Instrumenty dęte drewniane muzyka kl 5a,5b

Temat:

Instrumentydęte drewniane

Muzyka kl. 5a

Index

1. Instrumenty dęte drewniane 2. Budowa i brzmienie fletu poprzecznego 3. Sylwetka Jana Sebastiana Bacha 4. Brzmienie oboju 5. Brzmienie fagotu 6. Sylwetka Antonio Vivaldiego 8. Brzmienie klarnetu 9.G. Gershwin. 10.Zadanie

Flet poprzeczny

Instrumenty dęte drewniane

Saksofon

Klarnet

Obój

Fagot

Flet poprzeczny

otwór wargowy

klapki

YOU CAN WRITE A SUBTITLE HERE

Jan Sebastian Bach

Johann Sebastian Bach (1685–1750) – największy kompozytor epoki baroku, a nawet wszech czasów, którego muzyka do dziś jest niedoścignionym wzorem w dziedzinie sztuki kontrapunktycznej, przejrzystości formy i techniki kompozytorskiej. Kultywował dawne formy muzyki kościelnej i organowej, ale przełamywał ich tradycyjne ramy fantazją i siłą wyrazu. Za życia znany był głównie jako organista wirtuoz. Jego kunszt kompozytorski odkryto na nowo dopiero w epoce romantyzmu. Wśród jego dzieł znajdziemy m.in.: kantaty religijne i świeckie, motety, msze, pasje, oratoria, chorały, pieśni, suity, utwory organowe i klawesynowe, koncerty i uwertury. Suita h-moll, przeznaczona na zespół smyczkowy z basso continuo i koncertujący flet poprzeczny, kryje w sobie nieczęsto spotykane u Bacha elementy humoru, przejawiające się w rytmice oraz dowcipnym charakterze tematów i ich opracowaniu. Jej ostatnią częścią jest Badinerie (rodzaj osiemnastowiecznego scherza) – utwór o lekkim, żartobliwym charakterze, często taneczny. Taka też jest ta kompozycja – pełna wdzięku i lekkości. Wysoko brzmiąca, pełna figuracji melodia wymaga od flecisty dużej sprawności technicznej, a dyskretny akompaniament orkiestry wtóruje jej z równą elegancją i biegłością. Oparty na rozłożonych akordach, mocno zrytmizowany i skoczny temat wędruje jak taneczny korowód po różnych tonacjach, prowadząc słuchacza do końcowej kadencji zamykającej całą suitę.

Podwójny stroik, czyli dwa kawałki trzciny, które wyglądają jak spłaszczony kawałek słomy. Precyzyjnie wycięte i złożone ze sobą, drgają wprawiając w ruch słup powietrza znajdujący się we wnętrzu instrumentu. Stroiki oboiści przygotowują najczęściej samodzielnie.

Obój

16 klap służących do zmiany wysokośco dźwięku

Fagot jest zbudowany z dwóch drewnianych rur o łącznej długości ponad 250 cm, połączonych tzw. kolankiem. Wyposażony jest w podwójny stroik, podobnie jak obój, i metalowe klapy. Za pomocą stroika powietrze wdmuchuje się do metalowej rurki zwanej esem. Długa tuba instrumentu sprawia, że dość łatwo jest na nim grać.

Fagot

Koncert G-dur to jeden z typowych koncertów epoki baroku. W budowie trzeciej części tego koncertu dominują zestawienia odcinków tutti – solo, charakterystyczne dla formy koncertu. Szybki i energiczny temat (obój z akompaniamentem fagotu) wyraźnie przeciwstawiony jest partiom tutti (smyczki z klawesynem) o dużej dynamice i motorycznym charakterze. Solowy dialog oboju z fagotem zawiera elementy imitacji. Szybkim biegnikom, czyli szybkim fragmentom melodycznym opartym na gamie, wykonanym przez obój, odpowiada fagot w lekkim staccato, kiedy zaś obój gra spokojniejsze, oparte na dłuższych dźwiękach melodie, fagot podejmuje je w imitacji. W fakturze orkiestry Vivaldi stosuje dużo charakterystycznych dla siebie zwrotów melodycznych i struktur harmonicznych.

Antonio Vivaldi

Klarnet jest czarną, cylindryczną rurą zakończoną nieco rozszerzoną czarą głosową. Tak jak obój, wyposażony jest w metalowe klapki, ale posiada inny niż w oboju stroik, umieszczony w płasko ściętym ustniku za pomocą metalowej obręczy zwanej ligaturą. Jest nim pojedynczy kawałek trzciny, którego drgania powodują powstawanie dźwięku. Klarnet podzielony jest na 5 części: ustnik, baryłkę, górną i dolną część korpusu oraz czarę głosową. Klarnet występuje w różnych wielkościach i strojach, a obecnie najbardziej popularny jest klarnet w stroju B. W orkiestrze symfonicznej są zwykle 2–4 klarnety.

Klarnet

GeorgGershwin

George Gershwin (1898–1937) – amerykański kompozytor, dyrygent i pianista. Jego twórczość podlegała wpływom jazzu i amerykańskiej muzyki rozrywkowej. Stworzył własny, oryginalny styl muzyczny, w którym łączył elementy muzyki popularnej z elementami muzyki neoromantyzmu. W jego twórczości zatarła się granica między muzyką poważną a rozrywkową – stało się tak na skutek doskonałego stopienia jazzu z muzyką sceniczną i symfoniczną, co dało nowe, zaskakujące efekty. Dziś nazywany jest klasykiem muzyki rozrywkowej XX wieku. Najważniejsze dzieła to: Błękitna rapsodia, Amerykanin w Paryżu, Koncert fortepianowy F-dur, opera Porgy and Bess. Oprócz tego skomponował muzykę do ok. 30 rewii i komedii muzycznych, do filmów oraz wiele piosenek, które stały się przebojami bądź standardami jazzowymi (do dziś niektóre jego tematy są cenione przez jazzmanów). Błękitna rapsodia na fortepian i orkiestrę powstała w 1923 roku na zamówienie słynnego muzyka jazzowego Paula Whitemana. Dzięki temu utworowi Gershwin stał się popularny i bogaty. Choć Błękitna rapsodia niewiele ma wspólnego z czystym jazzem, na pewno z niego wypływa i doń nawiązuje, ponadto jest to muzyka wybitnie amerykańska, co od pierwszego wykonania wielokrotnie podkreślano. Jeśli chodzi o nazwę kompozycji, to od czasów szkół narodowych rapsodia oznaczała utwór o nieustalonej budowie, którego istotą było wykorzystanie folkloru. Tak więc w historii muzyki mamy rapsodie węgierskie, fińskie, hiszpańskie, polskie itd. Proponowany fragment rozpoczyna się od charakterystycznego glissanda na klarnecie, który wprowadza temat główny Rapsodii. Później temat jest powtórzony przez trąbkę, a następnie przez całą orkiestrę, która przygotowuje wejście instrumentu solowego – fortepianu. W partii fortepianu wyraźnie słychać, że melodia ma improwizacyjny charakter.

Przeczytaj w podręczniku temat o instrumentach dętych. Str.97-100 Na podstawie podręcznika i prezentacji uzupełnij karty pracy. Pod znaczkiem ukryty jest plik do pobrania.Wydrukuj karty pracy, uzupełnij, zrób zdjęcie i wyślij mi na adres: ewa.kyziol@sp1skala.edu.pl

zadanie