INSCRIPCIÓN DA MENIÑA ROSALÍAás dúas da mañá do 24 de febreirono hospital real de Santiago de CompostelaEran as horas clandestinas dun madrugadodesconcertoIban medrando sombras mestasIba quedando un rastro escuroe unha conciencia divididaE chovía. ChovíaChovía en desamparoChovía en desesperoChovía sucesivo en CompostelaChovía mesmo cómplice do pranto(...) Chovía prematuro nunha memoria lúcidaque escribía o teu nome nas pedras desveladas(Luz POZO GARZA)
Non sei se me ules a rosas, se as rosas me ulen a ti; só sei que non hai ulido mellor que o teu para min. Tampouco sei si o sol brila, ou se o que brila eres ti; mais sei que si non te vexo sempre é noite para min..(Rosalía de CASTRO, No abano de Emilia Pardo Bazàn)
¿Estou no ceo?... ¿na terra? ¿En donde, en donde estou? Vexo visiós de groria e campos de verdor, montañas ondeantes que aluma un limpo sol, alegres paxariños, devesas, prados, frols. ¡E un río!... ¡Ouh, río Miño! Es ti, bon Dios, bon Dios, Galicia, miña terra, mira o que te deixou; que para ti enteiro che trai o corazón.(Rosalía de CASTRO, A volta ó lar )
¿Que elexir?, preguntas.Escapar. Tirar do fío.Exiliarse da tea da araña.Quererse ilegal¿E logo?A insolencia de manterse sen fíos de protecciónno vacíoe tecer soa a túa tea.(Mª Xosé QUEIZÁN, Tirar do fío)
ROUSINOL d'a miña pátria,D'a nosa ribeira rola,Pombiña con pico d'ouro,Xénio esprendente de groria:Non sei que teñen teus cantos,Non sei que teñen tuas trovas,Qu'o meu curazon inframanCando as digo de mamoria,Desqu'as deprendin de nenoDecote se me recordan.Cando estribes teus versiñosQuizayes 'a pruma mollasN'os rayos d'o sol, que tinguenOs picoutos de lus roxa,(Valentín LAMAS CARVAJAL, A Rola de Galicia)
Dúas nais me bican e me dan arrolo.Unha, a do tempo neno, a pomba aquelaque me acochóu, mimosa, no seu coloc-o xeito homilde da virtú sinxela. Afundido no dór, frebente, tolo,chamaba á morte a berros ó perdela,cando ó ler os teus libros ¡ou consolo!surdiche ti: ¡contigo tornóu Ela! Dende entón, si ferido dos penaresque ensanguentan a vida con que loito,pouso a ialma nas FOLLAS e nos CANTARES.¡Rosalía!, ¡ña Nai!, ¡miña Santiña...!¡Méntra-la Rula milagreira escoito,sinto unha doce man que me acariña!(Ramón CABANILLAS)
Ó Santa Rosalia da Saudade,do Infinito e do Bêrço em que nasceste,Cantora da perfeita suavidadeDa inefável ternura que é celeste;Intérprete da nova DivindadeQue tu, Galiza Mater, concebeste,Teu Cântico imortal e redentorÉ nossa eterna glória e nosso amor!(TEIXEIRA DE PASCOAES)
¡Cuántas veces desde lejosansié conocer tu vida,y los lugares hermososdonde vibraba tu lira!Con qué ansiedad las palabrasque a tu hogar se referíany a tu existencia de penas,y a tu genial poesía,repasaba yo en mis horasde nostalgias infinitas¡viviendo en solo afectocon tu nombre mi Galicia!(Sofía CASANOVA, A Rosalía Castro)
Ti es para min a barquiña que lembratoda presenza de madeiras náufragasque vive, infinda, unha traxedia líquidade peiraos sen panos e sen peixes.Sedenta como un mare no teu mar, afogada.Ti es para min unha callada piñade moitas primaveras agardadasonde xogaron anxosonde vibraron alas sen movelas,Sedenta como un mare no teu mar, afogada.Ti es para min a historia da meniñaque ía soñando praiasata que deu marea a un ben triste mañá.Sedenta como un mare no teu mar, afogada.¡Ti es para min a terra dunha tumba,cumpridamente limpa de pisadas!...(Xohana TORRES)
Decimos Rosalíai alcéndese un espellona noite largacía(...) Decimos Rosalíai o corazón da matriasanga na noite fría. (Celso Emilio FERREIRO)
Si eu agora puiderapronunciar sílabapor sílaba, letrapor letra, a dooridapalabra, o teu nome, Rosalíae si de súpeto viñeraunha lene brisade liberdade, xermolaranos sucos, abriraas portas da esperanza...¡Qué lediciasentirnos entón pobo,cantar antre a limpamañá renacente, tie máis eu, todosos que aíndaagardamos serceibes sobre os sucosda terra redimida!(Arcadio LÓPEZ CASANOVA)
Gracias, nai Rosalía, por nos darun idioma novo e ben luído.Gracias pola fala e por cantarao noso pobo, humilde e esquecido.Gracias, nai Rosalía, pola purae fonda canción que tí cantachestan chea de verdade e fermosura.¡Gracias pola fala que salvaches!Gracias, nai Rosalía, polo feitode recobrar o idioma e a canción,¡as palabras que enchen todo o peitoe poden aquecer o corazón...!Gracias, nai Rosalía, por sabermarcarnos o destino e o vieiro.¡Gracias, nai Rosalía, por facerun milagre puro e verdadeiro!(Manuel MARÍA, Oración galega a Rosalía)
Lembrando a Rosalía
xmlores
Created on February 16, 2018
Start designing with a free template
Discover more than 1500 professional designs like these:
View
