado, aunque al menos puedo jugar con mis amigos al FORNITE (aunque no tengo casco grande).
Otras cosas que he podido hacer estos días son ver la película del “Señor de los Anillos”, que nunca la había visto. Puedo estar con mis mascotas todo el día, y también me toca hacer las tareas domésticas.
ler máis
A ESPERANZA
Agora xa sabemos que a vida é comer cos amigos nunha teraza, ir de tendas, ver unha película no cine, coller o autobús.
Por iso, cando a vida regrese, pediremos menos cousas materiais. Cando isto remate, eu creo que xamais volveremos a dar un bico por dar. Os bicos volveranse bicos fortes, grandes, salvaxes e con moita dulzura.
Cando regrese á vida, verasme guapo e elegante coma sempre. Cando ela volva, porque sei que volverá, encontrarame ben dispsto e á orden. Atopome con máis forza e ilusión ca nunca.
Esta pandemia nos ha enseñado muchas cosas las cuales deberíamos tener presentes en nuestra vida en cuanto todo esto acabe y podamos hacer vida normal. Creo que algo que nos ha enseñado la afrontación y lucha contra este virus es que la salud es algo muy importante que puede llegar a colapsar todas las actividades ordinarias para que esta sea protegida. El cuidar de los nuestros o de los más débiles, en este caso de los mayores, que por circunstancias de la vida, les ha tocado ser los que mayor índice de mortalidad alcanzan al contraer el virus. Estas ganas de proteger a nuestros familiares y amigos ha colaborado en parte a la disminución de contagios y por tanto, de muertes. Esto de protegernos no debería caer en el olvido más adelante y deberíamos tenerlo presente, pero no solo el hecho de proteger a los débiles en cuanto a salud se refiere, sino también a los más vulnerables en cualquier cuestión de la vida.
ler máis
Esta situación sobrepásanos a todos. Ninguén nas nosas casas vivira unha pandemia mundial. Ninguén tivo que estar máis dun mes confinado en cadansúa casa para evitar ser contaxiado por un virus. Ninguén sabe cómo reaccionar ante o coronavirus, non tivemos cursos para especializarnos sobre o tema... Debemos ter paciencia, procurar manter as nosas cabeciñas ocupadas e a salvo de caer no aburrimento, na monotonía e na tristeza por non poder saír das nosas casas, por non poder ver aos nosos amigos. Debemos recordar que todo isto é unha situación temporal, algo que antes ou despois vai rematar. En todo este tempo que lle leve amainar, non nos limitemos a estar pegados ás pantallas vendo series en Netflix ou lendo Twitter... Pensemos tamén que estamos vivindo un momento histórico, algo que dentro de 50 anos aparecerá nos libros de texto, unha especie de anécdota que lles contaremos aos nosos fillos e aos nosos netos. Recordemos que dentro dos momentos de caos sempre hai oportunidades para escapar del; que despois dunha mala racha, dun mal día, vai vir outro infinitamente mellor; que despois de que isto acabe, vamos facer corentena cos nosos amigos, pero fóra da casa. Tenta sempre sacar o positivo do negativo
PAN DEMOS
Sairemos adiante
como triunfantes,
como xigantes,
será impresionante. Algúns curando
outros traballando
nós xogando todos loitando.
Chegaremos todos xuntos ao final do punto riremos dos asuntos todos en conxunto
Saíndo ao balcón
aplaudindo con emoción
unímonos nunha nación
nesta situación.
AHORA Y SIEMPRE LEO
Leo unos versosAmo, pienso y siento, Leo latiendo. Apreso el momento con sed de consuelo. Ahora y siempre "leo"
VIAXAR
Viaxar en tempos de corentena, que ilusión máis idílica! O outro día preguntáronme, onde iría cando pasara todo isto...
Eu botei un sorriso e dixen: - Penso visitar por segunda vez todos os sitios aos que estou indo ultimamente. -Como é eso posíbel, si estamos en corentena? -Ler, é viaxar.
É poder sentir o ambiente dunha praia,
ou o frío dunha montaña. E si,
penso visitar todos os sitios que estou visitando xa coa lectura.
Porque cando colles un libro, é unha nova ventá que descubrir,
é un novo balcón no que aplaudir,
porque embárcaste nunha aventura nova,
con miles de sitios que visitar. -E ti? Tes pensado en viaxar estos días?
PIENSO
Sentada en mi ventana, libreta en mano, pienso. Pienso en los largos paseos en tardes de sol, pienso en las sonrisas de mis amigos, pienso en mi libertad.
Y ante todo, pienso en la muerte. Pienso en lo cobarde que soy Porque huí de mi destino. No importa lo mucho que nos escondamos en nuestras casas, si este es nuestro momento, nos iremos.
Pienso en la vida. Pienso en los animales que se abandonaron. Pienso en los animales que regresaron a sus territorios que nosotros ocupamos. Pienso en esas almas desdichadas.
Y así, en la cuarentena, sentada en mi ventana, libreta en mano, pienso.
CONFINAMIENTO
Estamos en un momento difícil y debemos tener optimismo..Nos sentimos amenazados por un virus que puede ser malo para nuestra salud, Y, sobre todo, esta montaña rusa de emociones: incertidumbre, miedo, tristeza, angustia, preocupación, ansiedad, culpa.... Deberíamos cambiarlas por alegría, solidaridad, empatía, eperanza, confianza, apoto...
TODO VOLVERÁ
Nolas duas sabemos,
que volveremos ver as persoas amadas,
a facer todas as cousas que botamos de menos,
que con este virus poderemos.
Volveremonos a abrazar e bicar,
cantar e bailar,
rir e disfrutar,
e olvidarnos do que esta a pasar.
Todo volvera soar,
ao volver naide nos podera parar,
comos os paxaros imos voar,
e ao noso nido regresar.
Nos volveremos namorar, e nosas mans nunca vanse soltar, seremos tan fortes como as olas do mar,
e nese mar imos navegar.
Fai uns días, estiven vendo o telexornal da 1, e o reporteiro entrevistaba a un pintor chamado Antonio López, que fai máis de 30 anos pintou unha das rúas máis transitadas de Madrid cando estaba totalmente deserta, como agora, máis nestes momentos está así por outras razóns. O reporteiro preguntóulle a él se creía que melloraríamos, e él respondeulle o seguinte: ``No vamos a mejorar. Porque teníamos que escuchar a la gente que sabe qué es lo que había que hacer a partir de ahora y lo que había que haber hecho antes, y no se la va a escuchar. El hombre no aprende fácilmente ni se arrepiente.´ Estiven reflexionando sobre o que dixo e agora fágome eu estas preguntas: Cantas veces dixemos as rapazas e rapaces de quedar na casa para non asistir a clase? Cantas veces puxémos unha excusa para non quedar con alguén? Cantas veces dixemos: ``Agora o fago´´ ou ``Agora empezo´´, e nunca chegamos a facelo? Cantas veces nos queixamos de todo? Cantos bicos e abrazos demos sen saber que serían os últimos?
ler máis
Me gustaría ver un mundo con más naturaleza
Un martes de agosto ás seis da tarde. Escoitas o son da porta pechándose e finalmente abres os ollos mentres intentan adaptarse á claridade e van enfocando lentamente os mobles da habitación. Miras a hora no móbil e fas uns cálculos rápidos, cos que chegas á conclusión de que tes que comezar a preparte se queres chegar a tempo. En calquera outro momento terías suspirado e remoloneado un rato máis na cama aínda correndo o risco de chegar tarde, tiñas toda a tarde por diante. Porén, esta vez, o suspiro é diferente, de resignación, pero seguido dun disimulado sorriso. Fai só un par de meses costaba imaxinar este momento, e invadíate inevitablemente a morriña ao recordar outros similares. Non tiña sentido perder máis tempo na cama cando non se iba mover do seu sitio, da mesma forma que non o fixera durante todo o tempo que pasaras na casa durante este ano.
ler máis
Dende que todo comezou, creo que todos imaxinamos que sería
unha gripe normal que o único especial que tiña era que este virus fose
moi contaxioso. Hoxe podes ver que, aínda que non é un virus
extremadamente mortal, é moi contaxioso. Agora creo que todos nos
decatamos do problema de que realmente vai ser.O que máis me gusta da corentena é que máis que separados,
estivemos unidos, puidemos experimentar e ver o que nos gusta facer e
o que non, puidemos mellorar e aumentar a nosa creatividade ... fun
capaz de facer cousas, como ver películas sen o pensamento constante
e estresante de "Mañá tes instituto",
ler máis
GRAZAS a TOD@S!
BIBLIOTECA
Palabras ao vento
tictiza
Created on April 19, 2020
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Smart Presentation
View
Practical Presentation
View
Essential Presentation
View
Akihabara Presentation
View
Pastel Color Presentation
View
Winter Presentation
View
Hanukkah Presentation
Explore all templates
Transcript
Palabras
ao vento
Curvas
De pequeña, cuando íbamos a Ver en coche lleno hasta los topes, oía siempre una expresión:”agarraos que vienen curvas”. Entonces, los que estábamos próximos a las puertas buscábamos las asas laterales para poder sobrellevar aquellas curvas que se sucedían una tras otra. Nunca pensé que, muchos años después, cuando las carreteras se han convertido en corredores, autovías y autopistas, me iba a encontrar con una curva, una inmensa curva de montaña rusa. En mi cabeza resuena una y otra vez esa expresión. Pero no encontramos asideros para esta curva invisible y peligrosa.