Randomizer
View
Timer
View
Find the pair
View
Hangman Game
View
Dice
View
Scratch and Win Game
View
Create a Word Search
Explore all templates
Transcript
INSCRIPCIÓN DA MENIÑA ROSALÍAás dúas da mañá do 24 de febreirono hospital real de Santiago de CompostelaEran as horas clandestinas dun madrugadodesconcertoIban medrando sombras mestasIba quedando un rastro escuroe unha conciencia divididaE chovía. ChovíaChovía en desamparoChovía en desesperoChovía sucesivo en CompostelaChovía mesmo cómplice do pranto(...) Chovía prematuro nunha memoria lúcidaque escribía o teu nome nas pedras desveladas(Luz POZO GARZA)
Non sei se me ules a rosas, se as rosas me ulen a ti; só sei que non hai ulido mellor que o teu para min. Tampouco sei si o sol brila, ou se o que brila eres ti; mais sei que si non te vexo sempre é noite para min..(Rosalía de CASTRO, No abano de Emilia Pardo Bazàn)
¿Estou no ceo?... ¿na terra? ¿En donde, en donde estou? Vexo visiós de groria e campos de verdor, montañas ondeantes que aluma un limpo sol, alegres paxariños, devesas, prados, frols. ¡E un río!... ¡Ouh, río Miño! Es ti, bon Dios, bon Dios, Galicia, miña terra, mira o que te deixou; que para ti enteiro che trai o corazón.(Rosalía de CASTRO, A volta ó lar )
¿Que elexir?, preguntas.Escapar. Tirar do fío.Exiliarse da tea da araña.Quererse ilegal¿E logo?A insolencia de manterse sen fíos de protecciónno vacíoe tecer soa a túa tea.(Mª Xosé QUEIZÁN, Tirar do fío)
ROUSINOL d'a miña pátria,D'a nosa ribeira rola,Pombiña con pico d'ouro,Xénio esprendente de groria:Non sei que teñen teus cantos,Non sei que teñen tuas trovas,Qu'o meu curazon inframanCando as digo de mamoria,Desqu'as deprendin de nenoDecote se me recordan.Cando estribes teus versiñosQuizayes 'a pruma mollasN'os rayos d'o sol, que tinguenOs picoutos de lus roxa,(Valentín LAMAS CARVAJAL, A Rola de Galicia)
Dúas nais me bican e me dan arrolo.Unha, a do tempo neno, a pomba aquelaque me acochóu, mimosa, no seu coloc-o xeito homilde da virtú sinxela. Afundido no dór, frebente, tolo,chamaba á morte a berros ó perdela,cando ó ler os teus libros ¡ou consolo!surdiche ti: ¡contigo tornóu Ela! Dende entón, si ferido dos penaresque ensanguentan a vida con que loito,pouso a ialma nas FOLLAS e nos CANTARES.¡Rosalía!, ¡ña Nai!, ¡miña Santiña...!¡Méntra-la Rula milagreira escoito,sinto unha doce man que me acariña!(Ramón CABANILLAS)
Ó Santa Rosalia da Saudade,do Infinito e do Bêrço em que nasceste,Cantora da perfeita suavidadeDa inefável ternura que é celeste;Intérprete da nova DivindadeQue tu, Galiza Mater, concebeste,Teu Cântico imortal e redentorÉ nossa eterna glória e nosso amor!(TEIXEIRA DE PASCOAES)
¡Cuántas veces desde lejosansié conocer tu vida,y los lugares hermososdonde vibraba tu lira!Con qué ansiedad las palabrasque a tu hogar se referíany a tu existencia de penas,y a tu genial poesía,repasaba yo en mis horasde nostalgias infinitas¡viviendo en solo afectocon tu nombre mi Galicia!(Sofía CASANOVA, A Rosalía Castro)
Ti es para min a barquiña que lembratoda presenza de madeiras náufragasque vive, infinda, unha traxedia líquidade peiraos sen panos e sen peixes.Sedenta como un mare no teu mar, afogada.Ti es para min unha callada piñade moitas primaveras agardadasonde xogaron anxosonde vibraron alas sen movelas,Sedenta como un mare no teu mar, afogada.Ti es para min a historia da meniñaque ía soñando praiasata que deu marea a un ben triste mañá.Sedenta como un mare no teu mar, afogada.¡Ti es para min a terra dunha tumba,cumpridamente limpa de pisadas!...(Xohana TORRES)
Decimos Rosalíai alcéndese un espellona noite largacía(...) Decimos Rosalíai o corazón da matriasanga na noite fría. (Celso Emilio FERREIRO)
Si eu agora puiderapronunciar sílabapor sílaba, letrapor letra, a dooridapalabra, o teu nome, Rosalíae si de súpeto viñeraunha lene brisade liberdade, xermolaranos sucos, abriraas portas da esperanza...¡Qué lediciasentirnos entón pobo,cantar antre a limpamañá renacente, tie máis eu, todosos que aíndaagardamos serceibes sobre os sucosda terra redimida!(Arcadio LÓPEZ CASANOVA)
Gracias, nai Rosalía, por nos darun idioma novo e ben luído.Gracias pola fala e por cantarao noso pobo, humilde e esquecido.Gracias, nai Rosalía, pola purae fonda canción que tí cantachestan chea de verdade e fermosura.¡Gracias pola fala que salvaches!Gracias, nai Rosalía, polo feitode recobrar o idioma e a canción,¡as palabras que enchen todo o peitoe poden aquecer o corazón...!Gracias, nai Rosalía, por sabermarcarnos o destino e o vieiro.¡Gracias, nai Rosalía, por facerun milagre puro e verdadeiro!(Manuel MARÍA, Oración galega a Rosalía)