Sábado, 18 de abril de 2020
Llevo un montón de días encerrado en casa. No solo yo, sino todo el mundo. Es por un virus que empezó en China, y ahora se ha extendido por todo el mundo. Se llama Coronavirus. Es un rollo estar todo el día encerrado, aunque al menos puedo jugar con mis amigos al FORNITE (aunque no tengo casco grande). Otras cosas que he podido hacer estos días son ver la película del “Señor de los Anillos”, que nunca la había visto. Puedo estar con mis mascotas todo el día, y también me toca hacer las tareas domésticas.
ler máis
A ESPERANZA
Agora xa sabemos que a vida é comer cos amigos nunha teraza, ir de tendas, ver unha película no cine, coller o autobús. Por iso, cando a vida regrese, pediremos menos cousas materiais. Cando isto remate, eu creo que xamais volveremos a dar un bico por dar. Os bicos volveranse bicos fortes, grandes, salvaxes e con moita dulzura. Cando regrese á vida, verasme guapo e elegante coma sempre. Cando ela volva, porque sei que volverá, encontrarame ben dispsto e á orden. Atopome con máis forza e ilusión ca nunca.
Esta pandemia nos ha enseñado muchas cosas las cuales deberíamos tener presentes en nuestra vida en cuanto todo esto acabe y podamos hacer vida normal. Creo que algo que nos ha enseñado la afrontación y lucha contra este virus es que la salud es algo muy importante que puede llegar a colapsar todas las actividades ordinarias para que esta sea protegida. El cuidar de los nuestros o de los más débiles, en este caso de los mayores, que por circunstancias de la vida, les ha tocado ser los que mayor índice de mortalidad alcanzan al contraer el virus. Estas ganas de proteger a nuestros familiares y amigos ha colaborado en parte a la disminución de contagios y por tanto, de muertes. Esto de protegernos no debería caer en el olvido más adelante y deberíamos tenerlo presente, pero no solo el hecho de proteger a los débiles en cuanto a salud se refiere, sino también a los más vulnerables en cualquier cuestión de la vida.
ler máis
Esta situación sobrepásanos a todos. Ninguén nas nosas casas vivira unha pandemia mundial. Ninguén tivo que estar máis dun mes confinado en cadansúa casa para evitar ser contaxiado por un virus. Ninguén sabe cómo reaccionar ante o coronavirus, non tivemos cursos para especializarnos sobre o tema... Debemos ter paciencia, procurar manter as nosas cabeciñas ocupadas e a salvo de caer no aburrimento, na monotonía e na tristeza por non poder saír das nosas casas, por non poder ver aos nosos amigos. Debemos recordar que todo isto é unha situación temporal, algo que antes ou despois vai rematar. En todo este tempo que lle leve amainar, non nos limitemos a estar pegados ás pantallas vendo series en Netflix ou lendo Twitter... Pensemos tamén que estamos vivindo un momento histórico, algo que dentro de 50 anos aparecerá nos libros de texto, unha especie de anécdota que lles contaremos aos nosos fillos e aos nosos netos. Recordemos que dentro dos momentos de caos sempre hai oportunidades para escapar del; que despois dunha mala racha, dun mal día, vai vir outro infinitamente mellor; que despois de que isto acabe, vamos facer corentena cos nosos amigos, pero fóra da casa. Tenta sempre sacar o positivo do negativo
PAN DEMOS
Sairemos adiante como triunfantes, como xigantes, será impresionante. Algúns curando outros traballando nós xogando todos loitando.
Chegaremos todos xuntos ao final do punto riremos dos asuntos todos en conxunto
Saíndo ao balcón aplaudindo con emoción unímonos nunha nación nesta situación.
AHORA Y SIEMPRE LEO
Leo unos versosAmo, pienso y siento, Leo latiendo. Apreso el momento con sed de consuelo. Ahora y siempre "leo"
VIAXAR
Viaxar en tempos de corentena, que ilusión máis idílica! O outro día preguntáronme, onde iría cando pasara todo isto... Eu botei un sorriso e dixen: - Penso visitar por segunda vez todos os sitios aos que estou indo ultimamente. -Como é eso posíbel, si estamos en corentena? -Ler, é viaxar. É poder sentir o ambiente dunha praia, ou o frío dunha montaña. E si, penso visitar todos os sitios que estou visitando xa coa lectura. Porque cando colles un libro, é unha nova ventá que descubrir, é un novo balcón no que aplaudir, porque embárcaste nunha aventura nova, con miles de sitios que visitar. -E ti? Tes pensado en viaxar estos días?
PIENSO
Sentada en mi ventana, libreta en mano, pienso. Pienso en los largos paseos en tardes de sol, pienso en las sonrisas de mis amigos, pienso en mi libertad. Y ante todo, pienso en la muerte. Pienso en lo cobarde que soy Porque huí de mi destino. No importa lo mucho que nos escondamos en nuestras casas, si este es nuestro momento, nos iremos. Pienso en la vida. Pienso en los animales que se abandonaron. Pienso en los animales que regresaron a sus territorios que nosotros ocupamos. Pienso en esas almas desdichadas. Y así, en la cuarentena, sentada en mi ventana, libreta en mano, pienso.
CONFINAMIENTO
Estamos en un momento difícil y debemos tener optimismo..Nos sentimos amenazados por un virus que puede ser malo para nuestra salud, Y, sobre todo, esta montaña rusa de emociones: incertidumbre, miedo, tristeza, angustia, preocupación, ansiedad, culpa.... Deberíamos cambiarlas por alegría, solidaridad, empatía, eperanza, confianza, apoto...
TODO VOLVERÁ
Nolas duas sabemos, que volveremos ver as persoas amadas, a facer todas as cousas que botamos de menos, que con este virus poderemos. Volveremonos a abrazar e bicar, cantar e bailar, rir e disfrutar, e olvidarnos do que esta a pasar.
Todo volvera soar, ao volver naide nos podera parar, comos os paxaros imos voar, e ao noso nido regresar. Nos volveremos namorar, e nosas mans nunca vanse soltar, seremos tan fortes como as olas do mar, e nese mar imos navegar.
Fai uns días, estiven vendo o telexornal da 1, e o reporteiro entrevistaba a un pintor chamado Antonio López, que fai máis de 30 anos pintou unha das rúas máis transitadas de Madrid cando estaba totalmente deserta, como agora, máis nestes momentos está así por outras razóns. O reporteiro preguntóulle a él se creía que melloraríamos, e él respondeulle o seguinte: ``No vamos a mejorar. Porque teníamos que escuchar a la gente que sabe qué es lo que había que hacer a partir de ahora y lo que había que haber hecho antes, y no se la va a escuchar. El hombre no aprende fácilmente ni se arrepiente.´ Estiven reflexionando sobre o que dixo e agora fágome eu estas preguntas: Cantas veces dixemos as rapazas e rapaces de quedar na casa para non asistir a clase? Cantas veces puxémos unha excusa para non quedar con alguén? Cantas veces dixemos: ``Agora o fago´´ ou ``Agora empezo´´, e nunca chegamos a facelo? Cantas veces nos queixamos de todo? Cantos bicos e abrazos demos sen saber que serían os últimos?
ler máis
Me gustaría ver un mundo con más naturaleza
Un martes de agosto ás seis da tarde. Escoitas o son da porta pechándose e finalmente abres os ollos mentres intentan adaptarse á claridade e van enfocando lentamente os mobles da habitación. Miras a hora no móbil e fas uns cálculos rápidos, cos que chegas á conclusión de que tes que comezar a preparte se queres chegar a tempo. En calquera outro momento terías suspirado e remoloneado un rato máis na cama aínda correndo o risco de chegar tarde, tiñas toda a tarde por diante. Porén, esta vez, o suspiro é diferente, de resignación, pero seguido dun disimulado sorriso. Fai só un par de meses costaba imaxinar este momento, e invadíate inevitablemente a morriña ao recordar outros similares. Non tiña sentido perder máis tempo na cama cando non se iba mover do seu sitio, da mesma forma que non o fixera durante todo o tempo que pasaras na casa durante este ano.
ler máis
Dende que todo comezou, creo que todos imaxinamos que sería unha gripe normal que o único especial que tiña era que este virus fose moi contaxioso. Hoxe podes ver que, aínda que non é un virus extremadamente mortal, é moi contaxioso. Agora creo que todos nos decatamos do problema de que realmente vai ser.O que máis me gusta da corentena é que máis que separados, estivemos unidos, puidemos experimentar e ver o que nos gusta facer e o que non, puidemos mellorar e aumentar a nosa creatividade ... fun capaz de facer cousas, como ver películas sen o pensamento constante e estresante de "Mañá tes instituto",
ler máis
GRAZAS a TOD@S!
BIBLIOTECA